eerste broodvermenigvuldiging 6
273.6-7
Maria Valtorta:
'De schriftgeleerde houdt een korstje tussen zijn vingers.
"Wat doe je daarmee?"
"Een... souvenir!"
"Ik heb er ook een. Ik zal het in een zakje om Margziams nek hangen!" zegt Petrus.
"Ik breng het naar onze moeder!" zegt Johannes.
"En wij? We hebben alles opgegeten..."
zeggen de anderen, beschaamd.
"Staan jullie op!
En ga opnieuw rond met de manden, verzamel de restjes!
Selecteer de armsten onder de mensen en breng ze hier bij mij, samen met de manden.
En dan, Mijn discipelen, ga naar de boten en vaar de zee op, richting de vlakte van Gennezareth.
Ik zal de mensen wegsturen, nadat ik de armsten heb geholpen, en dan kom Ik bij jullie."
De apostelen gehoorzamen...
en keren terug met twaalf manden vol restjes,
en gevolgd door ongeveer dertig bedelaars of zeer arme mensen.
"Goed zo. Gaan jullie nu!"
De apostelen, en de volgelingen van Johannes, nemen afscheid van Manaën,
en ze vertrekken, enigszins met tegenzin Jezus achterlatend.
Maar ze gehoorzamen.
Manaën wacht met Jezus te verlaten tot de menigte, bij het laatste daglicht,
ofwel naar de dorpen trekt ofwel een slaapplaats zoekt tussen het hoge, droge riet.
Dan neemt hij afscheid.
De schriftgeleerde vertrok vóór hem al, als een van de eersten zelfs,
want hij volgde de apostelen samen met zijn zoontje.
Als ze allemaal vertrokken zijn, of in slaap gevallen,
staat Jezus op, zegent de slapers, en loopt langzaam naar het meer,
naar het kleine schiereiland van Tarichea, dat een paar meter boven het meer uitsteekt,
als een grillige heuvel die in het water steekt.
En, nadat Hij de voet van die heuvel heeft bereikt,
zonder de stad in te gaan, maar eromheen lopend,
beklimt Hij de heuvel en staat op een richel,
biddend voor het blauw en voor het wit
van de serene, maanverlichte nacht.'
Reacties
Een reactie posten