chanoeka bij Lazarus: Jezus dankbaar om nachtegaal
CXXXVI
FEEST VAN ENCENIE IN HUIS VAN LAZARUS
-WAARDE VAN GEESTEN DIE VERRIJZEN UIT EIGEN WIL-
--HERVERTELLEN VAN GEBOORTE VAN JEZUS--
136.1
Maria Valtorta:
'Het toch al prachtige huis van Lazarus is vanavond nog schitterender.
Het lijkt alsof het vlam vat vanwege het aantal lichtjes dat erin brandt,
en het licht stroomt naar buiten, in dit eerste begin van de nacht,
overstromend vanuit de gangen naar het atrium
en van hieruit naar de veranda,
zich uitstrekkend om het grind van de paden, het gras en de struiken van de bloemperken in goud te kleden, worstelend - met zijn gele en vleselijke pracht - met het maanlicht en het overwinnend, in de eerste paar meters, terwijl verderop alles engelachtig wordt, door het gewaad van zuiver zilver dat de maan over alle dingen werpt.
Zelfs de stilte die de prachtige tuin omringt, waar alleen het arpeggio van de waterstraal in de vijver een stem heeft, lijkt de verzamelde en hemelse vrede van de maannacht te vergroten,
en terwijl er in de buurt van het huis talrijke vrolijke stemmen te horen zijn, samen met het vrolijke geluid van meubels die worden verplaatst en borden die naar de tafels worden gebracht, herinneren wij onszelf eraan dat de mens een mens is en nog geen geest.
Martha loopt snel in haar grote, prachtige en bescheiden jurk in een roodpaarse kleur, en ze lijkt op een bloem, een prachtige klokjesbloem, of een vlinder die fladdert tegen de paarse muren van het atrium of de minutieus gepatroneerde muren, die lijken op een tapijt, van de feestzaal.
Jezus daarentegen wandelt alleen en verzonken bij de visvijver,
en lijkt afwisselend geabsorbeerd te worden door de donkere schaduw die wordt geworpen door een hoge laurier, een echte reuzenboom, of het fosforhoudende maanlicht dat steeds helderder wordt. Zo levendig, dat de waterstraal uit het bad lijkt op een zilveren pluim die vervolgens uiteenvalt in diamantvlokken, die terugvallen in en verdwijnen op het stille, geheel zilveren oppervlak van de vijver.
Jezus kijkt en luistert naar de woorden van het water in de nacht. Ze krijgen zo'n muzikale klank dat een nachtegaal wakker wordt in de dikke laurier, en met een hoge noot op de fluit reageert op het langzame arpeggio van de druppels, en dan pauzeert, alsof hij het water wil opmerken en zich erop wil afstemmen, en ten slotte, als de koning van het lied, zijn perfecte, gevarieerde, zachte hymne inzet, van vreugde.
Jezus stopt zelfs met lopen, om de serene vreugde van de nachtegaal niet te verstoren met het geritsel van Zijn voetstappen. En ik geloof ook die van Hemzelf, want Hij glimlacht met Zijn hoofd gebogen, een glimlach van waarlijk serene vreugde.
Wanneer de nachtegaal - na een zeer zuivere noot aangehouden en gemoduleerd met een opgaande toon, waarvan ik niet weet hoe zo'n kleine keel dat kan volhouden - ophoudt met zingen, roept Jezus uit: "Gezegend zijt Gij, Heilige Vader, voor deze volmaaktheid en voor de vreugde die Gij Mij hebt gegeven!"
En Hij vervolgt zijn langzame wandeling,
gevuld met wie weet welke diepten van meditatie.'
Reacties
Een reactie posten