Lazarus keek al lang naar Jezus uit
84.2
Maria Valtorta:
'Kijk daar is de zware smeedijzeren poort.
Simon slaat met de zware bronzen hamer.
"De tijd is erg vroeg om binnen te gaan, Simon," werpt Jezus tegen.
"Oh! mijn vriend staat bij de eerste zon op, geen troost vindend
dan in zijn tuin of tussen zijn boeken.
De nacht is een kwelling voor hem.
Wacht niet langer, Meester, om hem Jouw vreugde te schenken."
Een bediende doet de poort open.
'Aseo, ik groet je! Vertel je meester dat Simon de Zeloot is gekomen, met zijn vriend!"
De bediende vertrekt rennend, nadat hij hen binnen heeft gelaten met de woorden:
"Uw dienaar groet u. Kom binnen, want het huis van Lazarus staat open voor vrienden."
Simon, bekend met de plaats, wendt zich af van de centrale laan,
en volgt een pad dat, tussen rozenhagen, naar een jasmijnpergola gaat.
In feite is het van daaruit dat Lazarus weldra nadert.
Altijd dun en bleek, zoals ik hem altijd zag,
lang, met kort haar dat niet dik of gekruld is,
met een dunne baard, slechts beperkt tot de onderkant van de kin.
Een kleed van zuiver wit linnen
en hij loopt moeilijk, zoals iemand die pijn in zijn benen heeft.
Als hij Simon ziet, maakt hij een gebaar van liefdevolle begroeting
en dan rent hij zo goed als hij kan naar Jezus toe, en valt op zijn knieën,
buigt zich tot de grond om de zoom van Jezus’ mantel te kussen en zegt:
"Ik ben zo'n eer niet waard.
Maar gezien Uwe Heiligheid zichzelf vernedert tot het punt van mijn ellende,
kom, kom dan binnen, mijn Heer, en wees meester in mijn arme huis."
"Sta op, vriend. En ontvang mijn vrede."
Lazarus staat op en kust de handen van Jezus
en kijkt hem met verering aan, niet zonder nieuwsgierigheid.
Ze lopen richting het huis.
"Hoe lang heb ik op U gewacht, Meester!
Bij elke dageraad zei ik: 'Vandaag zal Hij komen!'
en elke avond zei ik: 'En ook vandaag heb ik Hem niet gezien!'
"Waarom wachtte je zo met zoveel spanning op Mij?"
"Waarom..."'
Reacties
Een reactie posten