Johannes herhaalt wat Jezus op Tabor zei - 5

244.8

"Jezus zei:

'Er zijn drie dingen

die het meest spreken van God in de schepping,

die één groot getuigenis van Hem is:

het licht, het firmament, de zee.

De astrale en meteorologische orde,

een weerspiegeling van de goddelijke orde.

Het licht, dat alleen een God kon scheppen;

De zee, de kracht die alleen God, na haar geschapen te hebben,

binnen vaste grenzen kon plaatsen,  een beweging en een stem kon geven,

zonder daarbij, als een turbulent element van wanorde, de aarde te schaden

die haar op haar oppervlak draagt.

Doordring het mysterie van het licht, dat nooit vervaagt.

Hef je blik op naar het firmament, waar de sterren en planeten lachen.

Richt je blik omlaag naar de zee.

Zie haar voor wat ze is.

Geen scheiding.

Maar een brug tussen de volkeren

die aan de andere oevers leven,

onzichtbaar, zelfs onbekend,

maar waarvan we moeten geloven dat ze bestaan,

alleen omdat er die zee is.

God doet niets tevergeefs.

Daarom zou Hij deze oneindigheid niet hebben geschapen

als er niet aan de limiet, voorbij de horizon die ons belet ze te zien,

andere landen waren, bevolkt door andere mensen,

allen afkomstig van dezelfde God,

daarheen gebracht, door Gods wil 

- om continenten en streken te bevolken -

door stormen en sterke stromingen.

En deze zee draagt ​​in haar vloedgolven,

in de stemmen van haar golven en van haar getijden,

verre roepen mee.

Een medium is ze,

geen scheiding.

De onrust, drang...

die Johannes zoete smart geeft,

is die roep van verre broeders.

Hoe meer de geest heerschappij over het vlees krijgt,

hoe beter hij in staat is de stemmen te horen van geesten die verenigd zijn,

ook al zijn ze gescheiden, 

zoals de takken die uit één wortel ontspruiten, verenigd zijn,

ook al ziet de ene de andere niet meer, 

omdat er een obstakel tussenin staat.

Kijk naar de zee met ogen van licht.

Je zult talloze landen zien,

verspreid langs de kusten, aan de randen,

en in het binnenland nóg talloze landen,

en uit al die landen klinkt één roep:

'Kom!'

Breng ons het Licht dat jullie bezitten.

Breng ons het Leven dat jullie gegeven is.

Spreek tot onze harten het woord dat wij niet kennen,

maar waarvan we wéten dat het de grondslag van het universum is: Liefde.

Leer ons het woord te lezen, dat we geschreven zien

op de oneindige bladzijden van het firmament,

en van de zee:

God.

Verlicht ons,

want wij voelen dat er een licht is dat echter is

dan het licht dat de hemel rood kleurt

en van de zee een edelsteen maakt.

Geef onze duisternis het Licht dat God jullie gaf,

nadat Hij het met Zijn liefde had voortgebracht,

en aan jullie gegeven, maar voor allen,

zoals Hij het aan de sterren gaf,

zodat zij het zouden doorgeven

aan de aarde.

Jullie, de sterren.

Wij, het stof.

Maar vorm ons

zoals de Schepper de aarde schiep uit stof,

zodat de mens haar zou kunnen bevolken,

om Hem te aanbidden, nu en voor eeuwig,

Totdat het uur komt dat er geen aarde meer zal zijn,

maar het Koninkrijk zal komen.

Het Koninkrijk van het licht,

van de liefde, van vrede.

Zoals de levende God jullie heeft gezegd dat het zal zijn.

Want ook wij zijn kinderen van deze God.

En wij vragen onze Vader te kennen.

En weet dan te wandelen

op de wegen van de oneindigheid.

Zonder vrees, en zonder minachting.

Hen te ontmoeten, die roepen en huilen.

Hen tegemoet, die jullie ook pijn zullen doen,

omdat zij God voelen, maar niet weten te aanbidden,

Maar die je ook de glorie/heerlijkheid zullen geven,

want je zult des te groter zijn, naarmate je, meer liefde bezittend, zult weten die te geven,

aldus de wachtende volken leidend naar de Waarheid.'"

5 aug.1945