zeereis doet Petrus en Jakobus aan offerande denken
CCCXIX
VERTREK UIT TYRE
OP HET SCHIP VAN DE KRETENZER NICOMEDES
319.1
Valtorta:
'Tyrus ontwaakt,
te midden van vlagen mistralwind.
De zee is één grote, lachende golf, blauw-wit,
een onrustige pracht onder een blauwe hemel,
onder witte cirruswolken die naar boven stijgen,
net zoals het schuim van de golven beneden opstijgt.
De zon geniet van zulk een heldere dag,
na zo veel grijs weer.
"Ik begrijp het," zegt Petrus,
opstaand in de boot waar hij geslapen heeft.
"Het is tijd om te vertrekken! En 'zij' (en hij gebaart naar de zee,
die onrustig de haven binnenstroomt) heeft ons het wijwater gegeven...
Hmm! Laten we het tweede deel van het offer gaan volbrengen...
Zeg eens, Jakobus... heb jij niet dat gevoel...
dat we twee slacht-offers brengen?
Ik wel."
"Ik ook, Simon.
En... ik dank de Meester voor het respect dat hij voor ons heeft.
Maar... ik had niet degene willen zijn die zoveel pijn moest zien.
En ik had nooit gedacht dit te moeten meemaken..."
"Ik ook niet... Maar... Weet je?
Ik zeg: de Meester zou dat niet gedaan hebben
als het Sanhedrin er niet voor iets tussen stak..."
"Dat heeft Hij inderdaad gezegd...
Maar wie zou het Sanhedrin gewaarschuwd hebben?
Dat zou ik wel eens willen weten..."
"Wie? Eeuwige God, laat mij zwijgen en er niet aan denken.
Ik heb die gelofte afgelegd, om van dat wantrouwen af te komen dat mij kwelt.
O Help me, Jakobus, om er niet aan te denken. Praat over iets heel anders!"
"Maar wat? Over het weer?"
"Ja, misschien."
"Ik weet alleen niet veel van de zee..."
"Ik denk dat we gaan dansen!" zegt Petus, kijkend naar de zee.
"Ach welnee! Wat golfjes. Maar ze maken een grapje. Gisteren was het erger.
Vanaf het dek van het schip zal het prachtig zijn, heel die ruwe zee zo.
Johannes zal het leuk vinden... Het zal hem doen zingen!
Welk... schip zou het zijn?"'
Reacties
Een reactie posten