poëma van de god-mens

-Petrus, Jacobus en Johannes op berg Tabor- 349.9 Maria Valtorta: '...En het is Petrus die, na een korte pauze, zegt: "Ach Heer! Ook ik zeg, net zoals Je Moeder gisteren: 'Waarom heb Je ons dit aangedaan?'... En bovendien zeg ik: 'Waarom heb Je ons dit verteld? Jouw laatste woorden... hebben de vreugde van de glorieuze aanblik uit onze harten gewist! Dit is een dag van grote angst! Eerst waren we bang voor het grote licht dat ons wekte, sterker dan wanneer de berg in brand zou staan, of als de maan voor onze ogen was neergedaald om te schijnen op het plateau. Dan Jouw verschijning, en de manier waarop Je de aarde verliet, alsof Je op het punt stond weg te vliegen. Ik was bang dat Jij, walgend van de goddeloosheid van Israël, naar de hemel zou terugkeren, misschien wel op bevel van de Allerhoogste. Daarna was ik bang door Mozes te zien verschijnen, die de zijnen destijds niet meer zonder sluier kon aankijken, zo helder scheen de weerspiegeling van God op zijn gezi...

342.6 Maria Valtorta: 'Een spottende lach en geschreeuw klinken van achter in de synagoge. De mensen protesteren; de synagoge-overste, wiens ogen zelfs gesloten zijn, zozeer geconcentreerd op het luisteren naar Jezus, staat op en gebiedt stilte, en dreigt de onruststokers eruit te zetten. "Laat hen maar hun gang gaan. Nodig hen uit om hun tegenspraak te presenteren!" zegt Jezus met luide stem. "O! Goed! Dat is goed! Laat ons dichterbij komen! Wij willen U ondervragen!" roepen de tegenstanders ironisch. "Kom! Laat hen passeren, jullie van Kedesh." En de menigte, met vijandige blikken en grimassen – en een paar beledigingen ontbreken niet – laat hen naar voren komen. "Wat willen jullie weten?" vraagt ​​Jezus streng. "Dus U zegt dat U de Messias bent? Bent U daar absoluut zeker van?" Jezus, met Zijn armen over elkaar, kijkt naar degene die met zoveel autoriteit sprak, dat de ironie van de man plots verdwijnt en hij zwijgt. Maar een and...

207.3 Maria Valtorta: '"Wij hervatten onze reis... Kom. Ik zal je laten zien waar we de herder ontmoetten... Wees maar niet bang dat ik me vergis. Ik beleef dat uur opnieuw en herontdek elke plek, omdat ik alles zie door een groot engelachtig licht. Misschien is de engelenschare hier weer, onzichtbaar voor de lichamen, maar zichtbaar voor de zielen, met zijn stralende helderheid, en alles wordt onthuld en alles wordt aangegeven. Zij kunnen niet dwalen, en zij leiden mij... tot mijn vreugde, en tot jullie vreugde! Kijk, van dát veld kwam Elia met zijn schapen naar dit veld, en Jozef vroeg hem om melk voor mij. En dáár, in die weide, stopten we terwijl hij de warme, verfrissende melk molk en Jozef zijn advies gaf. Kom, kom... Zie, dít is het pad van de laatste vallei vóór Bethlehem. We namen dit pad omdat de hoofdweg, vlakbij de stad, een drukte was van mensen en paarden..."' 3 juli 1945