poëma van de god-mens

349.8 M. Valtorta: 'Niemand durft zijn hoofd op te heffen, zelfs niet wanneer de stilte volkomen is teruggekeerd. Daarom zien ze het licht niet eens terugkeren naar zijn natuurlijke, zonlichtachtige helderheid, en Jezus onthullen die alleen achter is gebleven en opnieuw de gebruikelijke Jezus is, in zijn rode gewaad. Hij loopt glimlachend naar hen toe en schudt hen en raakt hen aan en roept hen bij naam. "Sta op. Ik ben het. Wees niet bang!" zegt Hij, want de drie durven hun gezicht niet op te heffen genade afsmekend voor hun zonden, uit vrees dat het de Engel Gods is, die hen wil tonen aan de Allerhoogste. "Sta op, dan. Ik gebied jullie!" herhaalt Jezus gebiedend. Ze heffen hun gezicht op en zien Jezus glimlachen. "O, Meester, mijn God!" roept Petrus uit. "Hoe zullen wij naast Jou leven, nu wij Jouw heerlijkheid hebben gezien? Hoe zullen wij onder de mensen leven, onder ons, zondige mensen, nu wij de stem van God hebben gehoord?" "Julli...

-Geit melkende herder (Francesco Londonio)- 330.4 Maria Valtorta: '"Ga naar die herders, die hun kudde melken, en vraag om een ​​beetje melk in naam van God. Wees niet bang!” zegt Hij, de wanhopige blik van de apostelen ziende. "Gehoorzaam met geloof. Je zult melk krijgen en niet geslagen worden, ook al is die man een Feniciër." En de zes gaan, terwijl Jezus op de weg op hen wacht. En ondertussen bidt de verdrietige Jezus, die niemand hebben wil... De apostelen keren terug met een emmertje melk en zeggen: "Die man zei dat Jij bij hem moet komen, hij moet met Je spreken, maar hij kan de eigenzinnige geiten niet aan de herdertjes overlaten." Jezus zegt: "Laten we dan gaan en daar ons brood opeten." En ze gaan allen naar de rotsachtige heuvel waartegen de koppige geiten hangen.' 14 nov.1945

284.3 Maria Valtorta: "Dan is het het beste om meteen te gaan!" zegt Iskariot. "Nee. Jullie vertrekken de avond voor Mijn vertrek, en gaan tot de volgende dag naar Jona van Getsemane , en dan vertrekken jullie door Judea. Zo kun jij je moeder zien, en haar helpen, in deze tijd van de landbouwtransacties." "Ze heeft al jaren geleerd om dingen zelf te doen." "Of herinner jij je niet dat je vorig jaar onmisbaar voor haar was bij de druivenoogst?" vraagt ​​Petrus, enigszins sluw. Judas wordt roder dan een klaproos, lelijk van woede en schaamte. Maar Jezus voorkomt elk wederwoord door te zeggen: "Een zoon is altijd een hulp en troost voor zijn moeder. Daarna, tot Pasen en ook na Pasen, zal ze jou niet meer zien. Ga dus en doe wat Ik je zeg!" Judas reageert niet langer op Petrus, maar richt zijn woede in plaats daarvan op Jezus: "Meester, weet Jij wat ik Jou te zeggen heb? Ik heb de indruk dat Jij van me af wil, of in ieder geval afstan...

CXLVIII JEZUS BEZOEKT DE DOPER IN ENON (Karel Dujardin) 148.1 Maria Valtorta: 'Een heldere maanverlichte nacht, zo helder dat de grond zichzelf in al zijn details prijsgeeft en de velden, met het graan van een paar dagen oud, op tapijten lijken van zilvergroen pluche, gestreept door de donkere linten van de paden, en bewaakt door de stammen van de bomen, helemaal wit aan de maankant, helemaal zwart aan de westkant. Jezus loopt vol vertrouwen en alleen. Hij loopt heel snel verder, totdat hij een beekje tegenkomt dat in noordoostelijke richting naar de vlakte kabbelt. Hij volgt het stroomopwaarts, naar een eenzame plek, vlakbij een beboste hellling. Hij slaat opnieuw af, klimt via een pad omhoog, en bereikt een natuurlijke schuilplaats, aan de zijkant van de heuvel. Hij gaat naar binnen en buigt zich over een liggend wezen, dat nog net te zien is in het maanlicht dat het pad verlicht, maar dat de grot niet binnengaat. Hij roept hem: "Johannes!" De man wordt wakker en gaat r...

110.7 Maria Valtorta: 'De dienares, die met haar meester sprak terwijl Jezus met de eg bezig was, komt terug met wat brood, en vers gemolken melk, een paar verwelkte appels en een schaal vol olijven." "Meer heb ik niet," verontschuldigt de man zich. "Oh! moge Ik onder uw voedsel Voedsel zien dat u niet ziet! En Me ermee voeden, want het heeft een hemelse smaak!" "Voedt U zich misschien, Zoon van God, met voedsel dat U door engelen wordt gebracht? Misschien leeft U van het brood van de geest..." "Ja, de geest is waardevoller dan het lichaam, en niet in Mij alleen. Maar Ik eet geen engelenbrood. Maar veeleer de liefde van de Vader en die van de mensen. Ik vind die ook op uw tafel, en ik zegen de Vader die Mij met liefde naar u heeft geleid, en ik zegen u, die Mij met liefde verwelkomd hebt en Mij liefde geeft. Ziehier Mijn voedsel, één met het doen van de Wil van Mijn Vader." "Zegen dan dit voedsel, en bied God het voor mij aan. Vanda...

110.6 Maria Valtorta: '"Kom, geef Mij die hamer! Zo gaat dat niet. Zo breek je het hout. Geef Mij die priem ook maar, maar dan wel nadat je hem hebt verhit. Het hout wordt dan beter doorboord en je kunt er de ijzeren deuvel dan moeiteloos doorheen halen.  Laat Mij het doen. Ik was timmerman..." "U werken voor mij? Nee!" "Laat Mij het maar doen. U ontvangt Mij, Ik zal ú helpen. Wij moeten van elkaar houden en elkaar geven wat we kunnen." "U geeft vrede, U geeft wijsheid en U geeft wonderen. U geeft al zoveel, zoveel!" "Ik geef ook dit werk. Komaan, gehoorzaam..." En Jezus, die alleen nog zijn kleed draagt, werkt snel en vakkundig aan de afgebroken dissel . Hij boort gaten, knoopt hem vast, spijkert hem vast en probeert hem uit tot hij voelt dat hij sterk is. "Die zal nog lang functioneren. Tot volgend jaar. En dan kunt u zich een nieuwe aanschaffen." "Dat geloof ik ook. Die ploegschaar was in Uw handen en zal de aarde...

110.2 Maria Valtorta: 'Aan de zuidpunt van het meer, dat een ovale vorm heeft, loopt een hoofdweg van oost naar west, of beter gezegd van noordoost naar zuidwest. Redelijk goed onderhouden en erg druk met passagiers die naar de steden rondom reizen. Jezus en Zijn volgelingen gaan op dit pad verder. De dag is nogal somber, en Petrus merkt op: "Het was beter geweest om niet naar die vrouw te gaan. De dagen worden korter en onaangenamer... en Jeruzalem is nog veel verder weg." "We komen er wel op tijd. En geloof me, Petrus, goed doen is meer God gehoorzamen dan participeren in een uiterlijke ceremonie. Die vrouw zegent nu God, samen met al haar kinderen, rondom het hoofd van het gezin, die zo genezen is dat hij opnieuw in Jeruzalem aanwezig kan zijn voor het Loofhuttenfeest, terwijl hij om die tijd eigenlijk onder de windsels en specerijen in een graf had moeten rusten. Bederf het geloof nooit met de uiterlijkheid van handelingen. En je hoort nooit kritiek te leveren. ...