poëma van de god-mens

450.5 Maria Valtorta: 'Enkele vrouwen horen dat ,  en terwijl Jezus, Zich met moeite voortbewegend, de brancard bereikt waarop de zieke vrouw ligt die door haar kinderen wordt gedragen, en haar geneest, lopen zij nieuwsgierig naar Maria toe. Maar één is niet louter nieuwsgierig. Eén werpt zich voor haar voeten neer en zegt: "Omwille van uw moederschap, heb medelijden met mij!" en dat is die onvruchtbare . Maria buigt zich voorover en zegt tegen haar: "Wat wil je, zuster?" "Moeder worden... Een kind!... Slechts ééntje!... Ik word gehaat omdat ik onvruchtbaar ben. Ik geloof dat uw Zoon alles kan, maar ik heb zo'n groot geloof in Hem dat ik denk dat, omdat Hij uit u geboren is, Hij u heilig en machtig heeft gemaakt zoals Hij. Dus smeek ik u... bij uw moederlijke zaligheid, smeek ik u: maak mij vruchtbaar. Raak mij aan met uw hand en ik zal gelukkig zijn..." "Uw geloof is groot, mevrouw. Maar geloof moet worden gegeven aan wie er recht op heeft: a...

408.4 Maria Valtorta: 'De oude Abraham, die met de voornaamste lijfeigenen heeft gepraat, komt met hen bij zijn heer, die vraagt: "Wel? Hebben jullie het gezien? Er was genoeg voor iedereen! En zelfs nog wat over!" "Maar meester! Dat is hier een mysterie! Onze velden hebben onmogelijk zoveel schoven kunnen opleveren als u hebt uitgedeeld. Ik ben hier geboren en ben achtenzeventig jaar oud. Ik ben al zesenzestig jaar graanhandelaar. En ik weet het. Mijn zoon had gelijk. Zonder mysterie, konden wij niet zoveel geven!..." "Maar het is werkelijkheid dat we het hebben gegeven, Abraham! Jij stond aan mijn zijde. De schoven werden door de dienaren gegeven. Er is geen sprake van hekserij. Het is geen onwerkelijkheid. De schoven kunnen nog altijd geteld worden. Ze zijn er nog steeds, hoewel ze over velen werden verdeeld." "Ja, meester. Maar...  Het is onmogelijk dat de velden zo'n rijke oogst hebben opgeleverd!" "En geloof, mijn kinderen? En ...

- Prosternatie voor God (Jodendom) - 407.4 M. Valtorta: '"Daar is Nicodemus!..." "Ja, met een paar discipelen van de Rabbi! Ze zijn in de streek, en prediken hier tot de oogsters. Gisteren hebben we ook al van hun brood gegeten." Nicodemus, gekleed in een schaars gewaad, komt naar voren zonder de Meester te zien, en beveelt de boeren om geen enkele geoogste korenaar weg te nemen. "Wij hebben brood voor onszelf... Laten we Gods gave geven aan hen die ze niet hebben. En laten we ze zonder vrees geven. Ons graan had door de late vorst vernietigd kunnen worden. Geen enkel zaadje is verloren gegaan. Laten we God Zijn brood teruggeven, door het aan Zijn ongelukkige kinderen te schenken. En ik verzeker je dat de oogst van volgend jaar nog vruchtbaarder zal zijn, duizend procent, want, zoals Hij gezegd heeft [ 171.4 ]:   'een overvloedige maat zal gegeven worden aan wie geeft.' " De boeren, eerbiedig en blij, luisteren naar hun meester en knikken.  ...

-Hishtachavaya op de Tempelberg- 281.2 M. Valtorta: 'De boeren van Jochanan , aangevoerd door de opzichter, werpen zich op de grond en kussen Jezus' voeten in het stof van de weg. De menigte blijft staan ​​om, vol verbazing, toe te kijken hoe deze groep mannen, schreeuwend, op een kruispunt, naar de voeten van een jongeman snelt, die noch een farizeeër, noch een beroemde schriftgeleerde, noch een satraap, noch een machtige hoveling is. Iemand vraagt wie hij is, en een gefluister verspreidt zich: "Het is de Rabbi van Nazareth, die van wie gezegd wordt dat Hij de Messias is!" Proselieten en heidenen verdringen zich vervolgens nieuwsgierig, drukken de groep tegen de muur en vullen het kleine plein, totdat een groep ezeldrijvers hen uiteenjaagt, vloekend op de hindernis. Maar de menigte verzamelt zich snel opnieuw, scheidt de vrouwen van de mannen, ze eisen dat, brutaal in hun demonstratie, die tegelijkertijd ook een uiting van geloof is. Iedereen wil Jezus' kleren aa...

-Armoede in Iran- 218.10 Maria Valtorta: 'Ze bereiken een heel armzalig huisje, aan het einde van een doodlopende straat. "Hier is het, Heer. Kom binnen..." Een armoedig kamertje, een strozak met een uitgeput lichaam erop, drie kinderen tussen de tien en drie jaar oud, die naast de strozak zitten. Armoede en honger schijnen overal doorheen. "Vrede met u, mevrouw. Maak u geen zorgen. Maak u geen zorgen. Ik heb uw dochtertje gevonden en ik weet dat u ziek bent. Ik ben gekomen. Wilt u genezen worden?" De vrouw antwoordt met een zwakke stem: "O! Heer!... Maar voor mij is het voorbij!..." En ze huilt. "Uw dochter is gaan geloven dat de Messias u kan genezen. En u?" "O! Ik zou dat ook geloven. Maar waar ís de Messias?" "Ik ben het, degene die tot u spreekt!" En Jezus, die over de strozak gebogen stond en Zijn woorden mompelde vlakbij het gezicht van de verzwakte vrouw, richt zich op en roept: "Ik wil het. Wees genezen!...

(Lorenzo Ferri, naar MV) 168.8 Maria Valtorta: '"Ik heb begrepen... dat ik niet langer aan Zijn voeten kan komen... en kom daarom aan de Uwe. Hier ben ik, vertrap mij, ik ben modder. Hier ben ik, verjaag mij, ik ben een zondaar. Hier ben ik, noem mij bij mijn naam: een hoer. Alles zal ik van U aanvaarden. Maar heb medelijden, U... Moeder... Neem mijn arme, vieze ziel, en breng haar naar Hem. Het is een delict, ik weet het, om mijn wellust in Uw handen te leggen. Maar alleen daar zal ze beschermd worden, tegen de wereld die haar wil, en zal ze boetedoening worden. Zeg mij hoe ik het moet doen. Zeg mij wat ik moet doen. Zeg mij welke middelen ik moet gebruiken om niet langer Aglaë te zijn. Wat moet ik in mezelf verminken? Wat moet ik van mezelf afscheuren, om geen zonde meer te zijn, geen verleiding meer, om niet langer bang te hoeven zijn voor mezelf, en voor de man? Moet ik mijn ogen uitrukken? Moet ik mijn lippen branden? Moet ik mijn tong afsnijden? Ogen, lippen, tong... heb...

129.3 Maria Valtorta: '"Breng de zieke dichter bij Mij!" Met geschreeuw en geworstel slepen ze hem daarheen. "Zie je? U noemt hem gek. U zegt dat geen enkele dokter hem kon genezen. Dat is waar. Geen dokter, want hij is niet gek. Maar er is  iemand uit de onderwereld - zo benoem Ik het voor u, een heiden - in hem gekomen." "Maar hij heeft niet de geest van de  python . Eigenlijk zegt hij alleen maar fouten"... "Wij noemen het 'demon', niet python. Er is een sprekende, en er is een stomme. Een die bedriegt met argumenten  doorspekt met waarheid, en een die louter mentale wanorde is. De eerste van de twee is de meest complete en gevaarlijke. Uw broer heeft de tweede. Maar nu zal hij uit hem gaan." "Hoe?" "Hij zal het je zelf vertellen." Jezus beveelt: "Laat die man met rust! Keer terug naar je afgrond." "Ik ga. Tegen U is mijn macht te zwak. Gij jaagt mij weg en maakt mij gek. Waarom wint Ge altijd?.....

109.3 Maria Valtorta: 'Jezus komt, met Zijn lange stappen, al bij hen aan. De vier weten niet wat ze moeten doen. Ze willen naar Hem toe rennen, maar respect verlamt hen. Arme wezens die door de slechtheid van de mens bang zijn geworden voor alles. Zij vallen met hun gezicht naar de grond, en aanbidden vandaaruit de Messias die naar hen toe komt. "Vrede zij met allen die Mij wensen! Wie Mij begeert, verlangt naar het goede, en Ik heb hem lief als een vriend. Sta op, jullie. Wie ben je?" Maar de vier kunnen hun gezicht nauwelijks van de grond tillen en blijven knielen en zwijgen. Petrus zegt: "Het zijn vier dienaren van de Farizeeër Jochanan , een familielid van Doras. Ze willen graag met Je praten, maar... als hij komt, worden ze geslagen, en dus heb ik tegen Jou gezegd: "Kom hierheen!" Kom op jongens. Hij zal je niet opeten! Heb vertrouwen. Besef dat hij jullie vriend is!" "Wij... wij weten van U... Jona vertelde het..." "Hem kom Ik hal...

103.5 Maria Valtorta: '"Hier zijn we dan, op het land dat in bezit is van Eliseüs. De weilanden zijn nog ver weg, maar op dit uur van de dag staan ​​de schapen vanwege de zon bijna altijd in de schaapskooien. Ik ga kijken of ze er zijn!" En Jonathan gaat er bijna rennend vandoor. Na enige tijd komt hij terug, met twee stevige, vergrijsde herders, die zich werkelijk van de helling naar beneden storten om bij Jezus te komen. "Vrede zij met jullie!" "Oh! Oh! Ons Kindje van Bethlehem!" zegt de ene. En de andere: "Vrede van God, tot ons gekomen, moge U gezegend zijn." De mannen liggen voorovergebogen in het gras. Er is geen begroeting voor een altaar zo diep als deze begroeting voor de Meester. "Staan jullie op! Ik geef jullie op mijn beurt Mijn zegen en Ik doe dat graag, want hij brengt vreugde voor hen die dat waard zijn." "Oh! Wij zijn het waard?" "Ja, jullie, altijd trouw gebleven!" "En wie zou dat niet zijn ...

34.4 Maria Valtorta: 'Vanaf de hoofdweg rukt een stoet op. Opgetuigde paarden en andere met de hand geleid, kamelen en dromedarissen, bereden of beladen met hun vracht. Het geluid van hoeven maakt het geluid van water dat ritselt en klotst tegen de stenen van een beek. Zodra ze het plein bereiken, stopt iedereen. De optocht, onder de straal van de ster, is fantastisch in pracht en praal. De harnassen van de zeer dure paarden, de kleding van hun ruiters, de gezichten, de bagage, alles glanst en verenigt en doet de eigen pracht herleven van metaal, van leer, van zijde, van edelsteen, van bont, samen met die van de sterren. En de ogen stralen en de monden lachen, omdat een andere pracht in de harten is opgelicht, die van een bovennatuurlijke vreugde. -Aanbidding der Wijzen (Gentile da Fabriano)- -idem (detail)- Terwijl de bedienden met de dieren richting de karavanserai vertrekken, stijgen drie van de deelnemers aan de karavaan af ​​van hun respectievelijke rijdieren, die een bediend...

XXIX GEBOORTE VAN JEZUS -VERLOSSENDE WERKZAAMHEID VAN MARIA'S GODDELIJKE MOEDERSCHAP- -nachtwake in grot van Lourdes- 29.1 Maria Valtorta: 'Ik kan nog steeds de binnenkant zien van dit arme, stenen toevluchtsoord waar Maria en Jozef onderdak vonden en het lot deelden van de dieren. Het kleine vuur sluimert samen met z'n bewaker. Maria tilt langzaam haar hoofd op van haar bed en kijkt rond. Ze ziet dat Jozef zijn hoofd op zijn borst heeft gebogen alsof hij nadenkt, en denkt dat zijn vermoeidheid z'n goede wil om wakker te blijven overweldigt. Ze glimlacht breed en gaat, minder geluid makend dan een vlinder op 'n roos, zitten en vanuit zittende positie knielen, en ze bidt, met een zalige glimlach op haar gezicht. Ze bidt met open armen, niet helemaal als een kruis, maar bijna, met haar handpalmen naar boven en naar voren gericht, en ze lijkt die pijnlijke houding nooit moe te worden. Dan werpt ze zich, met haar gezicht tot tegen het hooi, neer in een nog intenser gebe...

-Maria als priester (Louvre, 15e E)- 26.4 Maria Valtorta: '"Maar waarom, Maria,  was je zo nederig... dat je tegenover mij, je echtgenoot, over je glorie zweeg en mij toestond om je te verdenken?" Jozef zit niet op zijn knieën, maar hij is zo voorover-gebogen dat het lijkt alsof hij dat wel is, en Maria legt haar handje op zijn hoofd en glimlacht. Ze lijkt hem te absolveren. -priester geeft absolutie- En ze zegt: "Als ik dat niet zo perfect was geweest, zou ik het niet hebben verdiend de Verwachte te ontvangen, die komt om de schuld van Trots die de mens heeft geruïneerd, teniet te doen. En bovendien gehoorzaamde ik... God heeft mij om deze gehoorzaamheid gevraagd. -priesterwijding: prosternatie- Het heeft me veel gekost...  door jou, door de pijn die het jou zou bezorgen. Terwijl het enige wat ik hoefde te doen, was gehoorzamen. Ik ben de Dienstmaagd van God... en dienaren twijfelen niet aan de bevelen die zij ontvangen. Ze voeren ze uit, Jozef, ook al doen ze men...

-Zacharias en Maria (Lorenzo Salimbeni, detail)- 23.7 Maria Valtorta: 'Het licht begint binnen te dringen, door de op 'n kier staande deur. Maria zet hem helemaal open. De dageraad maakt de bedauwde aarde helemaal wit. Er hangt een heerlijke geur van vochtige aarde en groen, en de eerste vogelgeluiden klinken van tak tot tak. De oude man en Maria gaan naar de deur. Ze zijn bleek van de slapeloze nacht, en het licht van de dageraad maakt hen nog bleker. Maria trekt haar sandalen weer aan, loopt naar de voet van de trap en luistert. En als er een vrouw verschijnt, meldt ze het en komt dan terug. Nog niets. Maria gaat een kamer binnen en komt terug met wat hete melk die ze de oude man laat drinken, ze gaat naar de duiven en verdwijnt weer in diezelfde kamer. Misschien is het de keuken.  Ze gaat rond, kijkt. -Prostratie in tuin, na verrijzenis (Noli Me Tangere, James Tissot)- Zij lijkt het beste te hebben geslapen, ze is zo snel en vredig. Zacharias loopt zenuwachtig door de tuin h...