Maria huilt om toekomstig lot van Judas
442.6
Maria Valtorta:
'Ik zeg jou slechts dit: vele zwaarden zullen in mijn hart gestoken worden, gestoken en opnieuw gestoken, zonder genade, door de mensen die mijn Jezus bedroeven en Hem haten. Maar één ervan zal van jou zijn, en dat zwaard zal er nooit worden uitgetrokken.
Want de herinnering aan jou, Judas, die jezelf niet wilt redden, aan jou die jezelf te gronde richt, aan jou die mij angst aanjaagt – geen angst voor mezelf, maar voor jouw ziel – zal mijn hart nooit verlaten.
Eén zwaard werd er al in gestoken door de rechtvaardige Simeon, terwijl ik mijn Kind, mijn heilig Lam, in mijn hart droeg... Het andere... het andere ben jij... De punt van jouw zwaard martelt mijn hart nu al.
Maar jij bent nog niet tevreden met het toebrengen van deze pijn aan een arme vrouw... en je wacht tot je je beulszwaard volledig in het hart hebt gestoken van iemand die jou niets dan liefde heeft gegeven...
Maar ik ben dwaas om medelijden van jou te verwachten, die zelfs geen medelijden voor je eigen moeder hebt!... Ziedaar, het is gezegd! Met één slag zul je mij en haar doorboren, o ongelukkige zoon, die door de gebeden van twee moeders niet gered kan worden!..."
Maria huilt terwijl ze spreekt,
en de tranen vallen niet op Judas' bruine hoofd,
want hij bleef waar hij op zijn knieën was gevallen,
gescheiden van Maria...
De stenen bestrating absorbeert ze, die heilige tranen...
En de scène roept de herinnering op aan Aglaë, op wie Maria's tranen vielen,
omdat zij zich -in een oprecht verlangen naar verlossing- aan Maria vastklampte.'
Reacties
Een reactie posten