priesters zijn hart, Christus Geest van de Kerk - zonder hart, geen lichaam
250.8b
M. Valtorta:
'"En zo zál het zijn!
Want de eenheid van mijn priesters zal het vitale deel zijn
in het grote lichaam van Mijn Kerk,
waarvan Ik de bezielende Geest zal zijn.
En rond dit vitale deel zullen al die oneindige partikeltjes van gelovigen zich verzamelen
om één lichaam te vormen dat naar Mijn Naam genoemd zal worden.
Maar als de vitaliteit in het priester-lijk deel zou ontbreken,
zouden de oneindige deeltjes dan leven kunnen hebben?
Waarlijk, Ik, die in hen aanwezig ben, zou Mijn Leven
tot in de verste uithoeken van de deeltjes kunnen uitstralen,
de geblokkeerde en nutteloze waterreservoirs en kanalen negerend,
die hun dienst niet willen vervullen.
Want de regen valt waar hij valt,
en de goede deeltjes, uit zichzelf capabel het leven te willen,
zouden evenzeer Mijn Leven leven.
Maar...
wat zou het christendom dan zijn?
Een nabijheid van zielen en zielen. Nabij, maar toch gescheiden,
door kanalen en reservoirs die niet langer een verbindende band vormen,
die elk deeltje het levensbloed schenkt, dat vanuit één centraal punt komt.
Maar dat zouden muren en afgronden van scheiding zijn,
waardoor de deeltjes elkaar zouden aankijken,
menselijk gesproken vijandig,
bovennatuurlijk treurend,
en zouden zeggen, in hun geest:
"Toch waren we broeders, en voelen ons nog steeds zo,
hoezeer ze ons ook hebben verdeeld!"
Een nabijheid.
Geen versmelting. Geen organisme.
En op deze ruïne zou mijn Liefde schitteren van diepe tristesse...
En opnieuw. Denk niet dat dit alleen opgaat voor religieuze schisma's.
Nee. Het betreft ook alle zielen die alleen achterblijven omdat priesters weigeren hen te steunen,
voor hen te zorgen, hen lief te hebben, en die daarmee hun missie verloochenen,
namelijk te zeggen en doen wat Ik zeg en doe: "Komt állen tot Mij,
en Ik zal jullie naar God leiden!"
Ga nu in vrede,
en God zij met jullie!"'
Reacties
Een reactie posten