poëma van de god-mens

-Tranen van Sint-Pieter (El Greco)- 448.3 Maria Valtorta: '"Je hebt gelijk, Meester! Ik ben een grote ellendeling! Vergeef mij, Meester!" En Petrus, altijd impulsief, laat het roer los om naar Jezus' voeten te snellen, terwijl de boot, plots aan zijn lot overgelaten, en recht op de stroming, angstaanjagend slingert en schommelt,  te midden van de kreten van Maria Klopas en Johanna, en het geroep van degenen in het lichte zusterscheepje, die Petrus' zware boot op zich af zien komen. Gelukkig is Matteüs klaar om het roer weer over te nemen, en de boot herstelt zich na een benauwde schommeling, ook omdat, om hem weg te duwen, de anderen de roeispanen hebben gebruikt,  waardoor de boot plotselinge schokken kreeg en het water in beweging kwam. "Hé! Simon! Je hebt de Romeinen ooit beledigd door ze voor nep-zeelui uit te maken toen ze op ons afkwamen. Maar nu maak je jezelf belachelijk... En recht voor hun neus! Kijk eens hoe ze allemaal in hun boten staan ​​te kijk...

-Martha en Maria in tuin van Bethanië ( Henryk Siemiradzki )- 377.3 M. Valtorta: 'Jezus keert terug naar buiten in de koele, schaduwrijke tuin. Hij draagt ​​alleen zijn donkerblauwe gewaad. Zijn mantel, zorgvuldig opgevouwen door Maria, blijft op een kist in de kamer liggen. Maria gaat mee naar buiten. Ze lopen over goed onderhouden paden, tussen bloemperken, naar de vijver die eruitziet als een spiegel die in het groen is gevallen. Het kristalheldere water wordt nauwelijks her en der onderbroken door het zilverachtige gespetter van een paar vissen en de fijne nevel van een dunne, hoge, centrale straal. Er staan ​​zitjes bij de grote vijver die eruitziet als een meertje, waaruit kleine irrigatiekanaltjes vertakken.  Ik denk dat een ervan de vijver van water voorziet,  terwijl de andere, kleinere, afwateringskanalen voor de irrigatie zijn. Jezus gaat zitten op een zitje, vlakbij de rand van de vijver. Maria zit aan zijn voeten, op het groene, goed onderhouden gras. -Jezus met S...

-Le Meurtre (Cézanne)- 375.6 Maria Valtorta: 'De poort wordt met een harde klap dichtgeslagen, waarvan het geluid luid nagalmt. Er ontstaat paniek onder de aanwezigen. "Wie is daar?" "Wie loopt er op Paasavond rond?" "Militie?" "Farizeeën?" "Soldaten van Herodes?" Maar terwijl de opwinding toeneemt, verschijnt Levi , de paleiswacht: "Vergeef me, Rabbi," zegt hij, "er is een man die U wil spreken. Hij bevindt zich in de hal. Hij lijkt erg van streek. Hij is oud en lijkt een gewone man te zijn. Hij wil u spreken. En snel." "O, la, la! Dit is geen avond van wonderen! Kom morgen terug..." zegt Petrus. "Nee. Elke avond is een tijd van wonderen en barmhartigheid!" zegt Jezus, terwijl Hij opstaat en weer afdaalt, om naar de hal te gaan. "Ga Jij alleen? Ik kom ook mee!" zegt Petrus. "Nee. Blijf jij maar waar je bent!" Hij gaat samen met Levi naar buiten. Achterin, bij de zware voor...

-De Wachter van het Paradijs (Franz von Stuck)- 221.7 Maria Valtorta: '"Luister naar een gelijkenis! Een man trouwde en kreeg veel kinderen bij zijn vrouw. Maar een van hen werd geboren met een misvormd lichaam, en ogenschijnlijk was hij van een ander ras. De man beschouwde het als een schande en hield niet van hem, hoe onschuldig het kind ook was. De jongen groeide verwaarloosd, op, onder de laagste bedienden, en was daardoor ook in het denken minderwaardig aan zijn broers. Zijn moeder, die stierf bij zijn geboorte, kon de hardvochtigheid van zijn vader niet temperen, de spot van zijn broers niet voorkomen, of de onjuiste ideeën die voortkwamen uit het wilde [ongeschoolde] denken van het kind niet corrigeren. Een klein wild beestje was hij, slecht verdragen in het huis van de zonen van zijn vaders hart. Zo werd de jongen een man. En zijn verstand, dat zich laat ontwikkelde maar uiteindelijk volwassen werd, begreep dat het leven in stallen, het ontvangen van een korst brood ...

121.3 Maria Valtorta: 'Op datzelfde moment komt Jezus met Johannes binnen: "Maar wat gebeurt hier? Wat een tranen..." "Mijn schuld, Meester. Ik had het mis. Ik heb Judas te hard berispt!" zegt Petrus openhartig. "Nee... ik... ik... ik ben de schuldige. Ik ben... ik geef Jou pijn... ik ben niet goed... ik stoor, ik geef mensen een slecht humeur, ik ben ongehoorzaam, ik ben... Petrus heeft gelijk. Maar hélp mij om goed te zijn! Want hier heb ik iets, hier in mijn hart, waardoor ik dingen doe die ik niet wil doen. Het is sterker dan mezelf... en ik geef Jou pijn, Jou, Meester, aan wie ik alleen maar vreugde wil geven... Geloof me! Het is geen leugen..." "Maar ja, Judas, Ik twijfel er niet aan. Je kwam naar Mij toe met een oprecht hart, met waar enthousiasme. Maar je bent jong... Niemand, zelfs jijzelf niet, kent jou zoals Ik jou ken. Kom op, sta op en kom hier. Dan zullen we alleen praten, wij twee..." "Maar laten we het eerst nog hebben ov...

-nieuw liturgisch servies ND Parijs (Guillaume Bardet)- 62.3 Maria Valtorta: '"Wilden jullie iets van Mij, dat je Mij zocht?" "Nee, Meester. Maar er zijn er velen die veel van U willen. Er kwamen al mensen richting Kafarnaüm, en het waren arme, zieke, rouwende mensen, mensen van goede wil, met het verlangen zich te laten onderrichten. Toen ze ons vroegen naar Jou, zeiden we: 'De Meester is moe en slaapt. Ga weg, kom volgende zaterdag!'" "Neen, Simon. Dat mag niet gezegd worden! Er is niet maar één dag voor barmhartigheid. Ik ben Liefde, Licht, Heil, iedere dag van de week!" "Maar... maar tot nu toe heb Jij alleen op de zaterdag gesproken..." "Omdat Ik nog onbekend was. Maar nu Ik beetje bij beetje bekend word, zal elke dag een uitstorting van Genade en dankzegging zijn. Voorwaar, Ik zeg jullie dat er een tijd zal komen dat zelfs de tijd die een mus wordt gegund om op een tak te rusten en zich met graan te voeden, niet aan de Mens...