de geleerdste geleerd


41.12

Jezus zegt:

'Dan, na drie dagen...

symbool voor drie andere dagen van angst in de toekomst...

kijk, dan gaat Maria, uitgeput, de tempel binnen

en rent door de binnenplaatsen en vestibules.

Niets.


Ren, rent, de arme moeder,

naar waar ze de stem van een kind hoort.

En zelfs de lammetjes met hun geblaat lijken haar de kreten te zijn

van haar schepsel dat naar haar op zoek is.


Maar Jezus huilt niet.

Hij onderwijst.


Kijk, nu hoort Maria, voorbij een barrière van mensen,

de dierbare stem die zegt: "Deze stenen zullen beven..."

Ze probeert door de menigte heen te breken

en slaagt daar na veel moeite in.

Hier staat hij, de Zoon,

met zijn armen open,

tussen de geleerden.


Maria is de Maagd, de voorzichtige.

Maar deze keer overweldigt de zorg haar terughoudendheid.

Die is een dam die al het andere afsnijdt.

Ze rent naar haar Zoon toe, omhelst hem,

tilt hem van de kruk en zet hem op de grond, en roept uit:

“Oh! waarom heb je ons dit aangedaan?

Wij zijn al drie dagen naar jou op zoek.

Je moeder staat op het punt te sterven van de pijn, zoon.

Je vader is uitgeput van vermoeidheid.

Waarom, Jezus?”


Je vraagt ​​niet ‘waarom’ aan Hem die weet.

Naar het ‘waarom’ van Zijn manier van handelen.

Aan de geroepenen wordt niet gevraagd ‘waarom’ ze alles achterlaten

om de Stem van God te volgen.


Ik was Wijsheid en ik wist.

Ik werd voor een Missie ‘geroepen’

en die heb ik volbracht.


Boven de vader en moeder van de aarde

bevindt zich God, de Goddelijke Vader.

Zijn Belangen overtreffen de onze,

Zijn Affecties zijn superieur aan elke andere.

Zeg Ik tegen Mijn Moeder.


Ik eindig het onderricht aan de geleerden

met het onderricht aan Maria, de Koningin der geleerden.

En Zij vergat het nooit.



'En Hij ging naar beneden met hen
en Hij kwam te Nazareth
en was aan hen onderworpen.'


De zon is teruggekeerd naar haar hart,

Mijn hand vasthoudend, nederig en gehoorzaam,

maar Mijn Woorden zijn ook in haar hart.


Er zullen veel zon en veel wolken langs de hemel stromen

gedurende de eenentwintig jaar dat ik nog op de aarde zal zijn.

En veel vreugde en veel huilen zullen elkaar afwisselen in haar hart 

voor nog eens eenentwintig jaar.


Maar Zij zal niet langer vragen:

‘Waarom, mijn Zoon, heb je ons dit aangedaan?’


Léér, O eigenwijze mensen.'


22 feb. 1944

Reacties

Populaire posts van deze blog

Maria wil graag Elise terugzien, haar maatje in de tempel

Martha vertelt hoe haar zus heen en weer wordt geslingerd

Maria Magdalena, serafijn nu, mag zalven en aanraken