Lazarus ontgoocheld: weer geen Paasfeest in Bethanië!


365.12

Valtorta:

'Lazarus is, ongetwijfeld voor het gemak van zijn verzorging

naar een kamer vlakbij de bibliotheek gebracht, tegenover de grote feestzaal.

Maximinus wijst naar de deur, maar laat Jezus alleen binnengaan.


"Vrede zij met jou, Lazarus, Mijn vriend!"

"O, Heilige Meester! Vrede zij met Joú!

Want in mijn ledematen is geen vrede meer. En mijn geest is gebroken.

Ik lijd zo erg, Heer! Geef mij het dierbare bevel: 'Lazarus, kom eruit!'

en ik zal genezen opstaan ​​om Jou te dienen..."


"Ik zal je dat geven, Lazarus, maar niet nu!"

antwoordt Jezus, terwijl Hij hem omarmt.


Lazarus is erg mager, bleek, met ingevallen ogen. 

Duidelijk erg ziek en erg zwak. Hij huilt als een kind,

terwijl hij zijn gezwollen, blauwachtige benen laat zien,

met wonden die ik zou omschrijven als spataderen, op verschillende plaatsen open. 

Misschien hoopt hij dat Jezus, door Hem die ellende te laten zien, ontroerd zal raken,

en een wonder zal verrichten. Maar Jezus herschikt enkel zachtjes de linnen doeken,

die met balsem over zijn wonden zijn gewikkeld.



"Ben Je van plan te blijven?"

vraagt ​​Lazarus, teleurgesteld.


"Nee. Maar Ik zal vaak komen."


"Wat? Wil Je ook dit jaar het Pascha niet met mij vieren?

Ik heb me hier speciaal heen laten brengen.

Je hebt me bij het Loofhuttenfeest beloofd,

dat Je na de Encenia veel bij me zou zijn..."


"En dat zal Ik doen, maar niet nu.

Stoort het Je... dat Ik hier op de rand van Je bed zit?"


"O nee! De koelte van Jouw hand lijkt mijn koorts te verzachten.

Waarom blijf Je dan niet, Heer?"


"Omdat Ik, net zoals jij gekweld worden door je wonden, gekweld word door Mijn vijanden.

Hoewel Bethanië voor ieder als een geschikte plaats voor het Avondmaal wordt beschouwd,

zou het voor Mij zonde zijn om hier het Pascha te vieren.

Alles wat Ik doe is een dwaasheid,

voor het Sanhedrin en de Farizeeën..."


"Ah! De Farizeeën! Het is waar! 

Maar in een van mijn huizen, dan...

Dat is tenminste wat!"


"Dat, ja! Maar Ik zeg het pas op het laatste moment.

Uit voorzorg..."


"O ja. Vertrouw me maar niet..."'


3 jan.1946

Reacties

Populaire posts van deze blog

Maria wil graag Elise terugzien, haar maatje in de tempel

Martha vertelt hoe haar zus heen en weer wordt geslingerd

Maria Magdalena, serafijn nu, mag zalven en aanraken