paradijselijk Engedi bleef gespaard
389.2
Maria Valtorta:
'"Dat is Engedi!
Bezongen door de dichters van ons vaderland.
Zie hoe mooi de streek is, gevoed door genadevolle wateren, te midden van zoveel verlatenheid!
Laten we afdalen en de tuinen in duiken, want alles hier is een tuin, weide, bos en wijngaard.
Dit is het oude Hazezon Tamar!
Waarvan de naam verwijst naar de prachtige palmbomen,
waaronder het nog mooier was om hutten te bouwen en het land te bewerken,
elkaar lief te hebben, kinderen en kuddes groot te brengen,
onder het zingende geritsel van de palmbladeren.
Dit is de glimlachende oase!
Overlevend te midden van de landen van Eden, gestraft door God,
Omgeven, als een parel in een zetting, door paden
alleen begaanbaar voor geiten en reeën,
zoals er in Koningen staat.
Waarin paden zich openen voor de vervolgden,
voor de vermoeiden en de verlaten, gastvrije grotten!
Denk aan David, onze koning,
en aan zijn goedheid jegens zijn vijand Saul.
Dit is Hazezon Tamar, oftewel Engedi, de bron, de gezegende, de schone,
vanwaar de vijanden optrokken tegen koning Josafat en de zonen van zijn volk,
die, ontmoedigd, getroost werden door Jachaziël, de zoon van Zacharias,
door wie de Geest van God sprak, en ze behaalden een grote overwinning,
omdat ze geloofden in de Heer, en hulp verdienden door de boetedoening
en het gebed waarmee zij de strijd vooraf lieten gaan.
Dit is het lied dat Salomo bezong
als vergelijking met de schoonheden van de allerschoonste.
Dit is het lied dat Ezechiël noemde als een van die
die gevoed worden door het water van de Heer...
Laten we afdalen! Laten we gaan!
En het lévende water, dat uit de hemel neerdaalt,
brengen naar het juweel van Israël!"
En Hij begint bijna rennend aan de afdaling,
een ontmoedigend pad, vol bochten en wendingen in de roodachtige kalksteen,
die op de punten het dichtst bij de zee tot aan de rand van de berg reikt die haar omringt.
Een pad waar zelfs de meest ervaren bergbeklimmers duizelig van zouden worden.
De apostelen hebben moeite om bij te blijven, en de oudsten zijn de Meester volledig kwijt,
wanneer Hij stopt bij de eerste palmbomen en wijnranken van het vruchtbare plateau,
waar het kristalheldere water en de vogels van alle soorten zingen.
Witte schapen grazen onder het ruisende bladerdak van palmbomen, mimosa's, balsembomen, pistachebomen en andere bomen, die subtiele of scherpe aroma's verspreiden, die zich vermengen met die van de rozenstruiken, de bloeiende nardus, kaneel, mirre, wierook, saffraan, jasmijn, lelies, lelietjes van de vallei en de aloëbloem, die hier gigantisch groot is, en de anjers en benzoëharsen die, samen met andere harsen, uit de inkepingen in de stammen druipen.
Waarlijk, dit is "de ommuurde tuin, de tuinfontein" [Hooglied 4:12-15],
en fruit en bloemen, geuren, schoonheid ontspruiten aan alle kanten!
Ik heb eerder in Palestina nog nooit zo'n mooie plek gezien,
in zijn uitgestrektheid en natuurlijkheid.
Ik begrijp nu veel passages van oosterse dichters,
wanneer zij de schoonheid van oases bezingen
als die van paradijzen verspreid over de aarde.'
Reacties
Een reactie posten