poëma van de god-mens

360.9 Valtorta: 'Hun gefluister maakt Johannes wakker, die het dichtste bij is. Hij opent zijn blauwe ogen, kijkt verbaasd om zich heen, en herinnert zich dan wat er gebeurd is, en staat meteen op, en gaat achter de twee staan ​​die praten. Hij hoort Jezus' woorden: "Om al die haat en misverstanden tot een draaglijk niets te reduceren, zou jullie liefde, jullie begrip genoeg voor Mij zijn... Maar jullie begrijpen Mij niet... En dat is mijn eerste kwelling. Het is zwaar! Zwaar! Maar j ullie valt niets te verwijten. Jullie zijn mensen... Het zal jullie pijn zijn, Mij niet te hebben begrepen, wanneer je het niet meer goed kunt maken... Daarom, omdat jullie dan boete zullen doen, voor de oppervlakkigheid van het moment, voor de kleinzieligheid van het moment, voor de onnozelheid van het moment, vergeef Ik je en zeg bij voorbaat: 'Vader, vergeef het hen, want ze weten niet wat ze doen, noch de pijn die ze Mij geven.'" Johannes schuift naar voren, en knielt neer, e...

-Bekering van Maria Magdalena (Godfried Schalcken)- 1226.2 M. Valtorta: '" Maria riep Martha naar Magdala! En Martha ging weg in doodsangst, bang voor iets vreselijks... En ik bleef hier alleen achter, met dezelfde angst. Maar Martha stuurde mij, via de dienaar die haar vergezelde, een brief die mij hoop gaf. Kijk, ik heb hem hier, op mijn hart. Ik bewaar hem daar, omdat hij mij kostbaarder is dan een schat. Het zijn maar een paar woorden, maar ik lees ze af en toe opnieuw om er zeker van te zijn dat ze echt zo geschreven zijn. Kijk..." En Lazarus neemt een kleine boekrol, vastgebonden met een purperen lint, van zijn mantel en vouwt die open. "Zie Je? Lees het, lees het! Hardop! Gelezen door Jou, lijkt de zaak me nog zekerder." -Maria Magdalena en haar zus Martha (Giovanni Andrea Ferrari)- 'Lazarus, mijn broer. Rust en zegeningen voor jou. Ik ben snel en veilig toegekomen. En mijn hart beefde niet langer van angst voor nieuwe tegenslagen. Want ik zag Maria,...

209.7 M. Valtorta: '"Pijn is een kruis, maar het is ook een vleugel. Rouw ontbloot, maar alleen om opnieuw te kleden. Sta op, jullie die huilen! Open je ogen, ontsnap uit de nachtmerries, uit de duisternis, uit het egoïsme! Kijk... De wereld is de vlakte waarop mensen huilen en sterven. En de wereld roept: 'Hulp!' door de monden van wezen, van zieken, eenzamen, twijfelaars, door de monden van hen die door verraad en wreedheid de gevangenen werden van wrok. Gá naar hen die roepen! Vergeet jezelf temidden van hen die vergetenen zijn! Herstel temidden van de zieken! Hoop temidden van de wanhopigen! De wereld is geopend voor de goede wil om God te dienen in anderen en de Hemel te veroveren: de vereniging met God en hereniging met hen om wie we rouwen. Hier is de oefenplaats. Daar is de triomf. Komen jullie! Volg Ruth na dichtbij al de verdrietigen. Zeggen jullie ook: 'Ik zal tot de dood bij je zijn.' En zelfs als deze ongelukkigen, die zich niet te genezen wanen, j...

-Welcoming Hands (Louise Bourgeois)- 208.11 Maria Valtorta: '"De avond valt, mevrouw. Ik sluit mij aan bij Mijn apostelen. Ik laat je, Moeder van Me..." "O! Blijf ook!... Ik vrees dat, als U weggaat, die kwelling weer op mij zal terugkomen... De storm begint net te luwen onder het geluid van Uw woorden..." "Wees niet bang! U hebt Maria bij u. Morgen kom Ik terug. Ik heb de herders wat te zeggen. Mag ik ze vragen naar uw huis te komen?..." "O! zeker. Vorig jaar kwamen ze hier ook voor mijn zoon... Achter het huis is een moestuin, en daarachter een rustieke binnenplaats. Daar kunnen ze naartoe gaan, zoals ze toen deden, om hun kuddes te drijven..." "Goed. Ik kom. Wees zoet. Vergeet niet dat Maria aan u werd toevertrouwd in de Tempel. Ik vertrouw haar vanavond ook aan u toe." "Ja, wees gerust, ik zal voor haar zorgen, haar... Ik zal aan haar avondeten moeten denken, haar rust... Hoe lang is het geleden dat ik aan deze dingen heb g...

- ND de la Salette - 206.17 Maria Valtorta: 'Jezus antwoordt hem niet. Hij wendt zich tot Isaak en Johannes van Endor, aan wie Hij verdere aanbevelingen geeft met betrekking tot hun werk. Ondertussen troosten de vrouwen Maria, die huilt, en het kind, dat huilt bij de aanblik van Maria. Ook Lazarus en de apostelen zijn bedroefd. Maar Jezus komt naar hen toe. Hij heeft Zijn lieve glimlach terug. -idem- En terwijl Hij Zijn Moeder omhelst en het kind streelt, zegt Hij: "En nu neem Ik afscheid van jullie, van jullie die hier blijven. Want morgen bij zonsopgang vertrekken wij. Vaarwel, Lazarus. Vaarwel, Maximinus. Jozef , Ik dank je voor alle vriendelijkheid die je mijn Moeder en de discipelen hebt betoond tijdens het wachten op Mij. Dank voor alles. Jij, Lazarus, zegen Martha nog in Mijn naam. Ik kom spoedig terug. Kom, Moeder, ga mee rusten. Jullie ook, Maria en Salome, als je echt mee wilt komen." "Natuurlijk komen we mee!" zeggen de twee Maria's. "Dan nu ...

-Samenzwering van de Joden (Tissot)- 206.16 M. Valtorta: '"Vorig jaar, toen Ik alleen was (één man tegen een hele wereld die niet eens wist of Ik een profeet was), liet Ik zien dat Ik niet bang was. En jij bent een beloning voor die stoutmoedigheid van Mij. Ik liet Mijn stem horen tegen een hele wereld vol schreeuwers. Ik liet Gods Stem horen tot een volk dat die Stem vergeten was. Ik zuiverde het Huis van God van het materiële vuil erin, niet hopend het te reinigen van het veel érnstiger morele vuil dat erin nestelt - want Ik ben niet onwetend over de toekomst van de mensheid - maar om Mijn plicht te doen,  uit ijver voor het Huis van de Eeuwige Heer, veranderd in een luidruchtige marktplaats van oplichters, woekeraars en dieven, en om degenen die door eeuwen van priesterlijke verwaarlozing in geestelijke lethargie waren vervallen,  uit hun gevoelloosheid te schudden. Het was de mobiliserende oproep tot Mijn volk, om hen tot God te brengen... Dit jaar keerde ik terug... En ik...

170.8 Maria Valtorta: '"GEZEGEND BEN IK ALS IK KAN HUILEN ZONDER OPSTANDIGHEID Pijn is op de aarde. En pijn wekt tranen bij de mens. 170.8 Lijden was er niet. Maar de mens heeft het lijden op de aarde gebracht. En door een verdorvenheid van zijn intellect studéért hij erop om het steeds te verergeren, op alle mogelijke manieren.  Bovenop de ziekten en tegenslagen die het gevolg zijn van bliksem, stormen, lawines en aardbevingen, bedenkt die mens, om te lijden, en bovenal anderen te laten lijden... - want we willen alleen dat ánderen lijden, en niet wijzelf, onder de middelen die we bedenken om mensen te laten lijden - ...bedenkt dus die mens... steeds vreselijker dodelijke wapens en steeds sluwere ontberingen van morele aard. Hoeveel tranen wekt de mens niet op op instigatie van zijn geheime koning, Satan! En toch zeg Ik jullie in waarheid, dat deze tranen geen gebrek zijn van de mens, maar net een vervolmaking. De mens is een verstrooid kind, een oppervlakkige zorgeloze, ee...

121.4 Maria Valtorta: 'Jezus kijkt naar Judas, die nog steeds in tranen is, en vraagt: "Wel dan? Heb je Mij niets te vertellen? Ik weet alles al over je, maar Ik wil het van jou horen. Waarom dit gehuil? En vooral, waarom altijd die onbalans die ervoor zorgt dat je zo ontevreden bent?" "Oh! Ja, Meester. Daar zeg Je het. Ik ben van nature jaloers, dat zul Je vast weten. En het doet mij pijn om te zien dat... om veel dingen te zien. Dit maakt mij ongemakkelijk en... oneerlijk. En dan word ik slecht, terwijl ik dat niet zou willen, nee..." "En niet opnieuw huilen! Waar ben je jaloers op? Wen eraan om met je ware zíel te praten. Je praat veel, te veel zelfs, maar waarmee?... Met je instinct en met je verstand. Volg met grote moeite en voortdurend werk, om te zeggen wat je wil zeggen: Ik heb het over jou, over je ik , omdat jij geen grenzen hebt aan wat je over anderen en tegen anderen zegt. Op dezelfde manier leg je geen grenzen op aan je vlees. Dat is jouw gek...

121.3 Maria Valtorta: 'Op datzelfde moment komt Jezus met Johannes binnen: "Maar wat gebeurt hier? Wat een tranen..." "Mijn schuld, Meester. Ik had het mis. Ik heb Judas te hard berispt!" zegt Petrus openhartig. "Nee... ik... ik... ik ben de schuldige. Ik ben... ik geef Jou pijn... ik ben niet goed... ik stoor, ik geef mensen een slecht humeur, ik ben ongehoorzaam, ik ben... Petrus heeft gelijk. Maar hélp mij om goed te zijn! Want hier heb ik iets, hier in mijn hart, waardoor ik dingen doe die ik niet wil doen. Het is sterker dan mezelf... en ik geef Jou pijn, Jou, Meester, aan wie ik alleen maar vreugde wil geven... Geloof me! Het is geen leugen..." "Maar ja, Judas, Ik twijfel er niet aan. Je kwam naar Mij toe met een oprecht hart, met waar enthousiasme. Maar je bent jong... Niemand, zelfs jijzelf niet, kent jou zoals Ik jou ken. Kom op, sta op en kom hier. Dan zullen we alleen praten, wij twee..." "Maar laten we het eerst nog hebben ov...

-Christus in de woestijn (Ivan Kramskoi)- 121.2 Maria Valtorta: 'Simon zegt kalm tegen Petrus: "Sorry, vriend, als ik je iets vertel. Hij heeft gebreken. Maar jij hebt er ook een paar. En één is dat je geen medelijden hebt met de jeugd. Waarom houd je geen rekening met leeftijd, geboorte... en zoveel andere dingen? Weet je, je handelt uit liefde voor Jezus... Maar besef je niet dat deze discussies Hem vermoeien? Ik vraag het niet aan hem (en hij verwijst naar Judas), maar aan jou, volwassen en eerlijk ook, doe ik dit verzoek. Hij heeft al veel verdriet om zijn vijanden. Moeten wij Hem nog meer geven? Er is al zoveel oorlog om Hem heen. Waarom er dan ook nog creëren in zijn eigen nest?" "Dat is waar. Jezus is erg verdrietig en ook uitgemergeld!" zegt Judas Thaddeus. "Ik voel Hem 's nachts zich op zijn bed omdraaien en zuchten. Een paar nachten geleden werd ik wakker en zag hem huilend bidden. Ik zei tegen hem: "Wat is er?"... En Hij omhelsde mi...

107.3 Maria Valtorta: 'Het is laat in de nacht, als via de prachtige laan langs het meer, getrokken door stevige paarden, de wagen van Jonathan komt aangedraafd. De dienaren van Chusas, die al op wacht stonden bij de poort, geven het signaal en rennen met lampen naar buiten, die de helderheid van de maan nog vergroot. Johanna en Chusas komen eveneens snel aangelopen. En ook Jezus verschijnt lachend, met daarachter de groep apostelen. Als Maria afstijgt, knielt Johanna neer op de grond en groet haar: "Lof aan de Bloem van koninklijke afstamming! Lof en zegen aan de Moeder van het Verlossende Woord!" Ook Chusas maakt een buiging, die hij zelfs voor Herodes niet dieper kan maken, en zegt: "Gezegend zij dit uur dat u tot mij brengt! Gezegend bent U, Moeder van Jezus!" Maria antwoordt vriendelijk en nederig: "Gezegend zij onze Verlosser! En zalig de goeden die mijn Zoon liefhebben!" Ze gaan allemaal het huis binnen, ontvangen met de meest levendige teken...

-Jezus en Judas (Franco Zeffirelli)- 101.3 Maria Valtorta: Jezus zucht. Hij denkt na. Kijkt naar Zijn moeder en glimlacht naar haar om haar gerust te stellen: "Ook hij is nodig, mama. Als hij het niet was, dan was het wel iemand anders. Mijn klas moet de wereld vertegenwoordigen, en in de wereld is niet iedereen een engel en zijn ze niet allemaal zijn zo dapper als Petrus en Andreas. Als ik allemaal volmaakten zou kiezen, hoe konden dan arme, zieke zielen de hoop koesteren mijn discipelen te worden? Ik ben gekomen om te redden wat verloren is, Moeder. Johannes is van zichzelf gered. Maar hoevelen zijn dat niet! "Ik ben niet bang voor Levi. Hij verloste zichzelf, omdat hij zichzelf wilde verlossen. Hij liet zijn zonde achter, samen met zijn belastingbank, en hij maakte voor zichzelf een nieuwe ziel om met Jou mee te komen. Maar Judas van Keriot deed dat niet. Sterker nog, de trots krijgt steeds meer de overhand in zijn oude, lelijke ziel. Maar Jij weet al deze dingen, zoon. W...

100.7 Maria Valtorta: 'Jezus zegt: "Laten we sneller gaan om Mijn twee neven te troosten." Ze gaan, en komen de grote werkplaats binnen. Neven Judas en Jakobus zitten bij de grote timmermanswerkbank. Jakobus staat, Judas zit op een krukje, met zijn elleboog op de bank, en zijn hoofd op zijn hand. Jezus gaat glimlachend naar hen toe en stelt hen meteen gerust door te zeggen dat Zijn hart van hen houdt: "Alfeüs is nu rustiger. De pijn neemt af en alles wordt weer vredig. Jullie ook, blijf rustig." "Heb Je hem gezien? En mama?" "Ik heb ze allebei gezien." Judas vraagt: "Ook onze broers?" "Nee. Die waren er niet." "Ze waren er. Ze wilden zich niet aan Jou laten zien, maar aan ons! Oh! Als we een misdaad hadden begaan, zouden we niet zo behandeld zijn. En wij die zo haastig uit Kana kwamen gevlogen, uit vreugde om hem weer te zien en hem te brengen waar hij zo van houdt! Wij houden van hem en... en hij... begrijpt ons niet...

LXXXIX AFSCHEID VAN JONA (DIE SIMON DE ZELOOT DENKT TE KUNNEN BEVRIJDEN) -AANKOMST VAN JEZUS IN NAZARETH- -Jacob's Ladder (Franse School)- 89.1 Maria Valtorta: 'Slechts een klein sprankje licht. Aan de deur van een ellendige hut, en ik zeg dit omdat het een te grote eer is om het een huis te noemen, is Jezus met de Zijnen, en met Jona en andere ellendige boeren zoals hij. Het is tijd om afscheid te nemen. "Zal ik Je nooit meer zien, mijn Heer?" vraagt ​​Jona. "Je bracht licht in onze harten. Je goedheid heeft van deze dagen een feest gemaakt dat een leven lang zal duren. Maar Je zag hoe wij behandeld worden, een merrie krijgt meer zorg dan wij. En hun planten worden menselijker behandeld. Zij zijn geld. Wij zijn slechts molenstenen die geld geven. En we blijven gebruikt totdat één van ons sterft door overmatig gebruik. Maar Jouw woorden... waren even zovele strelingen van vleugels. Het brood leek overvloediger en lekkerder, aangezien Jij met ons dit brood proefde...

74.7 Maria Valtorta: 'Jezus strekt Zijn armen uit. Judas, die het gebaar ziet, zegt: "Niet spreken! Dat is niet veilig!" Maar Jezus vult het plein met Zijn krachtige stem: "Mannen van Juda! Mannen van Bethlehem, luister! Luister ook jullie, O vrouwen van het heilige land van Rachel! Luister naar iemand die van David komt, die vervolging heeft geleden, die, waardig gemaakt om te spreken, spreekt om jullie licht en troost te geven. Luisteren jullie!" Mensen houden op met schreeuwen, ruzie maken, kopen, en ze verdringen zich. "Het is een rabbijn!" "Hij komt zeker uit Jeruzalem!" "Wie is dat?" "Wat een knappe man!" "Wat een stem!" "Welke manieren!" "Tja! als hij een nakomeling van David is!" "Van ons dan!" "Laten we toehoren, laten we toehoren!" Het hele plein staat nu tegen de treden, die op een preekstoel lijken. "In Genesis [ 3:15 ] wordt gezegd: 'Ik zal vijandscha...

-Kindermoord van Bethlehem (Léon Cogniet)- 74.5 Maria Valtorta: '"We zouden graag de plekken van het bloedbad willen zien." "De plekken? Maar álle huizen waren plekken van bloedbaden. Kilometers rond Bethlehem vielen er doden. Kom mee met mij!" Ze bestijgen een ladder en klimmen op een dakterras. Van bovenaf kun je een groot deel van het platteland zien en heel Bethlehem, dat zich als een open waaier over de heuvels uitstrekt. "Zie je al die ruïnes? Ook daar werden de huizen in brand gestoken, omdat de vaders hun kinderen met wapens verdedigden. Zie je daar die put, bedekt met klimop? Dat is de rest van de synagoge! Verbrand samen met de synagogeleider, die had beweerd dat het wel degelijk om de Messias ging. Verbrand door de overlevenden. Gek geworden door het bloedbad op hun kinderen.  We hadden wat problemen erna... En daar, en ginds, en ginder... zie je die graven? Allemaal slachtoffers... Ze lijken op schapen verspreid tussen het groen, zover het oog...

-nieuw liturgisch servies ND Parijs (Guillaume Bardet)- 62.3 Maria Valtorta: '"Wilden jullie iets van Mij, dat je Mij zocht?" "Nee, Meester. Maar er zijn er velen die veel van U willen. Er kwamen al mensen richting Kafarnaüm, en het waren arme, zieke, rouwende mensen, mensen van goede wil, met het verlangen zich te laten onderrichten. Toen ze ons vroegen naar Jou, zeiden we: 'De Meester is moe en slaapt. Ga weg, kom volgende zaterdag!'" "Neen, Simon. Dat mag niet gezegd worden! Er is niet maar één dag voor barmhartigheid. Ik ben Liefde, Licht, Heil, iedere dag van de week!" "Maar... maar tot nu toe heb Jij alleen op de zaterdag gesproken..." "Omdat Ik nog onbekend was. Maar nu Ik beetje bij beetje bekend word, zal elke dag een uitstorting van Genade en dankzegging zijn. Voorwaar, Ik zeg jullie dat er een tijd zal komen dat zelfs de tijd die een mus wordt gegund om op een tak te rusten en zich met graan te voeden, niet aan de Mens...