poëma van de god-mens

405.12 Maria Valtorta: '...Jezus wacht tot ze een flink eind weg zijn en zegt dan: "We gaan naar Joppa !  De discipelen hebben daar hard gewerkt en wachten op het woord van de Heer." Er is weinig animo bij het vooruitzicht de reis nog verder te verlengen, maar Simon Zeloot wijst erop dat de reisweg van Joppa naar de boerderijen van Nicodemus en Jozef snel en mooi is,  en Johannes is blij om naar de zee te gaan.  En de anderen, aangetrokken door deze overwegingen,  gaan uiteindelijk gewilliger mee de weg naar zee op. [...] 28 maart 1946

-Tamariskboom- 333.3 Valtorta: '"Johannes! Geef dat lam aan een metgezel, en kom kijken naar de zee vanaf de top van die zandruggen! Ik ga ook mee!" Inderdaad lopen ze nu op een weg vlak langs de zee, er slechts van gescheiden door een brede strook van glooiende duinen, waarop slanke palmbomen wuiven of wilde tamariskbomen , mastiekbomen en andere zandplanten. Jezus gaat met Johannes mee. Maar wie blijft zonder Hem achter? Niemand! En al snel zijn ze allen daar boven, in de prachtige, wolkenloze zon, uitkijkend over de serene, glimlachende zee... De stad Ptolemaïs is vlakbij, met haar witte huizen. "Zullen we er naarbinnen gaan?" vraagt ​​Judas aan Alfeüs. "Hoeft niet. We stoppen om te eten bij de eerste huizen. Ik wil 's avonds in Sicaminon zijn, misschien vinden we er Isaak wel." "Wat een goed werk doet hij toch, hè? Heb je van Abel, Johannes en Jozef gehoord?" "Ja. Maar álle discipelen zijn zeer ijverig. Ik prijs Mijn Vader hie...

251.2 Maria Valtorta: 'Twee mooie vissersboten komen dichterbij, en de bemanning leunt over de kleinere boten van de discipelen. "De Meester is bij ons, vrienden. Kóm, als jullie zijn woord willen horen! Hij zal vanavond terugkeren naar Sicaminon !" zegt Isaak. "We komen meteen. Waar gaan we heen?" "Naar een rustige plek. De Meester gaat niet van boord naar het eiland, noch naar de stad op land. Hij spreekt vanuit de boot. Kies een plek uit met schaduw en beschutting." "Kom naar de rotsen achter ons! Daar zijn rustige, schaduwrijke inhammen. Jullie kunnen er ook aan land gaan." En ze gaan naar een baai van het rif, verder naar het noorden. De steile klif biedt beschutting tegen de zon. De plek is afgelegen. Alleen meeuwen en houtduiven hebben er hun thuis, die op zee uit trekken en met luide kreten terugkeren naar hun nesten in de rotsen. Andere boten hebben zich bij de begeleidende boten gevoegd en vormen nu een kleine vloot. Aan het einde v...

250.9 M. Valtorta: 'De mensen stromen langzaam weg, ieder naar de kleine huisjes waar ze wonen. Johannes van Endor staat ook op, die voortdurend aantekeningen maakte terwijl Jezus sprak, zich warmend bij het vuur, zodat hij kon zien wat hij schreef. Maar Jezus houdt hem tegen, en zegt: "Blijf nog even bij je Meester." En Hij houdt hem dicht tegen zich aan, tot iedereen weg is. "Laten we naar die rots aan de waterkant gaan. De maan klimt steeds hoger aan de hemel, en we kunnen het pad zien." Johannes stemt zonder een woord te zeggen toe. Ze staan ​​ongeveer tweehonderd meter van de huisjes en gaan zitten op een grote kei, waarvan ik niet weet of het de overblijfselen van een pier zijn, of de uiterste rand van een klif die in zee is gezonken, of de ruïnes van een hut die half door het water is verzwolgen, dat misschien wel door de eeuwen heen langs de kust is opgeschoven. Ik weet dat je vanaf het kleine strandje omhoog kunt klimmen, door je voet op de holtes en ri...

-eeuwenoude gurukul (hindoeïsme)- 250.4 Maria Valtorta: 'Jezus, een witte gestalte te midden van de steeds donkerder wordende schaduwen, staat op van de tafel, en komt naar het midden van de kleine groep discipelen, terwijl de vrouwen zich terugtrekken. Isaak en een ander steken kleine vuren aan op het zand, om voor licht te zorgen en om de zwermen muggen, die misschien uit nabijgelegen moerassen komen, te verdrijven. "Vrede zij met u allen. De barmhartigheid van God verenigt ons al vóór de afgesproken tijd, en schenkt wederzijdse vreugde aan onze harten. Ik heb ze allemaal onderzocht, die moreel goede harten van jullie, zoals je aanwezigheid hier aantoont, wachtend op Mij, gevormd in Mij,  maar nog geestelijk onvolmaakt, zoals sommige van jullie reacties aantonen, die getuigen dat de oude mens van Israël nog steeds in je voortleeft, met al zijn concepten en vooroordelen, en dat nog niet daaruit is voortgekomen, zoals een vlinder uit zijn larve, de nieuwe mens, de mens van de ...

CCL TOT DE DISCIPELEN DIE MET ISAAK MEEKWAMEN -GELIJKENIS VAN DE MODDER DIE VLAM VAT- --HET OFFER VAN JOHANNES VAN ENDOR-- 250.1 M. Valtorta: Het is precies aan de oevers van de diepe stroom, dat Jezus Isaak vindt met vele bekende en onbekende discipelen. Onder de bekenden zijn: Timoneus , overste van de synagoge van Aqua Speciosa; Jozef , de man die in Emmaüs van incest werd beschuldigd; de jongeman die de uitvaart van zijn vader verliet om Jezus te volgen; Stefanus ; Abel, de melaatse , die een jaar eerder bij Korazim werd genezen, met zijn vriend Samuel ; de veerman van Jericho, Salomon ; en nog vele anderen, die ik herken, maar van wie ik de namen absoluut niet meer weet, noch waar ik ze eerder heb gezien. Bekende gezichten, en nu zijn het er veel, allen bekend als discipelen. En daarnaast de anderen, veroveringen van Isaak of van de eerdergenoemde discipelen zelf, die de hoofdgroep volgen in de hoop Jezus te vinden. De ontmoeting is hartelijk, vreugdevol en eerbiedig. Isaak st...

244.8 "Jezus zei: 'Er zijn drie dingen die het meest spreken van God in de schepping, die één groot getuigenis van Hem is: het licht, het firmament, de zee. De astrale en meteorologische orde, een weerspiegeling van de goddelijke orde. Het licht, dat alleen een God kon scheppen; De zee, de kracht die alleen God, na haar geschapen te hebben, binnen vaste grenzen kon plaatsen,  een beweging en een stem kon geven, zonder daarbij, als een turbulent element van wanorde, de aarde te schaden die haar op haar oppervlak draagt. Doordring het mysterie van het licht, dat nooit vervaagt. Hef je blik op naar het firmament, waar de sterren en planeten lachen. Richt je blik omlaag naar de zee. Zie haar voor wat ze is. Geen scheiding. Maar een brug tussen de volkeren die aan de andere oevers leven, onzichtbaar, zelfs onbekend, maar waarvan we moeten geloven dat ze bestaan, alleen omdat er die zee is. God doet niets tevergeefs. Daarom zou Hij deze oneindigheid niet hebben geschapen als er niet...

244.7 "Jezus zei: 'God schiep dus de schepping. En net zoals je, om het glorieuze Mysterie van ons ene en drie-enige Wezen te begrijpen, moet kunnen geloven en zien dat het Woord er van meet af aan was, en bij God was, verenigd door de meest volmaakte Liefde, die alleen twee goden kunnen uitstorten, terwijl zij één zijn... zo moet je, om de schepping te zien zoals zij is, haar met ogen van geloof aanschouwen, want in haar wezen draagt de schepping, net zoals een zoon de onuitwisbare weerspiegeling van zijn vader draagt, in zich de onuitwisbare weerspiegeling van haar Schepper. Dan zullen we zien dat ook hier in het begin hemel en aarde waren, en dat daarna pas het licht kwam, vergelijkbaar met de liefde. Want licht is vreugde, net zoals liefde dat is. En licht is de atmosfeer van het Paradijs. En het onstoffelijke Wezen dat God is, is Licht, en is de Vader van al het licht - intellectueel, affectief, materieel en geestelijk - zowel in de hemel als op aarde. In den beginne ware...

- eeuwenoude Via Maris - 244.4 Maria Valtorta: '"Wat zou ik graag weten wat Jezus op Tabor zei... en wat zou ik nu ook graag  de berg  herkennen waar ik Hem zag!" zucht Maria Magdalena. "Die berg... dat is die daar, waarop de zon nu lijkt te schijnen, vanwege die kleine vijver, die door de kudden wordt gebruikt, en waarin het bronwater zich verzamelt - wij waren hogerop, waar de top gespleten lijkt als een grote tweepuntige speer, die de wolken wil doorboren en ze ergens anders heen wil voeren. En wat Jezus' woorden betreft...  ik denk dat Johannes je die kan vertellen." "O, Simon! Kan een jongetje ooit de woorden van God herhalen?" "Een jongetje niet. Jij wel. Probeer het maar. Om je zussen een genoegen te doen, en mij, die van je houdt."' 5 aug.1945

-Meer van Galilea nabij Magdala- 241.5 Maria Valtorta: 'Daar ligt Magdala aan de rand van het meer, met de opkomende zon voor zich, de berg Arbela achter zich, die haar beschermt tegen de wind, en de smalle, ruige en wilde vallei, waar een beek het meer in stroomt, die zich naar het westen uitstrekt met zijn steile oevers, vol van een fascinerende en strenge schoonheid. "Meester!" roept Johannes vanuit de andere boot, "daar is de vallei van onze retraite!..." En zijn gezicht straalt, alsof er een zon in hem is opgegaan. " Onze vallei , ja. Je hebt hem goed herkend." "Je kunt de plaatsen niet vergeten waar je God hebt gekend!" antwoordt Johannes. -gebergte nabij Magdala- "Dan zal ik me dit meer altijd herinneren!  [zegt Maria Magdalena] Want daar heb ik U ontmoet. Weet je, Martha, dat ik hier... de Meester hier op een ochtend heb gezien?..." "Ja, en we zijn bijna allemaal vergaan toen, jullie en wij. Vrouw, geloof me, je roe...

-Hebe, dochter van Zeus, schenkster van de goden (van nectar en ambrozijn)- 168.4 Maria Valtorta: 'De gesluierde vrouw huilt nog harder... Dan herstelt ze zich. "Ik was mooi. Ik ben het. Kijk!" Ze staat op, gooit snel haar sluier naar achteren en laat de mantel vallen. En ik ben verbaasd, want ik zie uit de afgeworpen stoffen Aglaë tevoorschijn komen, mooi, zelfs in haar bescheiden jurk, met haar eenvoudige gevlochten kapsel, zonder juwelen, zonder pompeuze stoffen, een ware bloem van vlees, slank en toch volmaakt, met een mooi gezicht, een lichtbruine kleur en ogen, van fluweel, maar vol vuur. -Hebe, met kelk- Ze knielt weer voor Maria neer: "Ik was mooi, helaas... En ik was gek/dwaas! Die dag kleedde ik me in sluiers, de meisjes van mijn heer, die me graag zagen dansen, hielpen me...  Ik kleedde me aan op een strook blond strand, met uitzicht op de blauwe zee. Op het strand, op die verlaten plek, waren er wilde witte en gele bloemen, met een scherpe geur van amande...

CLXIV TERUGTREKKEN OP DE BERG VOOR APOSTOLISCHE UITVERKIEZING (James Tissot) 164.1 Maria Valtorta: 'De boten van Petrus en Johannes varen op het rustige meer, gevolgd door alle boten die aan de oevers van Tiberias liggen, geloof ik, zo talrijk zijn het er, grote en kleine, die komen en gaan, en die proberen de boot van Jezus te bereiken, in te halen en dan weer in de rij te volgen. En gebeden, smeekbeden, uitroepen en verzoeken kruisen elkaar op de blauwe golven. Jezus, die in Zijn boot ook Maria, en de moeder van Jakobus en Judas heeft, terwijl in de andere boot, met haar zoon Johannes, ook Maria Salome met Susanna is, belooft, antwoordt en zegent, onvermoeibaar. "Ik kom terug. Ja. Ik beloof het jullie. Wees goed. Onthoud mijn woorden, en voeg ze samen met die die Ik jullie later zal vertellen. Het zal een korte scheiding zijn. Wees niet egoïstisch. Ik ben ook voor anderen gekomen. Goed zijn! Goed zijn! Jullie zullen jezelf pijn doen. Ja. Ik zal voor jullie bidden. Jullie zu...

-Byssus, mosselzijde- 8.4 Maria Valtorta: 'Anna was gerustgesteld. Om haar nog meer op te vrolijken, vraagt ​​Elizabeth: "Is dat niet joúw bruidssluier? Of heb je nieuwe mosselzijde gesponnen? "Dat is hij, inderdaad! Ik wijd hem, samen met haar, toe aan de Heer. Ik heb geen ogen meer... En zelfs mijn rijkdom is sterk verminderd, door belastingen en tegenslagen... Ik mocht geen serieuze uitgaven meer doen. Ik heb alleen gezorgd voor een rijkelijke outfit voor haar tijd in het Huis van God, en voor daarna... omdat ik denk dat ik niet degene zal zijn die haar zal kleden voor de bruiloft... en ik wil dat het altijd de hand van haar moeder is, ook al is die koud en roerloos, die haar voorbereidt op de bruiloft, en haar beddengoed en trouwjurken spint." "Oh! waarom denk jij zo?!" "Ik ben oud, nichtje. Nooit eerder heb ik deze pijn gevoeld. Ik heb de laatste kracht van mijn leven aan deze bloem gegeven, om haar te dragen en te voeden, en nu... en nu...  raak...