poëma van de god-mens

-Steniging (James Tissot)- 418.5 Maria Valtorta: '"Kom binnen..." "Ja. Laten we meteen naar de gewonde gaan. Waar ligt hij?" "Op het beste bed." Ze gaan de keurig aangelegde tuin in,  en vandaar naar de keuken, en van de keuken naar de kleine slaapkamer.  Jezus buigt zich over de zieke man, die kreunt en slaapt.  Hij buigt zich voorover, buigt zich voorover... en ademt in zijn oor,  dat al vol pus zit en in doeken is gewikkeld.  Hij staat op.  Hij trekt zich geruisloos terug. "Heb je hem niet wakker gemaakt?" vraagt ​​de oude man zachtjes. "Nee. Laat hem maar slapen. Hij heeft geen pijn meer.  Hij zal herstellen. Laten we naar de anderen gaan." Jezus sluit zachtjes de deur en gaat de grote kamer in  waar de bedden staan ​​die de vorige keer gekocht zijn.  De twee vermoeide discipelen slapen nog. "Zij waken tot de ochtend.  Ik van 's ochtends tot 's avonds.  Daarom zijn ze zo moe. Ze zijn zo goed." De twee moeten m...

349.8 M. Valtorta: 'Niemand durft zijn hoofd op te heffen, zelfs niet wanneer de stilte volkomen is teruggekeerd. Daarom zien ze het licht niet eens terugkeren naar zijn natuurlijke, zonlichtachtige helderheid, en Jezus onthullen die alleen achter is gebleven en opnieuw de gebruikelijke Jezus is, in zijn rode gewaad. Hij loopt glimlachend naar hen toe en schudt hen en raakt hen aan en roept hen bij naam. "Sta op. Ik ben het. Wees niet bang!" zegt Hij, want de drie durven hun gezicht niet op te heffen genade afsmekend voor hun zonden, uit vrees dat het de Engel Gods is, die hen wil tonen aan de Allerhoogste. "Sta op, dan. Ik gebied jullie!" herhaalt Jezus gebiedend. Ze heffen hun gezicht op en zien Jezus glimlachen. "O, Meester, mijn God!" roept Petrus uit. "Hoe zullen wij naast Jou leven, nu wij Jouw heerlijkheid hebben gezien? Hoe zullen wij onder de mensen leven, onder ons, zondige mensen, nu wij de stem van God hebben gehoord?" "Julli...

214.7 Maria Valtorta: 'Maria, die al die tijd stil is gebleven en met een uitdrukking van medelijdend verdriet heeft geluisterd naar deze moederlijke klaagzang, kan het met haar oprechte ziel niet ontkennen, en zegt zachtjes: "Arme moeder!... Wat ik denk?... Ja, uw zoon is niet de zuivere ziel van Johannes, noch de vriendelijke Andreas, noch de standvastige Mattheus die wilde veranderen en veranderd is. Hij is... onstabiel, ja, dat is hij Maar we zullen veel voor hem bidden, u en ik. Huil niet. Misschien ziet u hem in uw moederlijke liefde, die zo graag trots op haar zoon zou willen zijn, misvormder dan hij is..." "Nee! Neen! Ik zie het helder en ik ben zo bang!" De kamer vult zich met de tranen van Judas' moeder, en in het schemerige licht wordt Maria's gezicht wit, bleker nog... door deze moederlijke bekentenis, die alle argwaan van de Moeder des Heren verscherpt. Maar ze beheerst zich. Ze trekt de ongelukkige moeder naar zich toe en streelt haar, terw...

207.6 Maria Valtorta: '"En dan de stilte en de slaap die vielen om de Rechtvaardige te omhullen... zodat hij niet zou zien wat voor mij de dagelijkse kus van God was... En voor mij, na het intermezzo van de menselijke behoeften, ziehier de onmetelijke golven van extase , komend uit de paradijselijke zee, en die mij opnieuw optilden, op steeds hogere lichtende toppen, mij meedragend, omhoog, omhoog, met hen, in een oceaan van licht, van licht, van vreugde, van vrede, van liefde, totdat ik mezelf verloren vond in de zee van God, in de schoot van God... Nog een stem van de aarde: "Slaap je, Maria?"... Oh! zo ver weg!... Een echo, een herinnering aan de aarde!... En zo zwak dat mijn ziel zich niet roert, en ik weet niet waarmee ik antwoord, terwijl ik opstijg, nog steeds opstijg in deze afgrond van vuur, van oneindige gelukzaligheid, van voorkennis van God... naar Hem, naar Hem... Oh! Maar was jij het die uit mij geboren werd, of was ik het die geboren werd uit de drievu...

156.4 Maria Valtorta: '"Ga door, zonder angst. Wat wilde jouw geest?" "U iets offeren dat U waardig is, Zoon van God! En toen... en toen dacht ik dat het iets spiritueels moest zijn, iets wat van God komt, d.w.z. mijn opoffering, om te wachten met de bruiloft, uit liefde voor U, mijn Redder. Bruiloften zijn een groot feest, weet U? Als je van elkaar houdt, is dat geweldig! Een verlangen, een smachten om het te volbrengen!... Maar ik was niet meer dezelfde als een paar dagen tevoren. Ik wilde dit niet meer, als het mooiste... Ik vertelde het aan Samuel... en hij begreep me. Ook hij wilde een jaar lang Nazir worden, te beginnen op de dag dat we zouden trouwen, dat wil zeggen de dag na de kalenden van Adar [feb.-mrt.] Intussen ging hij op zoek naar U, om Degene lief te hebben die hem zijn bruid had gegeven, om Hem lief te hebben en Hem te kennen: U! En na vele maanden vond hij U. Bij Aqua Speciosa . Ik kwam ook... en Uw Woord heeft de verandering in mijn hart volto...

-Jezus bidt in Gethsemane (H. Hofmann)- 119.10 Maria Valtorta: '"Meester... ooit vertelde Je mij, Johannes, Jakobus en Andreas dat je ons zou leren bidden. Ik denk dat wij, als wij bidden zoals Jij bidt, waardig zouden zijn voor het werk dat Jij van ons verlangt," zegt Petrus. "Ik heb jullie toen geantwoord: 'Wanneer je voldoende onderricht bent, zal Ik je het verheven gebed leren. Ik wil jullie Mijn gebed nalaten. Maar zelfs dat zal niets zijn, als het met niet meer dan met de mond wordt gebeden. Maar voorlopig, stijg met jullie ziel en wil op naar God! Gebed is een gave die God aan de mens schenkt en die de mens aan God geeft." "En hoe dan? Zijn wij het nog niet waard om te bidden? Heel Israël bidt...," zegt Iskariot. "Ja, Judas. Maar je ziet uit hun werken hoe Israël bidt. Ik wil jullie niet tot verraders maken. Wie met de buitenkant bidt en van binnen tegen het goede is, is een verrader."' 27 feb.1945

119.9 Maria Valtorta: '"Nu Jij dit wonder hebt verricht, wie weet hoeveel mensen er nog zullen komen!... Vandaag waren het er al twee keer zoveel!..." "Ja. Als Ik het allemaal zou moeten doen, zou Ik het niet kunnen. Jullie zullen dopen. Eerst elk om de beurt, dan per twee, per drie, met veel. En Ik zal prediken en de zieken en schuldigen genezen." "Dopen wij? Oh! Dat ben ik niet waard! Neem deze missie van mij weg, Heer! Ik moet gedoopt wórden!" Petrus knielt en smeekt. Maar Jezus buigt zich voorover en zegt: "Jij zult de eerste zijn die doopt. Vanaf morgen." "Nee, Heer! Hoe doe ik dat, als ik zwarter ben dan die schoorsteen daar?" Jezus glimlacht om de nederige oprechtheid van de apostel die op zijn knieën knielt, waarop hij zijn grote vissershanden gevouwen houdt. - Kus van God bij overlijden Mozes  (Cabanel)- En dan kust Hij hem op het voorhoofd, op de rand van zijn grijzende haar, ruw en krullend: "Hier zie, Ik doop je met...