terug van berggrotten: opmerkelijke genezingen
CLXVI
WONDEREN NA APOSTOLISCHE VERKIEZING
EERSTE PREEK VAN SIMON ZELOOT & JOHANNES
166.1
Maria Valtorta:
'Jezus treft, halverwege afdalend, vele discipelen aan
en vele anderen die zich langzaam bij de discipelen hebben aangesloten,
hierheen gebracht, naar deze verre plaats, door de behoefte aan een wonder, door het verlangen naar het woord van Jezus, vol vertrouwen gekomen, door aanwijzingen van mensen, of door een instinct van de ziel.
Ik denk dat de engelen van deze mensen hen, verlangend naar God, naar de Zoon van God hebben geleid. En ik denk niet dat ik hier een legende van maak. Als men bedenkt met welke snelle en sluwe standvastigheid Satan de vijanden naar God en Zijn Woord leidde, in de momenten waarop de demonische geest mensen een schijn van schuld in Christus kon doen laten zien, dan is het legitiem om te kunnen denken, meer dan legitiem is het zelfs, dat ook de engelen niet onderdeden voor de demonen en dat zij de niet-demonische geesten naar Christus leidden.
En Jezus, voor al diegenen die zonder vermoeidheid en angst op Hem hebben gewacht, doet Zijn uiterste best met wonderen en woorden. Hoeveel wonderen! Een bloei gelijk aan die welke de kliffen van de berg siert!
Grote, zoals dat van een kind, vreselijk verbrand uit een brandende hooiberg getrokken, hierheen gebracht op een draagbaar, één hoop verbrand vlees, dat klagend kreunt onder het linnen waarmee ze Hem hebben bedekt, zo afschuwelijk is Zijn verbrande uiterlijk, inmiddels stervende...
en dat Jezus geneest, door op hem te ademen en de volledig uitgewiste brandwonden te helen, zozeer zelfs dat het kind volledig naakt opstaat, en blij naar zijn moeder toe rent, die zijn volledig genezen vlees streelt, huilend van vreugde, zijn ogen kust die men verbrand achtte, maar die in plaats daarvan levend en sprankelend van vreugde zijn, zijn haar dat net kort werd, maar niet vernietigd, bijna alsof de vlam als een scheermes heeft gewerkt en niet als vernietiger...
tot en met het kleine wonder van een drugsverslaafde oude man die zegt: "Niet voor mij, maar omdat ik een vader moet zijn voor mijn verweesde kleinkinderen, en ik de grond niet kan bewerken met dit vocht dat hier vastzit, in mijn keel, mij verdrinkend"...
En dan het onzichtbare, maar zeker reële, wonder dat de woorden van Jezus teweegbrengen:
"Er is er één onder jullie die huilt van ganser harte, en die niet durft te zeggen: 'Wees barmhartig!'... Ik antwoord hem: 'Laat het zijn zoals je vraagt. Al Mijn Barmhartigheid. Opdat je moge weten dat Ik Barmhartigheid ben.'
Maar op Mijn beurt zeg Ik jou: 'Wees edelmoedig. Wees edelmoedig tegenover God. Verbreek elke band met het verleden. Je voelt God, ga nu tot Hem die je voelt, met een vrij hart, met volledige liefde.'"
Wie het is, te midden van de menigte,
tot wie deze woorden gericht zijn,
weet ik niet.'
Reacties
Een reactie posten