poëma van de god-mens

304.2 M. Valtorta: 'Margziams toilet is klaar en de kleur keert terug in zijn koude, donkere wangen. Jezus neemt hem van Zijn knieën en staat op, loopt naar de volgende kamer, gevolgd door iedereen. Maria komt als laatste, met het kind aan de hand. En  ze berispt hem zachtjes... "Wat moet ik nu met je doen, ik? Jij bent ongehoorzaam geweest. Ik had je gezegd: 'Blijf in bed tot ik terugkom,' en je bent eerder opgestaan..." "Ik ben wakker geworden door het geroep van Johannes..." verontschuldigt Margziam zich. "Je had net dan moeten weten te gehoorzamen. In bed blijven liggen zolang je slaapt, is geen gehoorzaamheid, en het levert je geen enkele verdienste op. Je had het moeten weten te doen toen het wel iets opleverde, omdat het wilskracht vereiste. Ik zou je bij Jezus hebben gebracht. Dan had je Hem helemaal voor jezelf gehad, zonder het risico te lopen verkouden te worden." "Ik wist niet dat het zo koud was..." "Maar ik wist het...

214.4 Maria Valtorta: '"Daar is Uw Moeder, Uw Moeder met Simon!" roept het kind, terwijl hij Maria en Simon de trap ziet oplopen die naar het terras leidt waaraan de kamer zich bevindt. Iedereen staat op en gaat de twee tegemoet bij hun aankomst. Er klinkt geroep, begroetingen en het verschuiven van stoelen. Maar niets weerhoudt Maria ervan om eerst Jezus te begroeten en vervolgens de moeder van Judas, die diep gebogen is, en die Maria in plaats daarvan oppakt en omhelst alsof ze een dierbare vriendin is met wie ze na een tijdje weer samen is. Ze gaan de kamer weer in en Maria van Judas geeft haar dienstmeid de opdracht om nieuw eten klaar te maken voor de nieuwkomers. "Hier, zoon, een groet van Elise !" zegt Maria. En ze geeft een kleine rol aan Jezus, die die opent en leest en dan zegt: "Ik wist het. Ik was er zeker van. Dankje, Moeder. Van Mij en van Elise. Jij bent werkelijk het Heil der Zieken!" "Ik? Jij, Zoon. Niet ik!" "Jij! En je...

139.2 Maria Valtorta: '"Wie ben ik, mijn Heer? Zeg het. Help mij begrijpen wie ik ben. Ik begrijp mezelf niet. Ik voel me als een vrouw die lijdt aan een verlangen naar zwangerschap. Ik heb heilige en perverse verlangens. Waarom? Wie ben ik?" Jezus kijkt hem aan met een onbeschrijfelijke blik. Hij is verdrietig, maar met 'n verdriet dat gepaard gaat met medelijden. Heel veel medelijden. Hij ziet eruit als een dokter die de toestand van een zieke opmerkt en weet dat het een zieke is die niet genezen kan worden... Maar Hij spreekt niet. "Zeg het, mijn Meester. Jouw oordeel over de arme Judas zal altijd het minst strenge zijn. En dan... we zijn onder broeders. Het kan me niet schelen of ze weten waar ik van gemaakt ben. Integendeel, als zij het van Jou horen, zullen zij hun oordeel verbeteren en mij helpen. Is het niet?" De anderen schamen zich en weten niet wat ze moeten zeggen. Ze kijken naar hun metgezel, ze kijken naar Jezus. Jezus trekt Iskariot naar zich ...