een zachte les in gehoorzaamheid bij grote vreugde
304.2
M. Valtorta:
'Margziams toilet is klaar
en de kleur keert terug in zijn koude, donkere wangen.
Jezus neemt hem van Zijn knieën en staat op,
loopt naar de volgende kamer,
gevolgd door iedereen.
Maria komt als laatste,
met het kind aan de hand.
En ze berispt hem zachtjes...
"Wat moet ik nu met je doen, ik? Jij bent ongehoorzaam geweest.
Ik had je gezegd: 'Blijf in bed tot ik terugkom,' en je bent eerder opgestaan..."
"Ik ben wakker geworden door het geroep van Johannes..."
verontschuldigt Margziam zich.
"Je had net dan moeten weten te gehoorzamen.
In bed blijven liggen zolang je slaapt, is geen gehoorzaamheid,
en het levert je geen enkele verdienste op.
Je had het moeten weten te doen toen het wel iets opleverde,
omdat het wilskracht vereiste.
Ik zou je bij Jezus hebben gebracht.
Dan had je Hem helemaal voor jezelf gehad,
zonder het risico te lopen verkouden te worden."
"Ik wist niet dat het zo koud was..."
"Maar ik wist het wel... Het doet me pijn om je zo ongehoorzaam te zien."
"Nee, mama!
Het doet mij nog meer pijn om jou zo te zien...
Als het niet voor Jezus was, dan zou ik niet zijn opgestaan ,
zelfs niet als je me zonder eten in bed had laten liggen, lieve mama, mijn mama!...
Geef me een kus, mama! Je weet toch dat ik een arm jongetje ben!..."
Maria neemt hem in haar armen en kust hem,
waardoor de tranen van zijn gezichtje verdwijnen,
en er een glimlach op zijn gezicht verschijnt, met de belofte:
"Ik zal je nooit, nooit, nooit meer ongehoorzaam zijn!"'
Reacties
Een reactie posten