verrassing van Alexander: 12 zakjes met edelstenen!
294.3
M. Valtorta:
'Terwijl ze eten, zegt Margziam:
"Dan is het tijd om Jou nu deze beurs te geven.
De koopman gaf hem aan mij, toen ik met hem meereed.
Hij zei me: 'Die moet je aan Jezus geven voordat je bij Hem weggaat
en Hem vertellen dat Hij van mij moge houden zoals Hij van jou houdt.'
Hier is hij. Hij was hier onder mijn gewaad een zware last!
Hij lijkt wel vol stenen te zitten!"
"Laat zien! Laat zien! Geld is zwaar!"
Ze zijn allemaal nieuwsgierig.
Jezus maakt de gedraaide leren koorden los waarmee de beurs van gazellenhuid vastzit
– ik denk het, want het lijkt op gemzenleer – en stort de inhoud op Zzijn schoot.
Munten rollen eruit. Maar dat is nog maar het begin.
Vele kleine zakjes van het fijnste byssus rollen eruit:
bundeltjes, samengebonden met een draad.
Vage kleuren schijnen door het lichtste linnen heen,
en de zon lijkt een klein vuurtje in die bundels te ontsteken,
alsof het gloeiende kooltjes zijn onder een sluier van as.
"Wat is het? Wat is het? Maak los, Meester!"
Ze buigen zich allemaal over Hem heen,
die heel kalm de knoop van een eerste bundeltje losmaakt uit het gouden vuur:
topazen van verschillende groottes, nog ruw, glinsteren nu vrij in de zon!
Nog een bundel: robijnen, druppels gedroogd bloed.
Nog een: kostbaar groen van scherven smaragden.
Nog een: vlokken hemelsblauw, de zuivere saffieren.
Nog een: loom ogende amethisten.
Nog een: indigo-violette beryllen.
Nog een: zwarte pracht van onyxen...
En zo verder voor twaalf bundels.
In de laatste, zwaarste, een en al glinstering van chrysolietgoud,
een klein perkament: "Voor Uw Rationale als ware Pontifex en Koning."
Jezus' schoot is een kleine weide bedekt met lichtgevende bloemblaadjes...
De apostelen steken hun handen in dit licht dat veelkleurige materie is geworden.
Ze zijn verbijsterd...
Petrus mompelt: "Was Judas van Keriot maar hier!..."
"Zwijg stil! Het is beter dat hij er niet is!" zegt Thaddeüs scherp.'
Reacties
Een reactie posten