poëma van de god-mens

405.3 Maria Valtorta: 'Het kleine jongetje van eerder,  prachtig in het korte tuniekje waartoe zijn kleding in dit hete uur is gereduceerd,  steekt zijn bruine hoofdje door de keukendeur, gluurt naar buiten  en komt voorzichtig naar voren met zijn tere voetjes,  die lijden onder de door de zon gebakken grond. Het losse tuniekje glijdt bijna van zijn mollige schouder. Hij bereikt de discipelen en staat op het punt over hen heen te stappen, om terug te gaan en Jezus te bekijken. Maar zijn beentjes zijn te kort om over de gespierde lichamen van de volwassenen te stappen,  en hij struikelt en valt bovenop Matthias, die wakker wordt  en het beschaamde gezichtje, bijna vol tranen, van het jongetje ziet.  Hij glimlacht en zegt, het manoeuvre van het kind aanvoelend: "Kom hier, dan zet ik jou tussen mij en Jezus in. Maar wees stil en rustig. Laat Hem maar slapen, Hij is moe!" En het kleine jongetje zit, gelukkig, Jezus' prachtige gezicht te aanbidden.  Hi...

259.3 Maria Valtorta: '"En wat zullen we dan moeten doen? Altijd en alleen Jou verkondigen?" "Dat is de hoofdzaak. Verder moeten jullie, in Mijn naam, vergeving schenken en zegenen, opnieuw tot Genade toelaten, de Sacramenten toedienen die Ik zal instellen..." "Wat zijn dat voor dingen?" "Dat zijn bovennatuurlijke en geestelijke middelen, die altijd vergezeld gaan met materiële middelen, om mensen ervan te overtuigen dat de priester werkelijk iets doet. Je ziet dat, als de mens iets niet ziet, hij het niet gelooft. Hij heeft altijd iets nodig dat hem zegt dat er iets is. Daarom, wanneer Ik wonderen verricht, leg Ik handen op, of was Ik met speeksel, of geef Ik een stukje gedoopt brood... Ik zou ook met Mijn gedachten alleen al een wonder kunnen verrichten. Maar geloof jij dat mensen dan zouden zeggen: 'God heeft het wonder verricht'? Ze zouden zeggen: 'Hij is genezen omdat het uur van genezing daar was.' En ze zouden de verdienste...

-typische schaapskooi, met herderstent, in toenmalige Israël- -"Ik ben de deur"...- 248.3 M. Valtorta: '"Heer, sta toe dat ook wij U aanbidden, zoals onze metgezellen in de gezegende nacht." En terwijl hij in het stof van de weg knielt, roept hij naar de andere herders, die hun kudde bij de stadspoorten hebben laten stoppen - poorten bij wijze van spreken, want het is geen ommuurde stad - daar waar Jezus ook gestopt was, om op de vrouwen te wachten en met hen de stad in te gaan. De herdersjongen roept: "Vader, broers en vrienden, wij hebben de Heer gevónden! Komen jullie! En laten we aanbidden!" En de herders komen met hun kudde om Jezus heen staan, ​​en smeken Hem om niet naar anderen te gaan, maar hun eenvoudige huis te aanvaarden - niet ver daarvandaan - als zijn onderkomen en dat van Zijn vrienden. "Het is een grote schaapskooi," leggen ze uit, "want God beschermt ons. En er zijn kamers en portieken vol geurig hooi. De kamers zijn vo...

-Armoede in Iran- 218.10 Maria Valtorta: 'Ze bereiken een heel armzalig huisje, aan het einde van een doodlopende straat. "Hier is het, Heer. Kom binnen..." Een armoedig kamertje, een strozak met een uitgeput lichaam erop, drie kinderen tussen de tien en drie jaar oud, die naast de strozak zitten. Armoede en honger schijnen overal doorheen. "Vrede met u, mevrouw. Maak u geen zorgen. Maak u geen zorgen. Ik heb uw dochtertje gevonden en ik weet dat u ziek bent. Ik ben gekomen. Wilt u genezen worden?" De vrouw antwoordt met een zwakke stem: "O! Heer!... Maar voor mij is het voorbij!..." En ze huilt. "Uw dochter is gaan geloven dat de Messias u kan genezen. En u?" "O! Ik zou dat ook geloven. Maar waar ís de Messias?" "Ik ben het, degene die tot u spreekt!" En Jezus, die over de strozak gebogen stond en Zijn woorden mompelde vlakbij het gezicht van de verzwakte vrouw, richt zich op en roept: "Ik wil het. Wees genezen!...

-Bernardus van Clairvaux in de armen van Christus (Francisco Ribalta)- 167.12a Maria Valtorta: 'Valeria, verleid door de gedachte aan onsterfelijkheid, vraagt: "Meester, legt U mij uit waar de ziel van mijn dochtertje is?... Ik zal die plek kussen als een schrijn en ze aanbidden, omdat ze deel uitmaakt van God." "De ziel! Die is als dit licht dat jouw kleine Fausta wil pakken, en niet kan, omdat het onstoffelijk is. Maar het is er wel. Ik, jij, je vriendinnen zien het. Evenzo is de ziel zichtbaar... in alles wat de mens onderscheidt van het dier. Wanneer je dochtertje je haar eerste gedachten vertelt, bedenk dan dat die intelligentie haar ziel is die zich openbaart. Wanneer ze je niet met instinct, maar met rede liefheeft, bedenk dan dat die liefde haar ziel is. Wanneer ze mooi aan je zijde opgroeit, niet zozeer in lichaam dan wel in deugd, bedenk dan dat die schoonheid haar ziel is." 19 mei 1945

XCIII LES VOOR DE DISCIPELEN MET DE H. MAAGD MARIA IN DE TUIN VAN HET HUIS IN NAZARETH -TROOST VOOR JUDAS VAN ALFEÜS- 93.1 Maria Valtorta: 'Jezus gaat de tuin in, die helemaal weggespoeld lijkt te zijn door de storm van de vorige avond. En Hij ziet Zijn Moeder gebogen over een paar kleine plantjes. Hij begroet haar en gaat naar haar toe. Hoe zoet is hun kus! Jezus legt zijn linkerarm om haar schouders en trekt haar naar zich toe, kust haar op het voorhoofd, op de rand van haar haar, en dan buigt Hij zich voorover om door de Moeder op de wang gekust te worden. Maar wat het gebaar nog zoeter maakt, is de blik die de kus vergezelt. Die van Jezus is heel en al liefde, zelfs met alles wat majestueus en beschermend in Hem is; die van Maria een en al verering is, hoezeer het ook een en al liefde is. Als ze elkaar op deze manier kussen, lijkt het wel dat de oudste Jezus is en dat zij een jonge dochter is die de ochtendkus van haar vader krijgt, of van haar veel oudere broer.' 31 jan.19...