poëma van de god-mens

(Heilige Thérèse van Lisieux) 651.10-11 Maria zegt: 'De Eucharistie, die voor mij was als dauw voor een dorstige bloem, was inderdaad leven, maar hoe meer de tijd voorbij ging, hoe minder ze volstond om het onbedwingbare verlangen van mijn hart te stillen. Het was niet langer genoeg voor mij om mijn goddelijke Schepping in mij te ontvangen en Hem in mij te dragen in de heilige gedaanten, zoals ik Hem in mijn maagdelijk lichaam had gedragen. Helemaal in mij verlangde ik naar de Drie-enige God, maar niet onder de sluiers die mijn Jezus had gekozen om het onuitsprekelijke mysterie van het geloof te verbergen, maar zoals Hij was, is en zal zijn in het centrum van de hemel. Mijn Zoon Zelf, in Zijn eucharistische transportaties/vervoeringen, brandde mij met omhelzingen van oneindig verlangen, en ontwortelde - elke keer dat Hij tot mij kwam, met de kracht van Zijn liefde - bijna mijn ziel bij de eerste impuls. Waarna Hij mij met oneindige tederheid 'Moeder!' bleef noemen, en ik ...

305.5 Maria Valtorta: 'Kijk nu eens goed! Jij oordeelt zo, alleen nog maar omdat je een braaf kind bent. Bedenk dan hoe God, die volmaakt is in alles, de zielen zal beoordelen en wat werkelijk goed voor ze is. Zielen zijn als even zovele vogeltjes, die door het vlees in een kooi worden opgesloten. De aarde is de plaats waar ze met die kooi naartoe zijn gebracht. Maar ze verlangen naar de vrijheid van de hemel, naar de zon, die God is, naar de juiste voeding, die bestaat uit de contemplatie van God. Geen enkele menselijke liefde, zelfs niet de heilige liefde van een moeder voor haar kinderen, of die van de kinderen voor hun moeder, is zo sterk dat ze dit verlangen van zielen naar de hereniging met hun Oorsprong, die God is,  kan onderdrukken. Net zoals God, vanwege Zijn volmaakte liefde voor ons, geen enkele reden sterk genoeg vindt, om Zijn verlangen naar hereniging met de ziel die naar Hem verlangt, te overwinnen. Wat gebeurt er dan? Soms houdt Hij zoveel van haar, dat Hij zegt...