rede tot druivenplukkers, vanop 'tribune'
108.3
Maria Valtorta:
'De dag loopt ten einde en het werk stopt langzaam.
De seioenarbeiders bevinden zich nu allemaal in de grote rustieke binnenplaats,
waar een sterke geur van geperste druiven hangt.
Ook andere werklieden komen uit de nabijgelegen huizen.
Jezus beklimt een trap
die naar een vleugel met een loggia [balkon] leidt,
waaronder zakken met voedsel en landbouwwerktuigen liggen opgeslagen.
Wat een glimlach op Jezus' gezicht als Hij die paar treden beklimt!
Ik zie hem glimlachen door de zachte haren heen, die wapperen door de avondbries.
En ik zou graag willen weten waarom Hij zo breed lacht.
De vreugde van deze glimlach dringt door in mijn hart
- dat vandaag erg verdrietig is, en tilt het op -
net als de wijn waar de gastheer het over had.
[...]
Hij draait zich om, en gaat zitten op de laatste trede, bovenaan de trap,
die nu een tribune wordt voor de meest gelukkige luisteraars,
t.t.z. voor de eigenaars van het huis, de apostelen en Maria,
die, steeds nederig, niet eens probeerde die plaats te bemachtigen,
maar erheen geleid werd door de vrouw des huizes.
Zij zit één trede lager dan Jezus,
zodat haar blonde hoofd zich ter hoogte van de knieën van haar Zoon bevindt.
en zij Hem, zijwaarts zittend, recht in de ogen kan kijken, met de blik van een verliefde duif.
Het zachte profiel van Maria steekt als marmer duidelijk af
tegen de donkere muur van de rustieke loggia.
Verder naar beneden zitten de apostelen en de eigenaren van het huis.
Op de binnenplaats alle dorpelingen, sommigen staande, anderen zittend op de grond
en weer anderen zijn op de vaten geklommen en in de vijgenbomen
die op de vier hoeken van de binnenplaats staan.'
Reacties
Een reactie posten