poëma van de god-mens

-Opstanding van de doden (Victor Mottez)- 650.6 Maria Valtorta: 'En dank U wel dat U mij de gelegenheid hebt gegeven,  weliswaar door een schepsel, allerheiligst, maar toch menselijk,  om te zien wat het lot van de heiligen is, wat er zal gebeuren na het Laatste Oordeel, en de opstanding van het vlees, en hun hereniging, hun versmelting met de geest, en hun hemelvaart in het uur van de dood. Ik hoefde het niet te zien om het te geloven.  Want ik heb altijd vast geloofd in elk woord van de Meester. Maar velen zullen eraan twijfelen dat het vlees, na eeuwen en millennia tot stof te zijn vergaan, kan terugkeren tot een levend lichaam. Tegen hen zal ik kunnen zeggen, zwerend op de hoogste dingen, dat niet alleen Christus levend is teruggekeerd, door zijn eigen goddelijke kracht, maar dat ook zijn Moeder, drie dagen na haar dood – als zo'n dood al dood genoemd kan worden – tot leven is gekomen en, haar vlees herenigd met haar ziel, haar eeuwige woonplaats in de hemel heeft ing...

454.3 Maria Valtorta: '"Maar waarom... Heeft Hij ons die vreselijke dingen verteld? Ik heb geen rust meer sinds ik het heb gehoord..." "En wist jij dan niet al eerder, dat de Verlosser zou moeten lijden en sterven?” "Tochwel! Maar ik wist niet dat het Jezus was. Ik was dol op Hem, weet je? Meer dan op mijn eigen kinderen. Zo mooi, zo goed... O! Ik benijdde jou, mijn Maria, toen Hij nog een kind was, en daarna altijd... altijd... had ik medelijden met Hem, zelfs voor een ademtochtje, en... ik kan me niet voorstellen dat Hij gemarteld zal worden..." Maria Klopas huilt onder haar sluier. En Moeder Maria troost haar. "Mijn Maria...  bekijk het niet vanuit een menselijk perspectief! Denk aan de vruchten ervan... Ik, je kunt je voorstellen... hoe ik het licht elke dag zie vervagen... als het sterft, zeg ik: weer een dag minder om Jezus te hebben... O! Maria! Voor een ding bovenal dank ik de Allerhoogste, omdat Hij mij de gave heeft geschonken om volmaakte li...

-ouders van Joran van der Sloot- 395.6 Maria Valtorta: 'Anna, luister naar Me... U huilt om een ​​afgezegde bruiloft, u maakt er de oorzaak van al uw verdriet van, u beschuldigt een man van moord en zijn ongelukkige moeder van medeplichtigheid. Luister, Anna! Over een paar maanden zult u zien dat het een genade van de hemel was, dat Johanna niet Judas' vrouw was..." "Noem hem niet!" roept de vrouw. "Ik noem hem wel! En wel om u te zeggen dat u de Heer moet dánken! En u zult Hem over een paar maanden danken..." "Ik zal binnenkort dood zijn..." "Neen. U zult leven. En u zult zich Mij ​​herinneren. En u zult begrijpen dat er pijnen zijn die groter zijn dan de uwe..." "Groter? Dat is onmogelijk!" "Waar plaatst u dat van Mijn Moeder... die Mij aan het kruis zal zien sterven?" Jezus is opgestaan. Hij is indrukwekkend -ouders van Natalee Holloway- "En waar het verdriet van de moeder van de verrader van Jezus Christu...

CCCLXXVII GELIJKENIS VAN HET WATER EN HET RIET -VOOR MARIA MAGDALENA DIE HET BESTE DEEL KOOS- 377.1 M. Valtorta: 'Ik begrijp meteen dat we nog steeds omringd zijn door de figuur van Maria Magdalena, want ik zie haar eerst in een eenvoudige jurk, van lila-roze, zoals de malvabloem. Geen kostbare versieringen, haar haar eenvoudig bijeengebonden in vlechten in haar nek. Ze ziet er jonger uit dan toen ze een meesterwerk van schoonheid was. Ze heeft niet langer de brutale blik van toen ze 'de zondares' was, noch de neerslachtige blik van toen ze naar de gelijkenis van de schaapjes luisterde, noch de schaamtevolle, tranende blik van toen ze in de kamer van de farizeeër was... Nu zijn haar ogen kalm, helder als die van een kind, en een kalme glimlach straalt erin. Ze leunt tegen een boom aan de rand van het landgoed Bethanië, en kijkt naar de weg. Ze wacht. Dan slaakt ze een kreet van vreugde. Ze draait zich om naar het huis en roept luid, zodat iedereen haar hoort, ze roept met h...

294.3 M. Valtorta: 'Terwijl ze eten, zegt Margziam: "Dan is het tijd om Jou nu deze beurs te geven. De koopman gaf hem aan mij, toen ik met hem meereed. Hij zei me: 'Die moet je aan Jezus geven voordat je bij Hem weggaat en Hem vertellen dat Hij van mij moge houden zoals Hij van jou houdt.' Hier is hij. Hij was hier onder mijn gewaad een zware last! Hij lijkt wel vol stenen te zitten!" "Laat zien! Laat zien! Geld is zwaar!" Ze zijn allemaal nieuwsgierig. Jezus maakt de gedraaide leren koorden los waarmee de beurs van gazellenhuid vastzit – ik denk het, want het lijkt op gemzenleer – en stort de inhoud op Zzijn schoot. Munten rollen eruit. Maar dat is nog maar het begin. Vele kleine zakjes van het fijnste byssus rollen eruit: bundeltjes, samengebonden met een draad. Vage kleuren schijnen door het lichtste linnen heen, en de zon lijkt een klein vuurtje in die bundels te ontsteken, alsof het gloeiende kooltjes zijn onder een sluier van as. "Wat is...

156.3 Maria Valtorta: '"Vrede zij met je, meisje." "Vrede... Heer..." Het meisje, zeer geëmotioneerd, blijft sprakeloos, maar knielt neer, met haar hoofd naar de grond. "Sta op. Wat wil je van Mij? Wees niet bang..." "Ik ben niet bang... maar... nu ik voor U sta... nadat ik er zo naar had verlangd... alles wat me makkelijk leek, nodig om U te vertellen... kan ik het niet meer vinden... het lijkt me niet meer juist... ik ben dwaas... vergeef me, mijn Heer..." "Vraag je om genade voor de aarde? Heb je een wonder nodig? Zijn er zielen die bekeerd moeten worden? Nee? Wat dan? Komaan, praat! Je had zoveel moed, en nu heb je die niet meer? Weet je niet dat Ik het ben, die kracht vermeerdert? Ja? Weet je dat? Wel, spreek dan, alsof Ik een vader voor je ben... Je bent jong... Hoe oud ben je?" "Zestien, mijn Heer." "Waar kom je vandaan?" "Uit Jeruzalem." "Hoe heet je?" "Anna-Lea..." "De ...

85.5 Maria Valtorta: 'Simon smelt weg en gaat naar de Meester. "Meester, ik beschuldig mezelf van het begaan van de zonde van laster met het woord en met het hart. Die man desoriënteert mij. Ik dacht bijna dat hij Jouw vijand was, en ik hoorde hem over Jou spreken op een manier zoals weinigen van ons dat doen: vooral hier, waar haat eerst de discipel en dan de Meester zou kunnen onderdrukken. En ik zag hem geld geven aan de armen, en proberen het Sanhedrin ervan te overtuigen!" "Zie je, Simone? Ik ben blij dat je het zag op dat moment. Je zult het ook aan anderen vertellen als ze hem beschuldigen. Laten we de Heer prijzen voor deze vreugde die je Mij geeft, voor je eerlijkheid door te zeggen: 'Ik heb gezondigd', en voor het werk van de discipel van wie je dacht dat hij slecht was en die dat niet is." Ze bidden lang en gaan dan naar buiten. "Heeft hij je niet gezien?" "Nee. Ik ben er zeker van." "Vertel hem niets. Hij is een zeer ...