behoefte om te geloven is... nódig
167.14
Maria Valtorta:
'"Maar wat zullen onze goden zeggen, als we hen in de steek laten?
Zullen ze geen wraak op ons nemen?"
vraagt Lidia angstig.
"Mevrouw, hebt u ooit een mistige ochtend gezien?... De weiden gaan verloren onder een nevel die hen verbergt. Dan komt de zon en lost de nevel op, en de weiden schitteren mooier!
Zo is het ook met jullie goden, nevelen van armzalige menselijke gedachten die, voorbijgaand aan God en toch de behoefte voelend om te geloven (want geloof is de permanente en noodzakelijke staat van de mens!), deze Olympus hebben geschapen, een waarlijk niet-bestaand verhaal.
Dus zullen jullie goden bij zonsopgang... van de ware God, in jullie harten... oplossen, zonder schade te kunnen toebrengen. Omdat ze niet bestaan!"
"We zullen nog eens naar U moeten luisteren... heel vaak...
We staan absoluut voor het onbekende.
Alles wat U zegt is nieuw!"
"Maar walgt U ervan?
Kunt U het niet accepteren?"
Plautina antwoordt vol vertrouwen:
"Nee, ik walg er niet van.
Ik ben trotser op het weinige dat ik nu al weet
- en dat Caesar niet weet -
dan op mijn naam."
"Hou vol dan!"'
Reacties
Een reactie posten