Simon de Zeloot overtuigt Stefanus: Liefde in Wet is door mens en Satan bedorven
166.6-7
M. Valtorta:
'Tenslotte antwoordt de Zeloot:
"De boog zou niet bestaan,
als er niet de basis was op het donkere pad.
Dit is de matrix van dat wat zich eruit lanceert en opstijgt naar het blauw waarnaar jij verlangt.
De stenen die in de grond vastzitten en het gewicht dragen, zonder te genieten van de zonnestralen en de vogelvluchten, zijn zich niet onbewust ervan dat die er zijn, want soms duikt een zwaluw met een kreet naar de modder en streelt de basis van de boog, en daalt een zonnestraal of ster neer om te zeggen hoe mooi het firmament is.
Zo is er in de afgelopen eeuwen van tijd tot tijd een hemels woord van belofte neergedaald, een hemelse straal van wijsheid, om de door goddelijke toorn onderdrukte stenen te strelen. Want de stenen waren noodzakelijk. Ze zijn niet, ze waren niet en ze zullen nooit nutteloos zijn. Op hen zijn de tijd en de vervolmaking van de menselijke kennis langzaam opgekomen, tot ze de vrijheid van de huidige tijd bereikten, en de wijsheid van bovenmenselijke kennis.
Ik kan je bezwaar al lezen, het staat op je gezicht geschreven. Het is dat wat we allemaal hadden, voordat we wisten te begrijpen dat dit de Nieuwe Leer is, het Goede Nieuws, dat gepredikt wordt aan hen die door een teruggaand proces niet volwassen zijn geworden gelijk met de verheffing van de stenen van kennis, maar steeds meer verduisterd zijn geraakt, als een muur die in een blinde afgrond zinkt.
Om te ontsnappen aan deze ziekte van bovennatuurlijke verduistering, moeten we moedig de funderingssteen losmaken van alle overlappende stenen. Wees niet bang om te slopen wat een hoge muur is, maar niet het zuivere sap van de eeuwige bron vervoert. Keer terug naar de basis. Die mag niet veranderd worden. Die komt van God. En die is onbeweeglijk.
Maar...
voordat je de stenen weggooit, want niet alle zijn slecht en nutteloos, beproef ze één voor één,
op de klank van het woord van God.
Als je voelt dat ze niet met elkaar in tegenspraak zijn, behoud ze dan,
hergebruik ze om ze te herbouwen.
Maar als je daarin de dissonante klank van de menselijke stem hoort
of de doordringende klank van de satanische stem
– en je kunt je niet vergissen, want als het de stem van God is, is het de klank van liefde,
als het de menselijke stem is, is het de klank van de zinnen,
als het de satanische stem is, is het de stem van haat –
verbrijzel dan de kwade stenen.
Ik zeg: verbrijzel,
want het is naastenliefde
om geen kiemen of voorwerpen van het kwaad achter te laten
die de pelgrim kunnen verleiden en hem ertoe aanzetten deze in zijn eigen nadeel te gebruiken.
Verbrijzel letterlijk alles wat niet goed was, wat van jou was in werken, geschriften, leringen of daden.
Beter om met weinig over te blijven, slechts een el te stijgen, maar met goede stenen,
dan meters, maar met kwade stenen.
Zonnestralen en zwaluwen dalen zelfs neer op de lage muurtjes, die nauwelijks van de grond komen,
en de nederige kleine bloemetjes van de rand strekken zich makkelijk om de lage stenen te strelen.
Terwijl de trotse stenen, die nutteloos en ruw naar boven willen, niets anders krijgen
dan de slagen van braamstruiken en omhelzingen van giftige stoffen.
Breek af om te herbouwen en te klimmen,
de goedheid van je oude stenen testend
aan de Stem van God."
-
"Jij spreekt goed, man!
Maar opstijgen! Hoe?
We hebben je al gezegd dat we kleiner dan kinderen zijn.
Wie laat ons die steile zuil beklimmen?
We zullen de stenen testen op de stem van God,
we zullen de minder goede verbrijzelen.
Maar hoe opstijgen?
Het is duizelingwekkend om er alleen al aan te denken!"
zegt Stefanus.
Reacties
Een reactie posten