poëma van de god-mens

-zwarte aardolie- 250.6 Maria Valtorta: '"Alles is capabel tot goede daden. Zelfs wat ogenschijnlijk het minst geschikt is. Wanneer materie zich leent voor Gods wil - zelfs het meest inerte, meest bevroren, meest vieze - dan kan het beweging, vuur, en zuivere schoonheid worden. Ik geef u een vergelijking uit het Boek der Makkabeeën [ 2 Mac.1:18-36 ] ! Toen Nehemia door de koning van Perzië naar Jeruzalem werd teruggestuurd, wilde men in de herbouwde tempel en op het gereinigde altaar offers brengen. Nehemia herinnerde zich hoe, ten tijde van hun gevangenneming door de Perzen, de priesters belast met de eredienst aan God, het vuur van het altaar ​hadden genomen en het hadden verborgen gehouden op een geheime plaats, onderin een vallei, in een diepe, droge put, en ze deden dit zo zorgvuldig en zo geheimzinnig, dat alleen zij wisten waar het heilige vuur was. - Lev.6:6 - Nehemia herinnerde zich dat. En toen hij het zich herinnerde, nam hij de kleinzonen van die priesters mee n...

207.7 Maria Valtorta: 'Maria, die tijdens haar herinneringen heen en weer is gelopen, de plaatsen aanwijzend, buigt zich, buiten adem van liefde, met een glinstering van tranen in haar blauwe ogen en een glimlach van vreugde op haar lippen, ook werkelijk over haar Jezus, die op een grote rots zit terwijl zij zich herinnert, en kust Hem in Zijn haar, wenend, aanbiddend zoals toen... "En dan de herders... zij naarbinnen, hier, om te aanbidden met hun goede zielen en met de diepe zucht van de Aarde die met hen binnenkwam, met hun geur van menselijkheid, van kuddes, van hooi! En buiten, en overal, de engelen, om Jou te aanbidden met hun liefde, hun gezangen die door geen enkel menselijk wezen kunnen worden herhaald, en met de liefde van de Hemelen, met de lucht van de Hemelen die met hen binnenkwam, die zij in hun pracht meedroegen... Jouw geboorte, gezegende!..." Maria is naast haar Zoon neergeknield en huilt van ontroering, haar hoofd gebogen op Zijn knieën.  Niemand durft...

109.15 Maria Valtorta: 'Ze stappen allen uit en vervolgen hun reis. "Je zult spoedig rusten, Jona," stelt Jezus gerust. Jona glimlacht. Hij wordt steeds stiller, naarmate de avond valt en hij er zeker van is dat hij ver weg van Doras is. Johannes en zijn broer rennen vooruit om Maria te waarschuwen. En wanneer de kleine processie tegen de avond aankomt, in het bijna verlaten Nazareth, staat Maria al op de drempel te wachten op haar Zoon. "Moeder, hier is Jona! Hij neemt zijn toevlucht tot jouw zoetheid om een voorsmaakje te hebben van zijn Paradijs. Gelukkig, Jona?" "Gelukkig! Gelukkig!" mompelt de uitgeputte man alsof hij in extase is. Hij wordt meegenomen naar het kamertje waar Jozef stierf. "Je ligt op het bed van Mijn vader. En hier is Mijn Moeder, en hier ben Ik. Zie je? Nazareth wordt Bethlehem! En jij bent nu de kleine Jezus tussen twee mensen die van je houden, en die diegenen zijn die in jou de trouwe dienaar vereren. De engelen zie je n...

- Voile de la Vièrge (Chartres) - 20.2 Maria Valtorta: ´Ze stijgen weer op de ezels en Jozef vergezelt Maria tot bij de Poort (niet degene waardoor ze zijn binnengekomen, een andere) en daar nemen ze afscheid. En Maria gaat alleen verder, met de oude man , die evenveel spreekt als Jozef niet sprak en in duizenden dingen geïnteresseerd is. Maria reageert geduldig. Nu heeft zij, op de voorkant van haar zadel, het koffertje dat de ezel van Jozef tot nu toe altijd droeg, en ze heeft niet langer de grote mantel. Ze heeft niet eens meer haar sjaal, die om de koffer is gevouwen... En ze is helemaal mooi, in haar donkerblauwe jurk! En met de witte sluier, die haar tegen de zon beschermt. Wat is ze mooi! De oude man moet een beetje doof zijn, want om gehoord te worden, moet Maria heel luid spreken. Zij die altijd met zachte stem spreekt. Maar hij is moe, nu. Hij heeft zijn hele repertoire aan vragen en nieuwtjes uitgeput en dommelt in het zadel, zich leiden latend door de ezel, die de weg goed ...