Thomas' zilveren meiklokjes en Aurea's herinnering aan het bedrog op de slavenmarkt
435.3
Maria Valtorta:
'"Kijk, ik nam dit blok zilver, ik sneed het in blaadjes zoals ik ze nodig had,
en toen boog ik het met een gereedschap – of liever gezegd, met vele gereedschappen – zo.
Maar ik moet het meeste nog doen. De delen weer samenvoegen, en op een natuurlijke manier.
Voorlopig zijn alleen deze twee kleine blaadjes, met hun bloemetje eraan vastgemaakt, af."
En Thomas tilt tussen zijn dikke vingers een licht stengeltje lelietjes-van-dalen op,
samengebonden in een blad dat perfect de natuurlijke blaadjes nabootst.
Het is een prachtig gezicht om dat sieraad te zien glinsteren,
met de witte glans van puur zilver,
in de stevige, gebruinde vingers van de goudsmid.
"Oh! Prachtig! Er waren er zoveel op het eiland!
En die lieten ze ons plukken voor de zon opkwam.
Want wij blondines mochten nooit zonnebaden, zodat we mooier zouden worden.
De brunettes daarentegen moesten in de zon blijven, tot ze zich ziek voelden,
zodat ze donkerder zouden worden. Hoe kun je nu zeggen dat je iets verkoopt
door te beweren dat het iets anders is dan wat het in werkelijkheid is?..."
"Nou ja!... Met bedrog... met fraude... Ik weet het niet."
"Kijk, ze hebben mensen bedrogen door te zeggen dat ze Arabisch waren,
of uit de bovenloop van de Nijl kwamen, waar die ontspringt.
Ze hebben er zelfs eentje verkocht als afstammelinge van de koningin van Sheba."
"Niets minder! Maar zij bedrogen niet hen. Maar de kopers.
Dus je zegt: zij hebben vals gespeeld. Wat voor mensen!
Een leuke verrassing voor de koper als hij de...
valse Ethiopische ziet oplichten!
Hoort u dat, Meester?
Zoveel dingen die wij niet weten!..."
“Ik hoor het.
Maar het meest triest is niet het bedrog van die kopers...
Het is het lot van die meisjes..."
"Het is waar. Zielen voor altijd ontheiligd. Verloren..."
"Nee. God kan altijd ingrijpen..."
"Dat heeft Hij voor mij gedaan! U hebt mij gered!"
zegt Aurea, terwijl ze zich met haar heldere, serene blik tot de Heer wendt.
En ze besluit: "En ik ben zo gelukkig!"
En, niet in staat om Jezus te omhelzen, slaat ze haar arm om Maria heen,
en legt haar blonde hoofd op de schouder van de Maagd, een gebaar van vertrouwen en liefde.
De twee blonde hoofden steken met hun verschillende tinten af tegen de donkere muur.
Een heel lieflijk duo.
Maar Maria denkt aan het avondeten.
Ze gaan uit elkaar en vertrekken.'
Reacties
Een reactie posten