Esseen die zich bekeert - voortaan 'Elia' - moet leven als kluizenaar bij Kerit, tot aarde beeft...
OPGEKNAPT NA STOP IN KERIT,
PREDIKING IN WOESTIJN DAAR VLAKBIJ
(WAAR ESSENEN JEZUS UITDAGEN INZAKE PREDESTINATIE
EN KOPPIG VOLHARDEN IN HUN GELOOF, OP ÉÉN NA)
381.10
Maria Valtorta
'De mensen vertrekken langzaam...
De apostelen blijven bij Jezus en, pratend, gaan ze op weg.
Ze zoeken schaduw door langs een klein bosje te lopen
met verwilderde tamariskbomen.
Maar daarin bevindt zich een Essener.
De man die met Jezus gesproken had.
Hij trekt zijn witte gewaad uit.
Petrus, die voor iedereen uit loopt,
is verbaasd de man in zijn ondergoed te zien,
en rent terug en zegt: "Meester! Een dwaas!
Die man die met U gesproken heeft, de Essener!
Hij heeft zijn kleren uitgetrokken en huilt en zucht.
We kunnen daar niet voorbij gaan."
Maar de man, mager, met een baard,
volledig naakt op zijn korte broek en sandalen na,
komt al uit het struikgewas tevoorschijn,
en loopt huilend en op zijn borst slaand naar Jezus toe.
Hij knielt neer:
"En ik ben degene die een wonder in zijn hart heeft ontvangen.
U hebt mijn geest genezen. Ik gehoorzaam Uw woord.
Ik hul mij in licht en leg elke andere gedachte,
die een kleed van dwaling was, af.
Ik zonder mij af
om voortaan te mediteren over de ware God,
om leven en opstanding te verkrijgen.
Is dat genoeg?
Geef mij een nieuwe naam
en een plaats waar ik kan leven
van U en van Uw woord."
"Wat gek! Wij weten niet hoe te leven, wij die zoveel horen!
En hij... door één enkele toespraak..."
zeggen de apostelen onder elkaar.
Maar de man, die het hoort, zegt:
"En jullie willen God beperkingen opleggen?
Hij heeft mijn hart gebroken om mij een vrije geest te geven.
Heer!..." smeekt hij, terwijl hij zijn armen naar Jezus uitstrekt.
"Zeker! Noem jezelf Elia en wees vuur.
Die berg zit vol grotten. Ga daarheen!
En wanneer je de aarde voelt beven in een enorme aardbeving,
ga dan naar buiten en zoek de dienaren van de Heer om je bij hen aan te sluiten.
Ook jij zult herboren worden tot een dienaar. Ga!"
De man kust Zijn voeten, staat op en loopt weg.
"Maar gaat hij zo, naakt?..." vragen ze verbaasd.
"Geef hem een mantel, een mes, tondel en aanmaakblokjes, en brood.
Hij zal vandaag en morgen lopen, en dan zal hij zich terugtrekken
op de plek waar wij zijn gestopt om te bidden,
en de Vader zal voor zijn zoon zorgen."
Andreas en Johannes rennen weg, en halen hem in,
net voordat hij om een bocht verdwijnt.
Ze komen terug en zeggen: 'Hij heeft ze meegenomen.
We hebben hem zelfs de plek laten zien waar wij waren.
Wat een onverwachte buit, Heer!"
"Zelfs op de rotsen laat God bloemen bloeien!
Zelfs in de woestijnen van Mijn hart, wekt Hij wilskracht op, tot Mijn troost.
Nu gaan we richting Jericho! We zullen stoppen bij een landhuis!"
Reacties
Een reactie posten