parabel van de vader en zijn twee zonen
407.6
Maria Valtorta:
'"Stop nu met werken, vriend. Ik wil met deze mensen spreken."
"Een geschenk in een geschenk! Dank U wel, Meester!"
Ze gaan in de schaduw van een dichte boomgaard zitten, en wachten tot de tien die naar het huis gestuurd waren zich weer bij hen voegen. Die komen buiten adem en teleurgesteld binnen, omdat ze Nicodemus niet vonden...
Dan spreekt Jezus:
"Vrede zij met jullie!
Aan allen die hier om Mij heen zijn, wil Ik een gelijkenis vertellen.
Laat ieder er de les en het deel uit halen dat het beste bij hem past. Luister!
Een man had twee zonen.
Hij ging naar de oudste toe en zei:
'Mijn zoon, kom vandaag werken in de wijngaard van je vader!'
Dit was een groot teken van eer vanwege de vader! Hij achtte zijn zoon geschikt om te werken waar eerder zijn vader had gewerkt. Een teken dat hij in zijn zoon goede wil, doorzettingsvermogen, bekwaamheid, ervaring en liefde voor zijn vader zag.
Maar de zoon, een beetje afgeleid door wereldse zaken, bang om gezien te worden als een dienaar – Satan gebruikt deze illusies om mensen van het Goede af te leiden – bang voor spot en misschien zelfs represailles van de vijanden van zijn vader, die het niet aandurfden om hem aan te vallen, maar minder rekening met zijn zoon zouden houden, antwoordde: 'Ik ga niet. Ik heb hier geen zin in.'
De vader ging toen naar de andere zoon, en vertelde hem wat hij tegen de eerste had gezegd. En de tweede zoon antwoordde onmiddellijk: 'Zeker, vader. Ik ga meteen!'
Maar wat gebeurde er?
De oudste zoon, een rechtschapen man,
kreeg na dat eerste moment van zwakte, bezweken aan verleiding en rebellie, spijt dat hij zijn vader had teleurgesteld. Zonder een woord te zeggen, ging hij naar de wijngaard, en werkte de hele dag, tot laat in de avond, waarna hij tevreden naar huis terugkeerde, zijn plicht volbracht.
De tweede zoon echter,
een bedrieglijk iemand en een zwakkeling,
verliet weliswaar het huis, maar zwierf vervolgens door het dorp, en bracht vruchteloze bezoeken aan invloedrijke vrienden, van wie hij hoopte iets te verkrijgen. En hij zei tegen zichzelf: 'Mijn vader is oud en komt het huis niet meer uit. Ik zal zeggen dat ik hem gehoorzaamd heb, en hij zal het geloven...'
Maar toen ook voor hem de avond viel, en hij thuiskwam, spraken zijn vermoeide, lusteloze verschijning, zijn kreukvrije kleren, en de onzekere begroeting die hij zijn vader gaf, die hem observeerde en hem vergeleek met de eerste zoon —die moe, vuil en met kleren in de war terugkeerde, maar opgewekt en oprecht was in zijn nederige, vriendelijke blik, die, zonder te willen pochen dat hij zijn plicht had gedaan, toch tegen zijn vader wilde zeggen: Ik hou van je. Oprecht. Zozeer zelfs dat ik, om jou een plezier te doen, de verleiding heb weerstaan!— boekdelen tot het hart van de vader.
Die zijn vermoeide zoon omarmde, en tot deze zei:
'Gezegend ben jij! Want jij hebt de liefde begrepen!'
Wat denken jullie?
Van wie van de twee hield hij?
Jullie zullen zeggen: 'Van hem die de wil van zijn vader deed.'
En wie deed dat? De eerste of de tweede zoon?..."
"De eerste!" antwoordt de menigte unaniem.
"De eerste. Inderdaad."'
Reacties
Een reactie posten