offer van Nehemia, besprenkeld met zwart slijk, doet zelfs stenen ontvlammen
250.6
Maria Valtorta:
'"Alles is capabel tot goede daden.
Zelfs wat ogenschijnlijk het minst geschikt is.
Wanneer materie zich leent voor Gods wil
- zelfs het meest inerte, meest bevroren, meest vieze -
dan kan het beweging, vuur, en zuivere schoonheid worden.
Ik geef u een vergelijking uit het Boek der Makkabeeën [2 Mac.1:18-36]!
Toen Nehemia door de koning van Perzië naar Jeruzalem werd teruggestuurd,
wilde men in de herbouwde tempel en op het gereinigde altaar offers brengen.
Nehemia herinnerde zich hoe, ten tijde van hun gevangenneming door de Perzen,
de priesters belast met de eredienst aan God, het vuur van het altaar hadden genomen
en het hadden verborgen gehouden op een geheime plaats, onderin een vallei,
in een diepe, droge put, en ze deden dit zo zorgvuldig en zo geheimzinnig,
dat alleen zij wisten waar het heilige vuur was.
Nehemia herinnerde zich dat.
En toen hij het zich herinnerde,
nam hij de kleinzonen van die priesters mee naar de plek
waar de priesters het, voor ze stierven, aan hun zonen hadden verteld,
en de zonen ook weer aan hun zonen,
zodat het geheim van vader op zoon was doorgegeven,
en dáár moesten ze het heilige vuur gaan halen
om het offervuur weer aan te steken.
Maar toen de kleinzonen in de geheime put afdaalden,
vonden ze geen vuur, maar dik water, een rottend, stinkend, zwaar slijk,
dat daar uit alle vervuilde riolen van het verwoeste Jeruzalem sijpelde.
En ze vertelden het aan Nehemia.
Maar hij beval dat er wat van het water werd genomen
en naar hem toegebracht.
En, nadat hij het hout op het altaar had gelegd en de offers erbovenop,
besprenkelde hij alles rijkelijk, zodat alles met het modderige water werd besprenkeld.
De verbijsterde mensen en de geschokte priesters keken toe
en gehoorzaamden met respect, alleen omdat het Nehemia was die het bevel gaf.
Maar wat een verdriet in hun harten! Wat een wantrouwen!
Net zoals er wolken aan de hemel hingen, die de dag somber maakten,
zo heerste er in hun harten twijfel, die de mensen droefgeestig maakte.
Maar de zon brak door de wolken
en daalde met haar stralen neer op het altaar,
en het hout, besprenkeld met het modderige water, ontbrandde!
Een groot vuur!
Dat het offer onmiddellijk verteerde,
terwijl de priesters baden met de gebeden die Nehemia had opgetekend
en met de mooiste hymnen van Israël,
tot het hele offer verbrand was.
En, om de menigte ervan te overtuigen dat God wonderen kan verrichten,
zelfs met de meest ongeschikte materialen, mits voor het juiste doel gebruikt,
beval Nehemia het resterende water over grote stenen te sprenkelen.
En de aldus besprenkelde stenen schoten in vlam!
En werden verteerd door het grote licht
dat uitging van het altaar.'
Reacties
Een reactie posten