rode zaal van paleis is voor armen, atrium voor Jezus
375.2
Maria Valtorta:
'Zo verstrijken de uren,
tot Maria Magdalena een lampje komt brengen,
want de avond valt en de ramen zijn gesloten.
"Slaapt hij nog?" fluistert ze.
"Ja. Hij is heel stil. Dat zal hem goed doen."
"Hij heeft al maanden niet zo lang geslapen...
Ik denk dat de angst voor de dood hem erg onrustig maakte.
Met Jou in de buurt is er geen angst... voor wat dan ook...
Hij heeft geluk!"
"Waarom, Maria?"
"Omdat hij Jou bij zich zal hebben als hij sterft.
Ik daarentegen..."
"Waarom jij niet?"
"Omdat Jij wil sterven... en snel.
En wie weet, wanneer ik zal sterven....
Laat mij sterven vóór Jou, Meester!"
"Nee, jij moet Mij nog lang dienen!"
"Dus heb ik gelijk, als ik zeg dat Lazarus geluk heeft!"
"De teerbeminden zullen allen evenveel geluk hebben als hij.
Zelfs meer dan hij!"
"Wie zijn dat? De zuiveren, toch?"
"Zij die weten hoe ze volkomen moeten liefhebben.
Jij bijvoorbeeld, Maria."
"O, mijn Meester!"
Maria glijdt op de grond,
op het veelkleurig tapijt
dat de vloer van deze kamer bedekt,
en blijft daar staan, haar Jezus aanbiddend.
Martha, die haar zoekt, steekt haar hoofd naar binnen.
"Kom dan! We moeten de rode kamer klaarmaken
voor het Avondmaal!"
"Nee, Martha. Die geef je aan de allerarmsten,
bijvoorbeeld aan de boeren van Jochanan."
"Maar waarom, Meester?"
"Omdat de armen evenzovele Jezussen zijn en Ik in hen ben.
Eer altijd de armen die niemand liefheeft,
als je volmaakt wilt zijn.
Voor Mij, zul je de hal voorbereiden.
Door de deuren van de vele kamers die ernaartoe leiden open te houden,
zal iedereen Mij op gelijke wijze zien, en Ik zal iedereen zien."
Martha, niet helemaal tevreden, werpt tegen:
"Maar Jij in een hal!... Dat is Jou niet waardig!..."
"Ga, ga. Doe wat Ik je zeg.
Het meest waardig is om te doen wat de Meester je adviseert."
Martha en Maria verlaten de hal rustig,
en Jezus blijft geduldig waken bij Zijn rustende vriend.'
Reacties
Een reactie posten