het ezeltje ook naarbinnen
21.4
Maria Valtorta:
'De oude man buigt en groet,
en laat dan een stem horen die roept: "Sara! Sara!"
En hij opent de poort opnieuw om het ezeltje naar binnen te laten,
omdat Maria, om zichzelf te bevrijden van het plakkerige vrouwtje,
snel snel naar binnen glipte, en de tuinman, zo snel als ze was,
het hek op de neus van de kletskous had dichtgegooid.
En terwijl hij de ezel voorbij laat lopen, zegt hij:
"Ah! groot geluk en groot ongeluk in dit huis!
De hemel heeft de onvruchtbare meesteres een zoon geschonken,
moge de Allerhoogste gezegend worden!
Maar Zacharias keerde zeven maanden geleden stom uit Jeruzalem terug.
Hij maakt zich verstaanbaar door te knikken of te schrijven. Wist u dat misschien?
Mijn meesteres heeft zo veel naar u verlangd, in deze vreugde en in deze pijn!
Zij sprak altijd met Sara over u, en zei: 'Had ik mijn kleine Maria maar bij me!
Was ze maar nog in de Tempel geweest! Ik zou Zacharias gestuurd hebben om haar op te halen.
Maar nu wou de Heer dat ze met Jozef van Nazareth zou trouwen...
Alleen Zij had mij troost kunnen geven in deze pijn
en mij helpen om tot God te bidden,
omdat Zij geheel goed is.
En in de Tempel mist iedereen haar.
Het voorbije feest, toen ik voor de laatste keer met Zacharias naar Jeruzalem ging
om God te danken dat Hij mij een zoon had gegeven,
hoorde ik haar leraressen tegen mij zeggen:
de Tempel lijkt wel zonder de cherubijnen van de Glorie,
sinds de stem van Maria niet langer binnen deze muren klinkt!'
Sara! Sára!
Mijn vrouw is een beetje doof.
Maar kom, kom, ik zal u leiden."'
Reacties
Een reactie posten