voor Soekot naar de Tempel - begroeting 2
281.2
M. Valtorta:
'De boeren van Jochanan, aangevoerd door de opzichter, werpen zich op de grond en kussen Jezus' voeten in het stof van de weg. De menigte blijft staan om, vol verbazing, toe te kijken hoe deze groep mannen, schreeuwend, op een kruispunt, naar de voeten van een jongeman snelt, die noch een farizeeër, noch een beroemde schriftgeleerde, noch een satraap, noch een machtige hoveling is. Iemand vraagt wie hij is, en een gefluister verspreidt zich: "Het is de Rabbi van Nazareth, die van wie gezegd wordt dat Hij de Messias is!"
Proselieten en heidenen verdringen zich vervolgens nieuwsgierig, drukken de groep tegen de muur en vullen het kleine plein, totdat een groep ezeldrijvers hen uiteenjaagt, vloekend op de hindernis. Maar de menigte verzamelt zich snel opnieuw, scheidt de vrouwen van de mannen, ze eisen dat, brutaal in hun demonstratie, die tegelijkertijd ook een uiting van geloof is.
Iedereen wil Jezus' kleren aanraken, een woord met Hem wisselen, Hem vragen stellen. En het is een vergeefse poging, want juist hun haast, hun angst, hun rusteloosheid om vooruit te komen, hun duwen en trekken, zorgt ervoor dat niemand het voor mekaar krijgt, en ook hun vragen en antwoorden vervagen tot één onbegrijpelijk lawaai.
De enige die zich daaruit terugtrekt, is Margziams grootvader, die met een kreet reageert op de kreet van zijn kleinzoon en, direct na de eer aan de Meester te hebben verleend, alleen nog zijn kleinzoon tegen het hart drukt. Daar staande, ontspannen hurkend op zijn hielen, zijn knieën op de grond, zet hij hem op zijn schoot en bewondert hem, streelt hem met tranen en kusjes, vol gelukzaligheid, en stelt hem vragen en luistert naar hem. De oude man is al in de hemel, zo gelukkig is hij!
De Romeinse militie stormt binnen, in de veronderstelling dat er een vechtpartij gaande is, en dringt zich een weg naar binnen. Maar wanneer ze Jezus zien, glimlachen ze en trekken zich kalm terug, zich ertoe beperkend de aanwezigen te adviseren om het belangrijke kruispunt vrij te laten.
Jezus gehoorzaamt onmiddellijk en maakt gebruik van de ruimte die de Romeinen een paar passen voor Hem creëren, alsof ze de weg vrijmaken. In werkelijkheid keren ze terug naar hun wachtpost, want de Romeinse wacht is sterk versterkt, alsof Pilatus wist dat er onrust zou heersen in de menigte en rellen vreesde, in deze tijd waarin Jeruzalem vol Joden is uit alle hoeken van het land. Het is prachtig om Hem te zien vertrekken, voorafgegaan door de Romeinse wacht, als een koning voor wie de weg wordt vrijgemaakt op weg naar zijn landgoederen.
Toen Hij zich verwijdert, zegt Hij tegen het kind en de oude man: "Blijf bij elkaar en volg mij!" En tegen de opzichter: "Laat je mannen alstublieft bij Mij blijven. Zij zullen tot vanavond Mijn gasten zijn!"
De opzichter antwoordt onderdanig: "Wat U ook wenst, moge geschieden," en vertrekt zelf pas na een indringend afscheid.'
Reacties
Een reactie posten