dodelijke twijfel
25.8-9
Maria zegt:
'Het is de vooravond van Witte Donderdag [5-6 apr.'44...].
Voor sommigen kan dit visioen misplaatst lijken.
Maar jouw lijden als geliefde van mijn Gekruisigde Jezus zit in je hart
en blijft daar, zelfs als zich een lieflijk visioen voordoet.
Het is als de warmte die ontstaat uit een vlam,
die nog steeds vuur is, maar al geen vuur meer is.
Vuur is de vlam, niet de warmte ervan,
die er slechts een afgeleide van is.
Geen enkele zalig of vredig visioen
zal dat lijden uit jouw hart kunnen wegnemen.
En houd het dierbaarder dan je eigen leven.
Omdat het het grootste geschenk is dat God kan schenken
aan iemand die gelooft in zijn Zoon.
Bovendien is dit visioen, in zijn vredigheid, niet dissonant
met de recidieven van deze week.
Mijn Jozef had ook zijn Passie.
En die werd geboren in Jeruzalem, toen mijn toestand aan hem verscheen.
En ze duurde dágen, net als voor Jezus en voor mij.
Noch was ze spiritueel/geestelijk minder pijnlijk.
En alleen vanwege de heiligheid van de Rechtvaardige, die mijn echtgenoot was,
werd ze vervat in een vorm, die zo waardig en geheim was...
dat er door de eeuwen heen weinig aandacht aan is besteed.
-
Oh! ónze eerste Passie!
Wie kan de intieme en stille intensiteit ervan benoemen?
Wie mijn pijn, wanneer ik besef dat de Hemel mijn wens nog niet heeft beantwoord
van het mysterie aan Jozef te onthullen?
Ik begreep dat hij het nog niet wist
toen ik hem, zoals gewoonlijk, respectvol tegenover mij zag.
Als hij had geweten dat ik het Woord van God in mij droeg,
zou hij dat Woord, opgesloten in mijn baarmoeder, hebben aanbeden
met daden van verering die aan God toekomen
en die hij niet zou hebben nagelaten te doen,
net zoals ik niet zou hebben geweigerd
om ze te ontvangen, niet voor mij,
maar voor Hem die in mij was en die ik droeg,
net zoals de Ark van het Verbond de Codex in steen
en de Vaten van Manna droeg.
-
Wie kan mijn strijd noemen
tegen de ontmoediging, die mij wilde overweldigen
om mij ervan te overtuigen dat ik tevergeefs op de Heer had gehoopt?
Oh! Ik geloof dat het Satans woede was!
Ik voelde twijfel in mij opkomen en zijn ijzige klauwen uitstrekken
om mijn ziel gevangen te houden en haar te stoppen in haar gebed.
De twijfel die zo gevaarlijk,
die dódelijk is voor de geest.
Dodelijk, omdat hij de eerste oorzaak is
van de dodelijke ziekte die 'wanhoop' wordt genoemd
en waarop men met alle kracht moet reageren,
om niet om te komen in de ziel
en God te verliezen.
Wie kan,
met exacte waarheid,
het lijden van Jozef navertellen,
zijn gedachten, de verstoring van zijn genegenheid?
Als een kleine boot die in een grote storm terechtkomt,
bevond hij zich in een draaikolk van tegengestelde ideeën,
in een wirwar van reflecties, de een nog bijtender
en pijnlijker dan de ander.
Hij was blijkbaar een man verraden door zijn vrouw.
Hij zag zijn goede naam en de achting van de wereld tegelijkertijd instorten,
- hij voelde zich al, omwille van haar, uitgesloten en met meelij bejegend in het hele dorp -
hij zag zijn affectie en zijn achting voor mij dood neervallen
bij de klaarblijkelijke evidentie van een feit.'
Reacties
Een reactie posten