weven, water halen
36.3
Maria Valtorta:
'Even verderop, ook Zij in de schaduw van de plant, is de Madonna.
Ze weeft op een rustiek weefgetouw, en waakt over het Kind.
Ik zie de dunne, witte handen komen en gaan,
zie haar de schietspoel over de inslag gooien,
en de voet, geschoeid met sandalen,
die het pedaal beweegt.
Ze is gekleed in een mauve bloemkleurige tuniek,
roze-paars zoals bepaalde amethisten.
Ze heeft een bloot hoofd,
dus ik kan zien dat haar blonde haar een scheiding op haar hoofd heeft
en eenvoudig in twee vlechten is gekamd, die een mooi plukje achter in haar nek vormen.
Ze heeft lange en vrij smalle mouwen.
Geen versieringen, behalve haar eigen schoonheid en haar liefste uitdrukking.
Kleur van gezicht, haar en ogen, vorm van gezicht, altijd zoals ik haar zie.
Hier ziet ze er erg jong uit. Je geeft haar, ja en nee, twintig jaar.
Op een gegeven moment staat zij op,
buigt zich over het Kind heen,
doet hem zijn sandalen weer aan
en knoopt ze zorgvuldig vast.
Dan streelt zij hem
en kust zijn hoofdje en oogjes.
Het Kind twittert en zij antwoordt hem,
maar ik versta hun woorden niet.
Dan keert ze terug naar haar weefgetouw,
spreidt een doek uit over het canvas en de inslag,
neemt de kruk waarop ze zat en brengt die het huis in.
Het Kind volgt haar met zijn blik, zonder haar lastig te vallen als ze hem alleen laat.
We zien dat het werk klaar is, en dat de avond aanbreekt.
Inderdaad, de zon gaat onder op het kale zand,
en een echt vuur verovert de hele hemel
achter de verre piramide.
Maria komt terug.
Ze pakt Jezus bij de hand, en laat hem opstaan van zijn speelmat.
Het Kind gehoorzaamt zonder weerstand.
Terwijl zijn Moeder het speelgoed en de mat bijeenraapt en mee naar binnen neemt,
rent Hij op zijn welgevormde benen dravend naar het geitje toe
en slaat zijn armpjes om haar nek. De geit blaat
en wrijft met haar gezicht over de schouders van Jezus.
Maria komt terug.
Nu heeft ze een lange sluier op haar hoofd
en een amfora in haar hand.
Ze neemt Jezus bij de hand en ze lopen allebei weg,
om het huis heen naar de andere kant.
Ik volg hen en bewonder de gratie van het schilderij.
De Madonna past haar tempo aan dat van het Kind aan,
en het Kind draaft en waggelt aan haar zijde.
Ik zie de roze hieltjes omhoog komen en zich,
met de gratie die typerend is voor kinderstapjes,
in het zand van het pad nestelen.
Het valt me op dat haar tuniek niet lang is tot aan haar voeten,
maar slechts tot halverwege haar kuit reikt.
Ze is heel netjes, heel eenvoudig,
in de taille vastgehouden door een wit koord.
Ik zie dat aan de voorkant van het huis
de heg wordt onderbroken door een rustieke poort,
die Maria opent om de straat op te gaan.
Een arme straat, aan het einde van een stad of dorp,
waar hij overgaat op het platteland, dat hier bestaat uit zand
en een paar andere kleine huisjes, arm zoals deze,
met een paar kleine moestuintjes.
Ik zie niemand.
Maria kijkt naar het centrum en niet naar het platteland,
alsof ze op iemand wacht.
Dan gaat ze richting een poel of put,
die enkele tientallen meters hoger ligt
en waarop enkele palmplanten een schaduwcirkel vormen.
Ik zie dat de grond daar ook groene grassen heeft.'
Reacties
Een reactie posten