Elizabeth gaat bevallen

XXIII

GEBOORTE VAN JOHANNES DE DOPER

-ALLE LIJDEN GEKALMEERD OP DE SCHOOT VAN MARIA-


23.1-2

Maria Valtorta:

'Te midden van de weerzinwekkende dingen

die de wereld ons in deze dagen [april 1944] offreert, daalt uit de hemel... 

- en ik weet niet hoe dat kan, gezien ik als een takje ben, ten prooi aan de wind,

in dit voortdurend botsen met de menselijke slechtheid, zo in strijd met wat leeft in mij – 

...daalt uit de hemel dit visioen van Vrede neer...



Nog steeds en altijd het huis van Elisabeth.

Op een mooie zomeravond, nog helder van de laatste zon

en toch al aan de hemel versierd door een maansikkelboog,

die lijkt op een zilveren komma, geplaatst op een groot intens-blauw doek.


De rozenstruiken ruiken sterk

en de bijen maken hun laatste vluchten,

gouden druppels zoemen in de stille, warme avondlucht.


Uit de weilanden komt een heerlijke geur van in de zon gedroogd hooi,

een bijna broodachtige geur, van warm, vers gebakken brood.

Misschien komt het ook door de vele lakens

die overal te drogen hangen

en die Sara nu aan het opvouwen is.


Maria loopt rond

en geeft haar nicht haar arm.

Langzaam gaan ze op en neer, onder de halfdonkere pergola.

Maar Maria houdt alles in de gaten, en terwijl ze voor Elisabeth zorgt,

ziet ze dat Sara bezig is met het opvouwen van een lang doek,

dat ze uit een heg heeft gehaald.


-The Chinese Botanist's Daughters (2006)-

"Ga zitten en wacht hier op mij," zegt ze tegen haar verwante.

En ze gaat de oude bediende helpen, trekkend aan het canvas om het recht te krijgen

en vervolgens weer voorzichtig op te vouwen.


"Ze smaken nog steeds naar de zon! Ze zijn warm!" zegt ze glimlachend.

En om de vrouw blij te maken, voegt ze eraan toe:

"Dit laken is, na jouw bleken, mooier geworden dan ooit!

Jij bent de enige die dat zo goed weet te doen!"


Sara gaat blij weg, met haar lading geurige doeken.

En Maria keert terug naar Elisabeth en zegt:

"Nog een klein stukje, dat zal je goed doen."


En aangezien Elisabeth, moe, niet wil bewegen, zegt ze tegen haar:

"Laten we gewoon gaan kijken of je duiven allemaal in hun nest zitten,

en of het water in hun bak schoon is.

Dan gaan we weer naar huis."


2 apr. 1944

Reacties

Populaire posts van deze blog

Maria Magdalena, serafijn nu, mag zalven en aanraken

Martha vertelt hoe haar zus heen en weer wordt geslingerd

de geest - in íeder mens - snakt naar de hemel