poëma van de god-mens

-Herderskinderen van Fátima- 240.4 Maria Valtorta: '"Ken jij Jezus' gebed?" "Nee." "Ah! Ja! Je bent nog maar sinds kort bij Hem. Het is zo mooi, weet je? Het zegt al deze dingen. Luister eens hoe mooi het is!" -Fátima, Cova da Iria- En Margziam bidt langzaam het Onzevader , met gevoel en geloof. "Wat ken je het goéd!" zegt Maria Magdalena bewonderend. "Mijn moeder heeft het me 's nachts geleerd, en Jezus' moeder overdag. Maar als je wilt, zal ik het jou leren! Wil je met me mee? De schapen blaten. Ze hebben honger. Ik breng ze nu naar de wei. Kom met me mee. Ik zal je leren bidden... en je zult helemaal goed worden!" En hij pakt haar hand. "Maar ik weet niet of de Meester wil..." "Ga, ga, Maria. Je hebt een onschuldige als vriend, en wat lammetjes... Ga maar. In alle rust..." Maria Magdalena gaat met het kind naar buiten, en wordt nagekeken terwijl ze wegloopt, voorafgegaan door de drie schaapjes. Jez...

152.2 Maria Valtorta: 'Maar Salome wil meer geven en ontvangen dan druiven en liefkozingen. En nadat ze een beetje in gedachten verzonken naar Jezus en Zebedeüs heeft gekeken, neemt ze een besluit. Ze loopt naar de Meester toe, die met Zijn rug tegen de tafel zit, en knielt voor Hem neer. "Wat wilt jij, mevrouw?" "Meester, U hebt besloten dat Uw Moeder en de moeder van Jakobus en Judas met U mee moeten gaan, en dat ook Susanna mee moet gaan, en de grote  Johanna van Chusas  zal zeker ook meegaan. Alle vrouwen die U aanbidden, zullen komen, als ook maar één van hen komt. Ik wou dat ik er ook bij kon zijn. Neem mij, Jezus. Ik zal U met liefde dienen." "Jij moet zorgen voor Zebedeüs. Hou je niet meer van hem?" "O! En of ik van hem hou! Maar ik heb U nog meer lief. O! Ik bedoel niet dat ik U als man bemin. Ik ben zestig jaar oud en bijna veertig jaar getrouwd, en ik heb nog nooit een andere man bekeken dan de mijne. Nu ik een oude vrouw ben, ga ik nie...

136.5 Maria Valtorta: 'De maaltijd begint. Drie herders zijn in het begin wat in de war – terwijl Isaak al meer zelfvertrouwen heeft en Jonathan geen ongemak toont – maar ze worden steeds meer aangemoedigd naarmate de maaltijd vordert, en na eerst gezwegen te hebben, beginnen ze te spreken. En waar hebben ze het anders over dan over hun herinneringen?... "We hadden ons net teruggetrokken," zegt Levi . "En ik had het zo koud, dat ik mijn toevlucht zocht onder de schapen, huilend van verlangen naar mijn moeder..." "Ik dacht in plaats daarvan aan de jonge moeder die ik kort daarvoor had ontmoet, en dacht bij mezelf: "Zal zij een plek gevonden hebben?" Had ik maar geweten dat ze in een stal was! Ik zou haar naar de stal gebracht hebben! Maar ze was zo zachtaardig – een lelietje van dalen – dat het voor mij als een belediging voelde om haar te zeggen: "Kom bij ons." Maar ik dacht aan haar... en ik voelde de kou nog meer terwijl ik eraan dach...

109.9 Maria Valtorta: 'Nu ziet men het huis van de Farizeeër. Breed, laag, maar goed gebouwd, midden in een nu kale boomgaard. Een landhuis, maar dan luxueus en comfortabel. Petrus en Simon gaan voorop om Jezus aan te kondigen. Doras komt naar buiten. Een oude man, met het harde profiel van een oude roofvogel. Spottende ogen, een slangenmond die kronkelt in een valse glimlach tussen zijn baard die meer wit dan zwart is. "Heil met U, Jezus!" begroet hij Hem familiair, en met duidelijke neerbuigendheid. Jezus zegt niet: "Vrede". Hij antwoordt: "Moge uw groet naar u terugkeren." "Kom binnen! Het huis heet U welkom. U was punctueel als een koning." "Als een eerlijk man," kaatst Jezus terug. Doras lacht als om een grapje. Jezus draait zich om, en zegt tegen de ongenode discipelen: "Kom binnen... Zij zijn mijn vrienden." "Laat ze binnenkomen... maar... is dat niet de tollenaar, de zoon van Alfeüs?" "Dat is Matteüs...

103.5 Maria Valtorta: '"Hier zijn we dan, op het land dat in bezit is van Eliseüs. De weilanden zijn nog ver weg, maar op dit uur van de dag staan ​​de schapen vanwege de zon bijna altijd in de schaapskooien. Ik ga kijken of ze er zijn!" En Jonathan gaat er bijna rennend vandoor. Na enige tijd komt hij terug, met twee stevige, vergrijsde herders, die zich werkelijk van de helling naar beneden storten om bij Jezus te komen. "Vrede zij met jullie!" "Oh! Oh! Ons Kindje van Bethlehem!" zegt de ene. En de andere: "Vrede van God, tot ons gekomen, moge U gezegend zijn." De mannen liggen voorovergebogen in het gras. Er is geen begroeting voor een altaar zo diep als deze begroeting voor de Meester. "Staan jullie op! Ik geef jullie op mijn beurt Mijn zegen en Ik doe dat graag, want hij brengt vreugde voor hen die dat waard zijn." "Oh! Wij zijn het waard?" "Ja, jullie, altijd trouw gebleven!" "En wie zou dat niet zijn ...

-Heilige vrouwen bij het graf- 102.6 Maria Valtorta: 'Ze vertrekken. De avond is gevallen en de maan komt in het eerste kwartier op. Jezus en Jonathan rijden voorop, de rest volgt. Zolang ze in de stad zijn, lopen ze stapvoets, omdat de mensen daar dicht op elkaar staan. Maar zodra ze buiten zijn, draven ze voort in een karavaan met hoefgetrappel en gerinkel. "Zij is in de wagen met Esther," legt Jonathan uit. "Oh! mijn meesteres! Wat fijn om u blij te kunnen maken! Ik breng u Jezus! Oh! mijn Heer! Ik vind het fijn dat Jij hier bent, aan mijn zijde! Dat Jij hier bent! Je hebt echt het gezicht van de ster die zij in Jou zag, en Je bent blond en hebt ogen van de hemel en Je stem is slechts het geluid van een harp... Oh! maar Je Moeder! Zal Je haar ooit naar mijn meesteres brengen?" "Jouw meesteres zal naar haar toe komen. Ze zullen vriendinnen zijn!" "Ja? Oh!... Ja, dat kan. Johanna is een echtgenote en ze was moeder. Maar... haar ziel is zo puur al...

-Der Wächter des Paradieses (Franz von Stuck)- 100.9 Maria Valtorta: 'Maria komt binnen en loopt op de twee bedroefden toe. Ze streelt Judas over zijn donkere haren en Jakobus over zijn wang. Ze is bleek als een lelie. Judas pakt haar hand, kust die en vraagt: "Hoe maakt hij het nu?" "Hij slaapt, zoon. Je moeder stuurt je haar kus!" en ze kust hen allebei. -Sint-Michaël verplettert Satan- Petrus' rauwe stem barst los: "Luister, kom even hier, ik wil jou iets vertellen!" En ik zie hoe Petrus met zijn sterke hand de arm van de Iskariot vastpakt en hem de straat op draagt. En daarna alleen terugkomt. "Waar heb je hem heen gestuurd?" vraagt ​​Jezus. "Waar? De frisse lucht in, anders had ik hem op een andere manier wel wat lucht gegeven... en ik deed dat niet, alleen voor Jou. Oh! nu voel ik me beter. Wie om pijn lacht is een adder, en ik verpletter slangen... Hier ben Jij... en ik heb hem alleen maar het maanlicht in gestuurd. Het zal mi...

96.2 Maria Valtorta: '"De mens is een vrij wezen. Ik ben gekomen om de mens nog meer te bevrijden. Én van de zonde, en dit door de geest. Én uit de ketenen van een verdraaide, onderdrukkende religie, die onder rivieren van clausules, woorden, voorschriften, het ware woord van God verstikt, dat helder is, kort, lichtgevend, gemakkelijk, heilig, volmaakt. - Mijn komst is een ziften van het geweten. Ik verzamel Mijn graan op de dorsvloer en Ik dors het met de leer van het offer en zeef het met de zeef van z'n eigen wil. Het kaf, het sorghum, de wikke, het onkruid ze zullen licht en nutteloos wegvliegen, ze zullen zwaar en schadelijk neervallen en zullen voedsel zijn voor de vogels, en alleen het uitgekozen, zuivere, stevige, goede graan zal Mijn schuur binnengaan. Het graan: de heiligen. - Er is al eeuwenlang een strijd gaande tussen de Eeuwige en Satan. Satan, trots op zijn eerste overwinning op de mens, zei tegen God: 'Uw schepselen zullen voor altijd de mijne zijn. Nie...

94.9 Maria Valtorta: 'Vandaag heeft een schuldige vrouw uit Israël, door God gestraft voor haar zonden, Genade ontvangen door haar berouw. Genade, heb Ik gezegd. Minder genade zullen zij krijgen die niets voor haar voelden en genadeloos tekeergingen tegen iemand die al gestraft was. Hadden die mensen niet de melaatsheid van de schuld in zich? Laat ieder zichzelf onderzoeken... en barmhartig zijn om ze te kunnen ontvangen. Ik steek Mijn hand naar jullie uit voor deze berouwvolle vrouw, die na een doodvonnis terugkeert onder de levenden. Simon van Jona [Petrus] , niet Ik, zal de offergave ophalen voor deze berouwvolle, die op de drempel van het leven terugkeert tot het ware Leven. En morren jullie niet, jullie groten. Niet morren. Ik was er niet, toen zij 'de Schone' was. Maar jullie wel. Meer zeg Ik niet." "Beschuldigt U ons ervan haar minnaars te zijn geweest?" vraagt ​​een van de twee oude mannen, op een venijnige toon. "Laat ieder zijn eigen hart en da...

-Aanbidding der Wijzen (L. Cambiaso)- 34.9 Maria Valtorta: 'Dan geven de drie het Kind terug aan Maria en staan ​​op. Maria staat ook op. Ze buigen voor elkaar, nadat de jongste een bevel heeft gegeven aan de bediende, die naar buiten gaat. De drie praten nog wat verder. Ze kunnen zichzelf er niet toe brengen dat huis te verlaten. Tranen van emotie staan ​​in hun ogen. Uiteindelijk gaan ze naar de uitgang, vergezeld door Maria en Jozef. Het Kind wil mee naar beneden gaan en Zijn Handje geven aan de oudste van de drie, en loopt dus mee, vastgehouden door de hand van Maria en de Wijze, die zich bukken om Hem vast te houden. Jezus heeft nog steeds de onzekere tred van een kind en lacht, terwijl Hij met Zijn Voetjes tikt op de streep die de zon op de vloer maakt. Wanneer ze de drempel bereiken - we mogen niet vergeten dat de kamer net zo lang was als het huis - nemen de drie afscheid, knielen opnieuw en kussen nogmaals de Voetjes van Jezus. Maria, die zich over de Kleine buigt, pakt Zi...