poëma van de god-mens

404.5 M. Valtorta: 'Ze gaan op weg naar Emmaüs, dat al vlakbij ligt, een oogverblindend witte heuvel tussen het goudgele, rijpe graan en het groen van de weelderige boomgaarden. "Meester! Meester! Stop! Je discipelen!" roepen stemmen in de verte,  en een handvol mannen, die een paar boeren achterlaten, die in de schaduw van een appelboomgaard even rusten,  rennen over een zonnig pad naar Jezus toe. Het zijn Matthias en Johannes,  voormalige herders en later discipelen van de Doper,  en met hen zijn Nicolaas, Abel, de voormalige melaatse,  Samuel, Ermasteüs en anderen. "Vrede zij met jullie. Zijn jullie hier?" "Ja, Meester. Wij hebben langs alle oevers van de zee gereisd.  Nu gaan we richting Jeruzalem. Verderop zijn Stefanus en anderen.  En nog verderop Hermas en anderen.  En dan nog Isaak, de kleine leraar van ons allen, nog verderop.  Hij was er tenminste. Net zoals Timoneüs, aan de overkant van de Jordaan.  Maar nu zullen ze allemaal ...

-Carruca Dormitoria- 255.6 Maria Valtorta: 'Bij een brug over een droge beek staat de wagen van Lazarus' zussen  te wachten. De twee paarden grazen op het dikke gras aan de oever van de beek, die wellicht net gedroogd is en daardoor vol gewas. Martha's dienaar en een andere, wellicht de wagenmenner, staan ​​ook aan de oever, terwijl de vrouwen in de gesloten wagen zitten, die volledig overdekt is met een zwaar dek van gelooid leer, dat als een zwaar gordijn tot op de bodem van de wagen valt. De vrouwelijke discipelen haasten zich ernaartoe, en de dienaar die hen als eerste ziet, waarschuwt de voedster, terwijl de andere zich haast om de paarden weer in te spannen. Daarna rent de dienaar naar zijn meesteressen en buigt zich voorover. De oude voedster, een mooie vrouw, met een olijfkleurige teint, maar aantrekkelijk, klimt snel naar beneden en gaat naar haar meesteressen. Maar Maria Magdalena zegt iets tegen haar, en ze wendt zich onmiddellijk tot de Moeder Maagd en zegt: ...

- HH. Titus Brandsma & Jan Galama (WOII)- 170.13 Maria Valtorta: '"ZALIG BEN IK ALS IK VERVOLGD WORD OMWILLE VAN DE GERECHTIGHEID" De mens is zozeer van Satan doordrongen... dat hij het goede haat, waar het zich maar bevindt, dat hij het goede haat, bijna alsof het goede, zelfs als het stil is, hem beschuldigt en verwijt. In feite maakt de goedheid van de ene de goddeloosheid van de goddelozen nog zwarter. In feite zet het geloof van de ware gelovige de hypocrisie van de valse gelovigen nog meer in de verf. In feite kunnen niet anders dan gehaat worden door de onrechtvaardigen, zij die met hun levenswijze een voortdurend getuigen van gerechtigheid zijn. En dan, zie, hoe woedend ze zijn tegen hen die de gerechtigheid liefhebben. - HH. van Rooijen & Galama - Ook hier is het als met oorlogen... De mens vordert meer in de satanische kunst van het vervolgen dan in de heilige kunst van het liefhebben. Maar hij kan niet anders dan dat vervolgen wat een kort leven heeft....

109.10 Maria Valtorta: '"Kijk maar, hoezeer ik van U hou, door toe te geven aan Uw wens en U Jona af te staan." "Ik heb voor hem betaald." "Dat is waar, en ik was verbaasd dat U zo'n bedrag kon betalen!" "Ik niet. Een vriend voor Mij." "Goed, goed. Ik doe geen onderzoek. Ik zeg: U ziet dat ik U liefheb en U gelukkig wil maken. Jona krijgt U, na de maaltijd. Alleen voor U breng ik zo'n offer..." en hij lacht zijn wrede lach. Jezus kijkt hem steeds strenger aan, met Zijn armen over Zijn borst gevouwen. Ze zitten nog steeds in de boomgaard, in afwachting van de maaltijd. "Maar U moet mij dan wel gelukkig maken. De ene gunst tegenover de andere. Ik geef U mijn beste dienaar. Daarmee ontneem ik mezelf een toekomst nut. Dit jaar heeft Uw zegen – ik wéét dat U kwam bij het begin van de grote hitte – mij oogsten gegeven die mijn boerderijen beroemd hebben gemaakt... Zegen nu mijn kudden en mijn velden! Volgend jaar zal ik dan ...

109.9 Maria Valtorta: 'Nu ziet men het huis van de Farizeeër. Breed, laag, maar goed gebouwd, midden in een nu kale boomgaard. Een landhuis, maar dan luxueus en comfortabel. Petrus en Simon gaan voorop om Jezus aan te kondigen. Doras komt naar buiten. Een oude man, met het harde profiel van een oude roofvogel. Spottende ogen, een slangenmond die kronkelt in een valse glimlach tussen zijn baard die meer wit dan zwart is. "Heil met U, Jezus!" begroet hij Hem familiair, en met duidelijke neerbuigendheid. Jezus zegt niet: "Vrede". Hij antwoordt: "Moge uw groet naar u terugkeren." "Kom binnen! Het huis heet U welkom. U was punctueel als een koning." "Als een eerlijk man," kaatst Jezus terug. Doras lacht als om een grapje. Jezus draait zich om, en zegt tegen de ongenode discipelen: "Kom binnen... Zij zijn mijn vrienden." "Laat ze binnenkomen... maar... is dat niet de tollenaar, de zoon van Alfeüs?" "Dat is Matteüs...

74.7 Maria Valtorta: 'Jezus strekt Zijn armen uit. Judas, die het gebaar ziet, zegt: "Niet spreken! Dat is niet veilig!" Maar Jezus vult het plein met Zijn krachtige stem: "Mannen van Juda! Mannen van Bethlehem, luister! Luister ook jullie, O vrouwen van het heilige land van Rachel! Luister naar iemand die van David komt, die vervolging heeft geleden, die, waardig gemaakt om te spreken, spreekt om jullie licht en troost te geven. Luisteren jullie!" Mensen houden op met schreeuwen, ruzie maken, kopen, en ze verdringen zich. "Het is een rabbijn!" "Hij komt zeker uit Jeruzalem!" "Wie is dat?" "Wat een knappe man!" "Wat een stem!" "Welke manieren!" "Tja! als hij een nakomeling van David is!" "Van ons dan!" "Laten we toehoren, laten we toehoren!" Het hele plein staat nu tegen de treden, die op een preekstoel lijken. "In Genesis [ 3:15 ] wordt gezegd: 'Ik zal vijandscha...