onschuldige 'dader' het huis uit gesleurd - zijn moeder in shock
248.7
Maria Valtorta:
'Ze slaan rechtsaf, dan linksaf, richting het centrum van het dorp.
De rumoerige menigte is al te zien, hoofdschuddend en zich verdringend bij Abels huis.
En de doordringende kreten van een vrouw - onmenselijk, woest en tegelijkertijd zielig -
zijn hoorbaar tot deze plek.
Jezus versnelt zijn pas, en bereikt een klein pleintje
—een bocht in de weg is het, die hier breder wordt, meer dan een pleintje—
waar de chaos op zijn hoogtepunt is.
De vrouw vecht nog steeds met de secorte voor haar zoon,
zich vastklampend met één hand, die een ijzeren klauw is geworden,
aan wat overblijft van de gebroken deur,
en met de andere hand vastgebonden,
aan de riem van haar zoon.
En als iemand haar probeert los te trekken, bijt ze woest terug,
zonder zich iets aan te trekken van de klappen die ze krijgt,
of van het getrek aan haar haar, op zo'n woeste manier,
dat haar hoofd wreed naar achteren wordt gerukt.
En als ze niet bijt, dan schreeuwt ze: "Laat hem gaan!
Moordenaars! Hij is onschuldig! De nacht dat Joël werd vermoord,
lag hij in bed, naast mij! Moordenaars! Moordenaars!
Lasteraars! Onreinen! Meineedplegers!"
En de jonge jongen,
door zijn ontvoerders bij de schouders gegrepen en aan zijn armen meegesleept,
draait zich met een geschokt gezicht om en schreeuwt: "Mama! Mama!
Waarom moet ik sterven als ik niets heb gedaan?"
Hij is een knappe, lange, slanke jongeman,
met donkere, zachte ogen en
licht golvend donker haar.
Zijn gescheurde gewaad
onthult zijn lenige, jeugdige lichaam,
bijna dat van een kind.
Jezus,
met de hulp van Zijn entourage,
breekt door de rotsachtige menigte
en baant zich een weg naar de groep rouwenden,
net op het moment dat de vrouw, uitgeput,
van de deur wordt gerukt en meegesleurd,
als een zak vastgebonden aan het lichaam van haar zoon,
over de stenige weg.
Maar dit duurt slechts een paar meter.
Een hevige ruk rukt de hand van de moeder los van de riem van haar zoon,
en de vrouw valt voorover, waarbij ze met haar gezicht hard op de grond terechtkomt,
en nog meer bloedt.
Maar ze staat onmiddellijk op,
op haar knieën, strekt haar armen uit,
terwijl haar zoon snel wordt weggevoerd,
- voor zover de menigte, die nauwelijks ruimte maakt, dat toestaat -
die zijn linkerarm bevrijdt, en ermee zwaait, zich achterom draait en roept:
"Moeder! Vaarwel! Herinner je tenminste dat ik onschuldig ben!"
De vrouw kijkt hem met waanzinnige ogen aan,
en valt dan flauw op de grond.'
Reacties
Een reactie posten