jullie zijn het licht, trek mensen naar boven
169.7b
Maria Valtorta:
'"Jullie zijn het licht van de wereld.
Je bent als deze bergtop, die als laatste de zon verloor,
en als eerste door de maan verzilverd werd.
Wie hoog staat, schittert en wordt gezien,
want zelfs het meest verstrooide oog rust wel een keer op de hoogten.
Ik zou zeggen dat het materiële oog, dat de spiegel van de ziel wordt genoemd,
het verlangen van de ziel weerspiegelt, het verlangen vaak onopgemerkt,
maar altijd levend, zolang de mens geen demon is,
het verlangen naar het hoge,
naar het hoge waar de rede instinctief de Allerhoogste plaatst.
En op zoek naar de Hemelen heft hij,
minstens enkele keren in zijn leven,
zijn oog op naar de hoogten.
Ik smeek jullie om je altijd te herinneren
wat wij allemaal doen, vanaf onze kindertijd, bij het binnengaan van Jeruzalem.
Waarheen gaan onze ogen?...
Naar de berg Moria,
triomfantelijk gekroond met het marmer en goud van de Tempel.
En wat trekt onze ogen,
wanneer we ons in de omheining daarvan bevinden?
Te kijken naar de kostbare koepels die schitteren in de zon.
Hoeveel moois is er binnen de heilige omheining,
verspreid over de atriums, in de zuilengangen en binnenplaatsen!
Maar dáárheen gaat het oog.
Ik smeek jullie je altijd te herinneren, eveneens,
wat er gebeurt wanneer je op reis bent.
Waar gaat ons oog heen, om even de lengte van de reis,
de eentonigheid, de vermoeidheid, de hitte of de modder te vergeten?
Naar de toppen, zelfs als ze klein zijn, zelfs als ze ver weg zijn.
En met welke opluchting zien we ze verschijnen,
als we ons in een egale en eentonige vlakte bevinden!
Is hier modder? Daar is schoonheid.
Is het hier zwoel? Daar is koelte.
Is hier een hindernis voor het oog? Daar is uitgestrektheid.
En alleen al door ernaar te kijken, lijkt de dag minder heet,
de modder minder glad, het lopen minder triest.
Als een stad dan schittert op de top,
dan is er geen oog dat haar niet bewondert.
Het lijkt erop dat zelfs een kleine plaats fraaier wordt,
als ze, bijna luchtig, op de top van een berg rust.
En daarom werden in ware en valse religies, indien mogelijk, tempels op hoogte gebouwd
en als er geen heuvel of berg was, werd er een stenen voetstuk voor gemaakt,
waarmee dan met grote moeite de verhoging werd gebouwd
waarop de tempel kon worden geplaatst.
Waarom gebeurt dit?
Omdat de tempel gezien moet worden,
zodat met de aanblik ervan de gedachte aan God wordt opgeroepen.
Net zo...
heb Ik gezegd dat jullie een licht zijn.
Wie 's avonds een lamp aansteekt in huis, waar laat hij die dan?
In het gat onder de oven? In de grot die als kelder dient? Of opgesloten in een kist?
Of zelfs maar simpelweg en uitsluitend onder een korenmaat?
Nee.
Want dan zou het nutteloos zijn om hem aan te steken.
Nee, de lamp wordt bovenop een plank geplaatst, of aan een houder gehangen,
zodat hij, hoog geplaatst, de hele kamer en alle bewoners verlicht.
Maar juist omdat wat hoog geplaatst wordt
de taak heeft aan God te herinneren en licht te geven,
moet het op de hoogte zijn van die taak."'
Reacties
Een reactie posten