ziel kan alleen in de hemel leven - Rijk Gods is hemelrijk (voor állen!)
218.5
Maria Valtorta:
'"Dus U bent koning?
Maar hoe zit het met wapens? Herodes is wreed, in elk opzicht. Hij heeft Asjkelon voor ons herbouwd. Maar voor zijn eigen glorie. En nu!... Maar U weet meer over de schande van Israël dan ik. Wat zult U doen?"
"Ik heb alleen het wapen dat van God komt."
"Het zwaard van David?"
"Het zwaard van Mijn woord."
"O! Arme dromer! Het zal bot worden en zijn scherpte verliezen op het brons van de harten."
"Gelooft u dat? Ik streef niet naar een koninkrijk in de wereld. Voor jullie allen streef Ik naar het Koninkrijk der Hemelen."
"Voor ons allen? Ook voor mij, Filistijn? Ook voor mijn slaven?"
"Voor allen. Voor jou en voor hen. En zelfs voor de grootste wilde, die midden in de Afrikaanse wouden leeft."
"Wilt U zo'n groot koninkrijk stichten? Waarom noemt U het dan het Koninkrijk der Hemelen? U zou het ook het Koninkrijk van de Aarde kunnen noemen."
"Nee. Vergis u niet. Het Mijne is het Koninkrijk van de ware God. God is in de hemel. Daarom is het het Koninkrijk der Hemelen. Ieder mens is een ziel gekleed in een lichaam, en de ziel kan alleen in de hemel leven. Ik wil jullie ziel genezen, haar fouten en haar haat (wrok) wegnemen, en haar naar God leiden door goedheid en liefde."
"Ik vind dit erg goed. De anderen - ik ga niet naar Jeruzalem, maar ik weet dat de anderen in Israël al eeuwen niet meer zo hebben gesproken... Dus U haat ons niet?"
"Ik haat niemand."
De oude man denkt na...
en vraagt dan: "En hebben mijn twee slavinnen ook een ziel, net zoals jullie in Israël?"
"Zeker. Het zijn geen gevangen wilde dieren. Het zijn ongelukkige wezens/schepsels. Zij moeten worden liefgehad. Houdt u van ze?"
"Ik behandel ze niet slecht. Ik wil gehoorzaamheid, maar ik gebruik de zweep niet en ik voed hen goed. Een slecht gevoed beest werkt niet, zeggen ze. Maar een slecht gevoed mens is ook geen goede zaak. En bovendien zijn ze in dit huis geboren. Ik zag ze als kind. Nu zijn ze nog alleen, want ik ben heel oud, weet U? Bijna tachtig. Zij en Geteo zijn de restanten van mijn oude huis. Ik ben aan ze gehecht geraakt alsof het mijn eigen meubels waren. Zij zullen mijn ogen sluiten..."
"En daarna?"
"En daarna... Nou! Ik weet het niet. Ze zullen gaan werken, en het huis zal uit elkaar vallen. Dat spijt me. Ik heb het rijk gemaakt met mijn werk. Dit land zal weer zanderig en kaal worden... Deze wijngaard... Mijn vrouw en ik hebben hem geplant.
En die rozentuin... Egyptisch, meneer. Ik ruik de geur van mijn vrouw in hem... Hij lijkt een zoon van me... mijn enige zoon, die begraven ligt, meel inmiddels, aan zijn voeten... Leed... Beter jong te sterven, en dit en de naderende dood niet te zien..."
"Uw zoon is niet dood, noch uw vrouw. Hun geest leeft voort. Het vlees is dood. De dood zou geen angst mogen aanjagen. De dood is leven, voor wie op God hopen en rechtvaardig leven. Denk er eens over na... Ik ga naar de stad. Vanavond kom Ik terug, en vraag ik U om die veranda, om er met Mijn familie te slapen."
"Nee, Heer. Ik heb veel lege kamers. Ik bied ze U aan."
Judas legt wat geld op tafel.
"Nee. Dat wil Ik niet. Ik ben van dit land dat onpopulair is bij jullie. Maar misschien ben ik beter dan zij die ons overheersen. Vaarwel, Heer."
"Vrede zij met u, Ananias."
De twee slaven, samen met Geteo, een pezige, oudere boer, zijn naar Hem toe gesneld om Hem te zien vertrekken. "Vrede zij ook met jullie. Wees goed. Vaarwel."
En Jezus raakt Nubi's kroeshaar en Anibe's glanzende strakke haar aan,
glimlacht naar de man en vertrekt.'
Reacties
Een reactie posten