maria met bloempjes 2
Maria Valtorta:
'Van de schaduwrijke pergola
komt een kleine Maria naar voren,
klein... maar al snel en onafhankelijk.
Haar korte stapjes zijn zeker
en de witte sandaaltjes struikelen niet over de kiezelstenen.
Het heeft al een beetje de contouren
van haar lieve, licht golvende stap als een duif,
en ze is ook helemaal wit als een duifje in haar enkellange, wijde linnen jurk,
bij de hals geplooid met een lichtblauw koord en met korte mouwen
die haar roze en mollige onderarmpjes onthullen.
Met haar zijdezachte, honingblonde haar, niet erg gekruld
maar alles in zachte golven die eindigen in een lichte krul aan het uiteinde,
haar hemelse ogen, en haar lieve, lichtroze en lachende gezicht,
ziet ze eruit als een engeltje.
Zelfs de bries, die door haar wijde mouwen binnendringt
en het linnen van haar jurkje achter haar aan laat waaien,
draagt ertoe bij dat ze het uiterlijk krijgt van een kleine engel
met z'n vleugels al half open tijdens de vlucht.
In haar handjes heeft ze klaprozen en korenbloemen
en andere bloemen die tussen de granen groeien,
maar ik weet de namen ervan niet.
Ze komt, en als ze dicht bij haar moeder is,
maakt ze een korte aanloop, terwijl ze een opgewekte stem laat horen,
en stopt, als een kleine duif, haar vlucht tegen de knieën van haar moeder,
die zich een beetje hebben opengesteld om haar te ontvangen,
terwijl het werk dichterbij werd geplaatst zodat ze niet gestoken zou worden,
en de armen uitgestrekt om haar te omhelzen.
Tot zover gisteravond.
En vanochtend komt het terug,
en gaat het als volgt door:
"Mama! Mama!"
Het kleine witte duifje
zit nu helemaal in het nest van haar moeders knieën,
met haar kleine voetjes op het korte gras
en het gezichtje gebogen over de schoot van haar moeder,
en je kunt alleen het bleke goud van haar haar zien
op de dunne nek die Anna voorover buigt
om haar liefdevol te kussen.'
Reacties
Een reactie posten