poëma van de god-mens

426.2 Maria Valtorta: 'De zon brandt op het plein, ondanks de vier enorme platanen,  twee aan het ene en twee aan het andere uiteinde van het rechthoekige plein,  waaronder de lieren staan ​​voor het draaien van het henneptouw. Ik weet niet zeker of ik het gereedschap wel goed benoem.  De mannen, gekleed in tunieken die slechts het hoognodige bedekken,  doorweekt van het zweet alsof ze onder de douche staan,  draaien en draaien hun lieren met een constante beweging,  alsof ze een gevangenisstraf uitzitten... Ze spreken alleen de essentiële woorden die met het werk te maken hebben.  Daarom is er, afgezien van het gekraak van de lierwielen en het gekraak van het gespannen henneptouw,  geen ander geluid op dat plein,  een vreemd contrast met het lawaai in de andere vertrekken rondom het huis van de touwmaker. De uitroep van een van de touwmakers is dan ook verrassend,  alsof hij onverwachts komt: "Vrouwen?! Op deze vreselijke uren?!  K...

319.6 M. Valtorta: '"Daar komt Simon!..." "Alles is geregeld. Laten we gaan..." Ze nemen de kisten op en steken de smalle landtong over naar de andere haven. De ervaren man van Tyrus, begeleidt hen door de steegjes van balen handelswaar, opgestapeld in enorme loodsen, naar het machtige schip van de Kretenzer, dat zich al klaarmaakt voor vertrek, en die de bemanning toeroept om de loopplank te laten zakken. "Onmogelijk! Het laden is voltooid!" roept de bemanningschef. "Hij heeft brieven te overhandigen," zegt de man, knikkend naar Simon van Jona. "Brieven?... Van wie?" "Van Lazarus van Theophilus, de vroegere gouverneur van Antiochië." "Aha! Ik ga naar de kapitein." Simon zegt tegen de andere Simon en tegen Matteüs: "Doen jullie nu maar. Ik ben te lomp om met zo iemand om te gaan..." "Nee. Jij bent de baas, dus doe jij het maar, je doet het goed. Wij helpen je wel als het nodig is. Maar het zal niet...

-Delila en de Filistijnen (Benhamin Constant)- 219.4 Maria Valtorta: '"Jij, Judas, verpest alles! Is dat de manier, beledigen? "Het is de waarheid." "Je moet weten hoe je die moet gebruiken. Petrus loog evenmin, maar hij wist wel hoe te praten!" antwoordt Nathanaël. "O! Ik! Ik probeerde me in de schoenen van de Meester te verplaatsen,  denkend: 'Hij zou zo zachtaardig zijn. Dus ik ook...'" zegt Petrus eenvoudig. "Ik hou van de strenge manier. Die is koninklijker." "Je gebruikelijke idee! Je hebt het mis, Judas. De Meester corrigeert je al een jaar op dit idee. Maar jij leent je niet voor correctie. Ook jij bent net zo koppig in je fout als die Filistijnen die je aanvalt!" berispt Simon de Zeloot. "Wanneer heeft Hij me hier ooit voor gecorrigeerd? Bovendien heeft iedereen zijn eigen manier en gebruikt die." Simon de Zeloot deinst zelfs terug bij deze woorden, en kijkt Jezus aan, die zwijgt en die, bij die herin...

CXL IN EMMAÜS , DE SYNAGOGE VAN KLOPAS -EEN GEVAL VAN INCEST- (EINDE EERSTE JAAR) - Emmaüs-Nicopolis site vandaag - 140.1 Maria Valtorta 'Johannes en zijn broer kloppen aan bij een huis in een dorp. Ik herken het huis waar de twee Emmaüsgangers met de verrezen Jezus binnenkwamen. Als de deur voor hen opengaat, gaan ze naar binnen en spreken, uiteraard, met iemand, die ik niet kan zien. Dan gaan ze naar buiten en lopen een straat door. Ze komen bij Jezus, die samen met de anderen op een afgelegen plek wacht. "Hij is er, Meester. En hij is helemaal blij dat Je daadwerkelijk gekomen bent. Hij zei tegen ons: 'Ga hem vertellen dat mijn huis van hem is. Nu kom ik ook.'" "Laten we dan gaan." Ze lopen een tijdje rond en komen dan de oude synagoge-overste  Klopas/Cleophas tegen, die te zien was bij Aqua Speciosa. Ze buigen voor elkaar, maar dan knielt de oude man – hij ziet eruit als een patriarch – als eerbiedwaardige groet. Sommige burgers die het zien, kome...

100.7 Maria Valtorta: 'Jezus zegt: "Laten we sneller gaan om Mijn twee neven te troosten." Ze gaan, en komen de grote werkplaats binnen. Neven Judas en Jakobus zitten bij de grote timmermanswerkbank. Jakobus staat, Judas zit op een krukje, met zijn elleboog op de bank, en zijn hoofd op zijn hand. Jezus gaat glimlachend naar hen toe en stelt hen meteen gerust door te zeggen dat Zijn hart van hen houdt: "Alfeüs is nu rustiger. De pijn neemt af en alles wordt weer vredig. Jullie ook, blijf rustig." "Heb Je hem gezien? En mama?" "Ik heb ze allebei gezien." Judas vraagt: "Ook onze broers?" "Nee. Die waren er niet." "Ze waren er. Ze wilden zich niet aan Jou laten zien, maar aan ons! Oh! Als we een misdaad hadden begaan, zouden we niet zo behandeld zijn. En wij die zo haastig uit Kana kwamen gevlogen, uit vreugde om hem weer te zien en hem te brengen waar hij zo van houdt! Wij houden van hem en... en hij... begrijpt ons niet...

C IN NAZARETH NAAR DE OUDE, ZIEKE ALFEÜS -HET LEVEN VAN EEN APOSTEL IS NIET MAKKELIJK- -And His disciples follow Him (Scott Sumner)- 100.1 Maria Valtorta: 'Jezus is met zijn volgelingen in de prachtige heuvels van Galilea. Om te ontkomen aan de nog steeds felle zon, ook al is die al aan het ondergaan, lopen ze onder bomen, bijna altijd olijfbomen. "Achter die stadsrand ligt Nazareth," zegt Jezus, "we zijn er zo! Ik zeg jullie nu al dat we aan de grens van de stad uit elkaar gaan. Judas en Jakobus zullen onmiddellijk naar hun vader gaan, zoals hun hart verlangt. Petrus en Johannes zullen de aalmoezen aan de armen uitdelen, die zeker bij de waterfontein zullen zijn. Ik en de anderen gaan naar huis voor het avonmaal en dan zullen we aan rust denken." "Wij keren terug naar de goede Alfeüs [andere dan vader van Judas & Jakobus] . Dat hebben we hem vorige keer beloofd. Maar ik ga alleen maar gedag zeggen. Ik geef mijn bed aan Matteüs, die is nog niet gewend ...

98.11 Jezus zegt: "Wees nederig. Je kunt je Meester niet verwijten het niet te zijn. Ik geef jullie het voorbeeld. Doe zoals Ik doe. Nederig, zacht, geduldig. Hiermee wordt de wereld veroverd. Niet met geweld en dwang. Wees dwingend en fel tegen je eigen ondeugden. Ontwortel ze, desnoods ten koste van een gebroken hart. Ik heb je een paar dagen geleden al gezegd, dat je goed op je ogen moet letten. Maar jullie weten niet hoe je dat moet doen. Ik zeg jullie: het is beter voor je om blind te worden door je begerige ogen uit te rukken dan om wellustig te worden. - kamer paus Franciscus in Domus Sanctae Martha - Wees eerlijk. Ik ben de Waarheid. In het verhevene zowel als in menselijke zaken. Ik wil dat jullie ook eerlijk zijn. Waarom zou je met bedrog meegaan met Mij, of met je broeders, of met je naasten? Waarom vals spelen? Wat? Trots als jullie zijn, heb je dan niet de trots om te zeggen: 'Ik wil niet voor leugenaar uitgemaakt worden'? En wees eerlijk tegen God. Denk je da...

- herdenking Theo van Gogh - 34.13 Jezus zegt: 'Ik heb gezegd: " nederig, omdat ze wérkelijk groot zijn "... Wat gebeurt er echter in jullie leven? Dat een, niet omdat hij geweldig is, maar omdat hij dominanter is, en zich dominanter maakt door zijn arrogantie en door jullie dwaze afgoderij, nooit nederig is. Er zijn ongelukkigen die, gewoon om de butler te zijn van een pestkop, kantoorbodes, ambtenaren in een gehucht, kortom dienaren van hen die hen zo maakten, poseren als half-goden. En ze zijn zielig! Erbarmelijk... Zij, de drie Wijzen, waren werkelijk groots. -In de eerste plaats door bovennatuurlijke deugden, -in de tweede plaats door wetenschap, -als laatste door rijkdom. Maar zij... zij voelen zich niets. Stof op het stof van de aarde, vergeleken met de allerhoogste God, die de werelden schept met Zijn Glimlach en ze verstrooit als tarwekorrels om de ogen van de engelen te verzadigen met de juwelen van de sterren. Maar zij... zij voelen zich niets, vergeleken met d...

-H. Jozef (zoals verschenen in  Knock , 1879)- 18.8 Maria zegt: 'Hoe kon ik hém nu vertellen dat ik moeder geworden was? Ik zocht naar de woorden, om de aankondiging te doen. Moeilijke zoektocht. Omdat ik mezelf niet wilde prijzen om Gods Geschenk, en mijn moederschap op geen enkele manier zou kunnen rechtvaardigen zonder dat ik zou zeggen: “De Heer heeft mij liefgehad onder alle vrouwen, en heeft van mij, Zijn dienares, Zijn Bruid gemaakt.” Echter Jozef bedriegen, door mijn status voor hem te verbergen, wilde ik al evenmin. Maar terwijl ik aan het bidden was... zei de Geest van Wie ik vervuld was: “Wees stil. Vertrouw Mij de taak toe om jou tegenover je man te verrechtvaardigen.” Wanneer? Hoe? Dat heb ik niet gevraagd. Ik had mezelf altijd al aan God toevertrouwd, zoals bloesem zichzelf toevertrouwt aan de wind die hem draagt. Nooit had de Eeuwige mij zonder Zijn Hulp laten blijven. Zijn Hand had mij gesteund, me beschermd, en me, tot hier, geleid. Dat zou hij nu ook doen.' 2...

XVI ANNUNCIATIE -Maria met spinnewiel ( Németújvár ca.1410) - 16.1 Maria Valtorta: 'Wat ik zie... Maria, een heel jong meisje, uiterlijk vijftien jaar oud, bevindt zich in een kleine rechthoekige kamer. Een echte meisjeskamer. Tegen één van de twee langste muren staat het bed: een laag bed, zonder zijkanten, bedekt met hoge matten, of tapijten. -Maria & Elizabeth, spinnend (Nürnberg ca.1400)- (Erfurt ca.1400) Het lijkt wel dat ze op een tafel liggen, of op een rieten lattenwerk, want ze zijn erg stijf en zonder rondingen zoals dat in onze bedden het geval is. Tegen de andere muur een plank met een olielamp, een paar rollen perkament, een zorgvuldig gevouwen stukje naaiwerk, het lijkt op borduurwerk. (Onbekend) Daarnaast, richting de deur die openstaat naar de tuin, maar versluierd door een gordijn, dat fladdert in een lichte wind, zit de Maagd op een laag krukje. Linnendraad, zo puur wit en zacht als zijde. Haar handjes, slechts iets donkerder dan het linnen, plukken snel a...

-Maria in besloten hof, altaar met bloeiende tak op de achtergrond  (Ndl. Getijdenboek ca.1500)- 12.3 Maria Valtorta: 'Er komt een groep jonge Levieten binnen die zich opstellen tussen de deur en een lange smalle tafel, die zich vlakbij de muur bevindt waar in het midden de deur zit, die wijd open blijft. Alleen een gordijn, dat tot twintig centimeter boven de grond hangt, blijft opgespannen om de open ruimte af te dekken. De nieuwsgierigheid wordt groter. En nog groter, wanneer een hand het gordijn opzij schuift om plaats te maken voor een Leviet met een bundel droge takken in zijn armen, waarop subtiel een bloeiende tak is neergelegd. Een licht schuim van witte bloemblaadjes, dat nauwelijks doen denken aan een roze tint die vanuit het midden steeds zwakker uitstraalt naar de bovenkant van de lichte bloemblaadjes. -Bloeiende tak van Aäron (Augustin Hirschvogel)- -idem (Julius Schnorr von Carolsfeld)- De Leviet legt de bundel takken met zorg op tafel, om het wonder, van die bloeien...