afscheidsparabel in synagoge van Keriot: van de gehoorzame en de rebelse zoon
CCCXCIV
GELIJKENIS VAN DE TWEE WILSKRACHTEN
-AFSCHEID VAN DE INWONERS VAN KERIOT-
394.1
Maria Valtorta:
'Jezus spreekt in de synagoge van Keriot, die ongelooflijk vol is.
Hij beantwoordt de een en de ander, die hem om intiem advies vragen, afzonderlijk.
En nadat hij hen allen tevreden heeft gesteld, begint Hij hardop te spreken.
"Inwoners van Keriot, luister naar mijn afscheidsparabel.
We zullen hem noemen: 'De Twee Wilskrachten.'
-
Een perfecte vader had twee zonen.
Beiden bemind, met een al even wijze liefde.
Beiden door hem op het goede pad geleid.
Geen enkel verschil was er in de manier van liefhebben en van leiden.
En toch was er een merkbaar verschil tussen de beide zonen.
De oudste, was nederig, gehoorzaam,
deed zonder vragen te stellen de wil van zijn vader,
altijd vrolijk en tevreden met zijn werk.
De jongere, hoewel nog minderjarig, was vaak ontevreden,
en had discussies met zijn vader, en met zijn eigen ik.
Hij overwoog altijd, en met een zeer menselijke reflectie,
het advies en de bevelen die hij ontving.
En in plaats van ze uit te voeren zoals ze waren gegeven,
liet hij zichzelf toe ze geheel of gedeeltelijk te veranderen,
alsof degene die hem bevelen gaf een dwaas was.
De oudste zei tegen hem:
'Doe dat niet. Je bezorgt vader verdriet!'
Maar hij antwoordde: 'Jij bent een dwaas.
Zo groot en lang als je bent, en bovendien de eerstgeborene, volwassen nu,
oh! ik zou niet in de positie blijven waarin vader jou heeft geplaatst.
Maar ik zou meer doen. Mezelf opdringen aan de bedienden.
Dat ze begrijpen dat ik de meester ben.
Jij lijkt zelf wel een bediende, met je eeuwige onderdanigheid.
Zie je dan niet hoe je, ondanks al je geboorterechten, onopgemerkt blijft?
Sommigen bespotten je zelfs..."
De tweede zoon, verleid —meer dan verleid, een léérling van Satan,
wiens insinuaties hij zorgvuldig in praktijk bracht—
bracht de eerstgeborene in verleiding.
Maar de eerstgeborene,
trouw aan de Heer in zijn respect voor de Wet,
bleef ook trouw aan zijn vader, die hij eerde
met zijn volmaakte gedrag.
-
Jaren gingen voorbij.
En de tweede zoon, geërgerd omdat hij niet kon regeren zoals hij had gedroomd,
nadat hij zijn vader herhaaldelijk had gesmeekt: "Geef mij het bevel om in jouw naam te handelen,
tot jouw eer, in plaats van dat op te leggen aan die dwaas, die zachter is dan een schaap"...
nadat hij had geprobeerd zijn broer ertoe aan te zetten meer te doen dan hun vader had bevolen,
om zich op te dringen aan zijn dienaren, medeburgers en buren...
zei tegen zichzelf: 'O! Genoeg! Onze goede naam staat hier op het spel!
Als niemand het wil doen, zal ik het wel doen!'
En hij begon dingen op eigen houtje te doen,
toegevend aan trots en leugens,
en zonder scrupules ongehoorzaam.
Zijn vader zei tegen hem:
'Zoon, blijf onder de hoede van de oudste.
Hij weet wat hij doet.'
Hij zei:
'Ze zeggen dat jij dit gedaan hebt.
Is dat waar?'
En de tweede zoon zei,
zijn schouders ophalend bij elk woord van zijn vader:
'Hij weet het, hij weet het... Hij is te timide, te aarzelend.
Hij mist kansen om te triomferen.'
Hij zei:
'Ik heb het niet gedaan.'
De vader zei:
'Ga niet bij deze of bij die hulp zoeken.
Wie denk je dat jou beter kan helpen dan wij
om onze naam eer aan te doen?
Het zijn valse vrienden,
die je later uitlachen.'
En de tweede zoon zei:
'Ben je jaloers dat ik het ben die het initiatief neem?
Bovendien weet ik, dat ik het juiste doe!'
-
Er verstreek meer tijd.
De oudste zoon werd steeds rechtvaardiger,
terwijl de andere zich liet leiden door kwalijke hartstochten.
Uiteindelijk zei de vader:
'Het is tijd om hier een einde aan te maken.
Of je schikt je naar wat er gezegd is,
of je verliest mijn liefde.'
En de rebel ging het aan zijn valse vrienden vertellen.
'Ben jij daar boos om? Ach welnee toch! Er is een manier om te voorkomen
dat de vader de ene zoon boven de andere verkiest.
Leg het in onze handen, dan zorgen wij ervoor.
Je zult vrij zijn van materiële schuld, en je bezit zal weer floreren,
want, zonder die overmatige goedheid, zul jij het grote luister kunnen geven.
Weet je dan niet dat een krachtige daad, ook al doet die pijn,
beter is dan traagheid, die kwalijk is voor het bezit?'
antwoordden zij.
En de tweede zoon, nu doordrongen van kwaadaardigheid,
sloot zich aan bij het onwaardige complot.
-
Zeg me nu eens.
Kan de vader worden verweten
zijn twee zonen twee verschillende opvoedingen te hebben gegeven?
Kan de vader medeplichtig worden genoemd?
Neen.
En hoe kan het dan, dat de ene zoon heilig is, en de andere goddeloos?
Is de wil van de mens misschien van tevoren al in twee richtingen gegeven?
Nee. Hij is slechts in één richting gegeven.
Maar de mens verandert die wil naar eigen inzicht.
En wie goed is, doet/gebruikt zijn wil goed.
Wie goddeloos is, doet/gebruikt zijn wil slecht."'
Reacties
Een reactie posten