Simon Zeloot wil nieuwe vader zijn
100.8
Maria Valtorta:
'En hier heb ik de kans om de ziel van elk van de discipelen beter te zien.
Petrus, wiens eerlijke gezicht treurig is, roept uit: "Ach! Zeker! Wat een smart...
Wat een trieste dingen. Maar mijn jongens (en hij schudt ze liefdevol)...
niet iedereen verdient zulke woorden...
Ik... ik besef dat ik geluk heb gehad met mijn roeping.
Mijn lieve vrouw zegt altijd tegen mij: 'Het is alsof ik word verstoten,
want jij bent niet langer van mij. Maar ik zeg: Oh! gelukbrengende verstoting!'
Zeg dat ook, jullie. Jullie verliezen een vader, maar je wint God!"
De herder Jozef, die zich in zijn onwetende lot als wees verbaast
over het feit dat een vader aanleiding kan zijn tot tranen, zegt:
"Ik dacht dat ik de ongelukkigste was, omdat ik geen vader had.
Nu besef ik dat het beter is te huilen om zijn dood dan om zijn vijandschap."
Johannes beperkt zich tot het kussen en knuffelen van zijn metgezellen.
Andreas zucht en valt stil. Hij verlangt ernaar om iets te zeggen,
maar zijn schuchterheid belet het hem.
Thomas, Filippus, Matteüs en Nathanaël praten zachtjes in een hoekje,
met het respect van hen die dichtbij echte pijn staan.
Jakobus van Zebedeüs bidt, nauwelijks verstaanbaar,
opdat God vrede moge schenken.
Simon Zeloot, oh! wat hou ik van zijn handelen!
Hij verlaat zijn hoekje, loopt naar de twee bedroefde mannen toe,
legt één hand op het hoofd van Judas, zijn andere arm om het middel van Jakobus,
en zegt:
"Niet huilen, mijn zoon. Hij heeft ons, mij en jou, toch verteld:
'Ik verenig jullie: jij die een vader door Mij verliest
en jij die het hart van een vader hebt zonder kinderen te hebben.'
En wij begrepen niet hoeveel profetie er in die woorden zat. Maar Hij wist het.
Welaan, ik smeek je. Ik ben oud en heb er altijd van gedroomd om 'vader' genoemd te worden.
Neem mij als zodanig aan en ik, als vader, zal jullie 's morgens en 's avonds zegenen.
Accepteer mij, alsjeblieft, als zodanig."
De twee knikken,
terwijl ze steeds harder snikken.'
Reacties
Een reactie posten