poëma van de god-mens

-Cristo Velato (Giuseppe Sanmartino)- 649.19 Maria Valtorta: 'Nadat de eerste golf van verdriet is weggeëbd, herinnert Johannes zich Maria's wens en pakt hij de randen van de grote linnen mantel, die over de zijkanten van het bed hing, en die van de sluier, die ook al over het kussen hing, en hij spreidt ze uit, de eerste over haar lichaam, de laatste over haar hoofd. Maria is nu als een standbeeld van wit marmer, liggend op het deksel van een sarcofaag. Johannes beschouwt haar lange tijd, en er vallen nog steeds tranen uit zijn ogen,  terwijl hij naar haar kijkt. Dan herschikt hij de kamer, en verwijdert alle overbodige meubels. Hij laat alleen het bed staan, het kleine tafeltje tegen de muur, waarop de kist met de relieken rust, een krukje dat hij plaats tussen de deur naar het terras en het bed waarop Maria ligt, en een plankje waarop de lamp staat, die Johannes aansteekt omdat de avond nadert. Vervolgens haast hij zich naar Getsemane om zoveel bloemen te plukken als hij vin...

262.5 Maria Valtorta: 'Ze keren terug naar de grote kamer waar de vermoeide apostelen diep slapen, behalve Iskariot, die op het puntje van zijn stoel lijkt te zitten. "Wilde je Me spreken, Judas?" vraagt ​​Jezus. "Nee, Meester, maar ik kan niet slapen en ik wil even naar buiten." "Wie houdt je tegen? Ik ga ook naar buiten. Ik ga naar die heuvel. Daar is het helemaal in de schaduw... Ik zal rusten en bidden. Wil je met me meegaan?" "Nee, Meester. Ik zou Jou tot last zijn, want ik ben niet in staat om te bidden. Misschien... misschien voel ik me niet goed en is het dat wat me dwars zit..." "Blijf dan maar. Ik dwing niemand. Tot ziens! Tot ziens, vrouwen!... Moeder, als Johannes van Endor wakker wordt, stuur hem dan naar Mij toe, en alleen!" "Ja, Zoon. Vrede zij met Je!" Jezus gaat weg. Maria en Susanna buigen naar voren om het doek op het weefgetouw te bekijken. Maria zit met haar handen in haar schoot, lichtjes voorovergebo...

(Scott Sumner, James Tissot) 169.3 Maria Valtorta: 'Luister nu. Ga naar beneden en zeg tegen de anderen dat ze moeten komen. Ook de ons bekende discipelen. En dat de mensen vandaag níet komen. Ik wil alleen met jullie spreken." "Dan is het beter om tot de avond te wachten. Wanneer de zon ondergaat, verspreiden de mensen zich naar de nabijgelegen dorpen, en 's ochtends komen ze terug, om op Jou te wachten. Zo niet... wie zal ze dan tegenhouden?" "Goed. Doe dat. Ik wacht daarginds op jullie, op de top. De nacht is nu zacht. We kunnen ook in de open lucht slapen." "Waar Je maar wil, Meester. Het is genoeg dat Jij bij ons bent." (James Tissot) De leerlingen gaan, en Jezus begint opnieuw naar de top te klimmen, die al te zien was in het visioen van vorig jaar [ 12/8/1944 ]  bij het einde van de Bergrede en bij de eerste ontmoeting met Maria Magdalena. Het panorama dat steeds weidser wordt, begint nu rood te kleuren door de beginnende zonsondergang....

LXVI JUDAS van KERIOT WORDT DISCIPEL IN GETHSEMANE 66.1 Maria Valtorta: 'In de middag zie ik Jezus... onder een paar olijfbomen... Hij zit op een verhoging in de grond, in Zijn gebruikelijke houding, met de ellebogen op de knieën, onder-armen naar voren en handen gevouwen. De avond valt en het licht wordt steeds zwakker in de dichte olijfgaard. Jezus is alleen. Hij trok Zijn mantel uit alsof Hij het warm had, en Zijn witte kleed zet een duidelijke toon op het groen van de plaats, die de schemering erg donker maakt. Tussen de olijfbomen daalt een man af, naar beneden. Het lijkt erop dat hij naar iets of naar iemand op zoek is. Hij is lang, gekleed in een vrolijk gekleurd kleed, in een geel-roze kleur die zijn mantel met wuivende franjes des te opvallender maakt. Ik kan zijn gezicht niet goed zien, omdat het licht en de afstand dit verhinderen, en ook omdat de rand van zijn mantel heel laag over zijn gezicht is getrokken. Als hij Jezus ziet, maakt hij een gebaar alsof hij wil zeggen...