poëma van de god-mens

411.7 Maria Valtorta: '"Kom, moeder. Naar uw huis! Moge dit graan u meer brood voor de ziel geven dan voor het lichaam. Ik ben het ware Brood dat uit de hemel is neergedaald, om alle honger van het hart te stillen. Jullie (Thomas en Jakobus hebben zich bij hen gevoegd met hun handvol), pak deze schoven op. En laten we gaan!" En alle drie gaan ze, beladen met aren, en Jezus volgt hen  samen met de kleine oma, die huilt en woorden van gebed prevelt. Ze bereiken het kleine huisje. Twee kleine kamers, een kleine oven, een vijgenboom, een kleine wijnrank. Reinheid en armoede. "Is dit uw toevluchtsoord?" "Dit. Zegen het, Heer!" "Noem me 'mijn zoon'! En bid dat Mijn moeder getroost mag worden in haar verdriet, u die weten wat het is, het verdriet van een moeder. Vaarwel, moeder!  Ik zegen u, in de naam van de ware God." En Jezus heft Zijn hand op, en zegent het huisje. En dan buigt Hij zich voorover, en omhelst de oude vrouw, en houdt haar ...

108.3 Maria Valtorta: 'De dag loopt ten einde en het werk stopt langzaam. De seioenarbeiders bevinden zich nu allemaal in de grote rustieke binnenplaats, waar een sterke geur van geperste druiven hangt. Ook andere werklieden komen uit de nabijgelegen huizen. Jezus beklimt een trap die naar een vleugel met een loggia   [balkon] leidt, waaronder zakken met voedsel en landbouwwerktuigen liggen opgeslagen. Wat een glimlach op Jezus' gezicht als Hij die paar treden beklimt! Ik zie hem glimlachen door de zachte haren heen, die wapperen door de avondbries. En ik zou graag willen weten waarom Hij zo breed lacht. De vreugde van deze glimlach dringt door in mijn hart - dat vandaag erg verdrietig is, en tilt het op - net als de wijn waar de gastheer het over had. [...] Hij draait zich om, en gaat zitten op de laatste trede, bovenaan de trap, die nu een tribune wordt voor de meest gelukkige luisteraars, t.t.z. voor de eigenaars van het huis, de apostelen en Maria, die, steeds nederig, ni...

CI JEZUS ONDERVRAAGT ZIJN MOEDER OVER DE DISCIPELEN 100.1 Maria Valtorta: Nu zie ik... het huis van Nazareth. Ik herken het  kamertje van Jezus' eerste afscheid , open naar de moestuin, waar nu alle planten bedekt zijn met bladeren. Jezus is bij Maria. Zittend naast elkaar op de stenen bank tegen het huis. Het lijkt erop dat het avondmaal al heeft plaats gevonden en dat, terwijl de anderen - als die er zijn (ik zie niemand) - zich al hebben teruggetrokken, Moeder en Zoon elkaar omhelzen in zoete gesprekken. [...] Hij vertelt Zijn Moeder over de eerste dagen van Zijn evangelisatie, de eerste veroveringen van harten. Maria hangt aan de lippen van haar Jezus. Maria is magerder en bleker, alsof ze in deze periode veel heeft geleden. Er vormen zich twee schaduwen onder haar ogen, zoals bij iemand die veel huilt en veel nadenkt. Maar nu is ze gelukkig en lacht ze. Ze glimlacht, terwijl ze de hand van haar Jezus streelt. Ze is blij dat Hij er is, om van hart tot hart met Hem te zijn in de...

-H. Bartholomeüs levend gevild (Valentin de Boulogne)- -Bartholomeüs (Rubens)- -tekening naar M.V. (L. Ferri)- 50.6 Maria Valtorta: '"Er wacht nog een vriend van jou, ook een oprechte Israëliet. Ga hem vertellen: 'We hebben Jezus van Nazareth gevonden, de zoon van Jozef uit de lijn van David, Die over wie Mozes en de Profeten spraken'... Ga!" Jezus blijft alleen, tot Filippus terugkeert, met Nathanaël-Bartholomeüs . "Kijk, een echte Israëliet in wie geen bedrog schuilt! Vrede zij met jou, Nathanaël!" -Bartholomeüs onder de vijgenboom- "Hoe kent U mij?" "Voordat Filippus je kwam roepen, zag Ik jou onder de vijgenboom." "Meester, U bent de Zoon van God, U bent de Koning van Israël!». "Omdat Ik zei dat Ik je zag, terwijl je aan het denken was onder de vijgenboom, meen je? Je zult veel grotere dingen zien dan dit. Voorwaar, Ik zeg je dat de hemelen open zijn, en dat jullie, door het geloof, de engelen zullen zien neerdalen e...