het verlangen naar verlossing ís al absolutie
137.3
Maria Valtorta:
'"Maar je vertelde me dat de boer haar zag. Vertel!"
"Drie dagen nadat wij vertrokken waren,
kwamen er Farizeeën, die naar Jou op zoek waren.
Ze hebben ons niet gevonden, dat is logisch.
Ze trokken door het land en de huizen op het platteland
en deden alsof ze hevig naar Jou verlangden. Maar niemand geloofde hen.
Ze vestigden zich in de herberg, en zetten iedereen die er was hooghartig eruit.
Ze zeiden dat ze geen contact wilden met onbekende vreemden
die hen zelfs maar een beetje zouden kunnen ontheiligen.
En elke dag gingen ze naar ons huis.
Na een paar dagen vonden ze het arme kind,
dat er altijd heen ging omdat ze misschien hoopte Jou te vinden en haar rust te vinden.
Ze wisten haar te doen vluchten, en zijn haar achtervolgd tot in de stal van de boer.
Ze vielen haar niet meteen aan, want de boer was met zijn kinderen
en gewapend met knuppels naar buiten gekomen.
Maar toen zij 's avonds weer naar buiten ging,
kwamen ze terug en waren ze samen met anderen.
Toen ze bij de waterput was, vielen ze haar aan met stenen.
Ze noemden haar 'hoer' en wezen haar aan als de schande van de streek.
En terwijl ze vluchtte, haalden ze haar in, sloegen haar, rukten haar sluier en mantel af,
zodat iedereen haar kon zien, en sloegen haar opnieuw, en lieten hun gezag gelden in de synagoge,
zodat de overste haar zou vervloeken, haar zou laten stenigen en Jou zou vervloeken,
die haar naar het dorp had gebracht.
Maar die wilde dat niet doen
en hem wacht nu het anathema/de ban van het Sanhedrin.
De boer rukte haar uit de handen van de schurken en hielp haar.
Maar 's nachts vertrok ze en liet een armband achter,
met daarop een woord geschreven op een stukje perkament.
Ze schreef: 'Dankuwel. Bid voor mij.'
De boer zegt dat ze jong en mooi is, maar wel erg bleek en mager.
Hij zocht haar op het platteland, omdat ze ernstig gewond was. Maar vond haar niet.
En hij begrijpt niet hoe ze zo ver heeft kunnen lopen.
Misschien is ze ergens gestorven,
en heeft ze het niet overleefd..."
"Neen."
"Neen? Is ze niet dood? Of is ze niet verloren?"
"Het verlangen naar verlossing is al absolutie.
Zelfs als ze dood zou zijn, dan zou ze zijn vergeven,
omdat ze de Waarheid zocht, door de Dwaling met voeten te treden.
Maar ze is niet dood. Ze beklimt de eerste hellingen van de Berg van de Verlossing.
Ik zie haar... gebogen onder haar tranen van berouw;
maar het huilen maakt haar steeds sterker,
terwijl het gewicht afneemt.
Ik zie haar.
Ze gaat verder om de Zon te ontmoeten.
Wanneer ze helemaal omhoog is geklommen,
zal ze in de Glorie van de Zon-God zijn.
Ze stijgt...
Help haar met je gebeden!"
"Oh! mijn Heer!"
Andreas is bijna verbaasd
dat hij een ziel kan helpen bij haar heiliging.
Jezus glimlacht nog zoeter. Hij zegt:
"Wij zullen onze armen en harten moeten openen voor de vervolgde overste van de synagoge
en de goede rentmeester moeten gaan zegenen.
Laten we naar onze kameraden gaan.
Om het ze te vertellen."'
Reacties
Een reactie posten